590 resultaten.
De roos op de kist
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
1.031 Ze ligt daar zo stil
In een gekoelde kamer ritselt
het vouwen van gekreukte lakens
Een laatste blik wordt geworpen
op de tijd die voort kruipt
in een sfeer van breekbaarheid
Voor anderen, onbekende gezichten
sieren de ruimte om haar heen
Fossiele gestalten die als verlate herinneringen
voorbij schuifelen geven pas
voor even
Ze…
Hier groeit de hemel nooit meer samen
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
809 Voor R.
Wij werden als wolken uiteengedreven
door donderslagen
die zich ongevleugeld
in het hart hadden genageld
Wij waren passanten
in een wereld die niet beter wist
dan dat jonge vogels
in dromen zouden nestelen
Jouw hand vouwde zich
in loyaliteit om mijn breekbare ziel
tot deze knakte in een orkaan
van het onbereikbare
Slechts…
Handen als herfstige bladeren
netgedicht
4.5 met 8 stemmen
889 In de zachte trekken van je gelaat
tekent zich opnieuw
de vreugde uit je kindertijd
Als galopperende paarden
laat je jouw gedachten de teugels vrij
En wonderlijk hoe de boom
zich gekromd heeft door
het zuchten van de wind
Alsof hij een buiging maakt
naar het groetende zonlicht
en de wassende maan
Ook wanneer je handen generfd…
Hij die mijn ogen spiegelt
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
590 ’s Nachts,
in een vonk naar genegenheid
houd ik mij verborgen voor een stroef ontwaken
van de dag
Soms kleden warme woorden mij
als mijn naakte ziel er verloren staat
verkleumd, stil en aangedaan
dan is mijn huid als blank hout
onder een schors van levensvragen
is mijn lijf als een ivoren toren
in een landschap van illusies
beweegt…
Sumatraanse jaren
netgedicht
4.3 met 12 stemmen
804 ( voor mijn vader )
Breekbaar als glas
plooit zijn glimlach zich
naar de stille uren van de dag
In het natte gras
dansen verlegen voetjes
over wat haar verdroten vader zag
Als een waas
wikkelen zijn ogen zich
om de tranen die hij liet stromen
over zijn geboortegrond
Er is geen weg terug
als de oorlog voorgoed
zijn gehavende ziel…
De lelies op het stille water
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
534 In een intens morgenrood
ontsluiten zich fluwelige monden
als een zwijgzame zee van witte lelies
Jij ontwaakt
bijna tastbaar
diep binnen in mij
als over het nog koele landschap
de belofte fluistert
van een nieuwe dag
We ademen dit alles
in een roes van
gedeelde eenzaamheid
Het verdriet slaapt
voor eeuwig
in de broze aanwezigheid…
Het ruisen van verloren namen
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
779 (namens mijn familieleden
die in Auschwitz zijn omgekomen)
Waar kunnen zij schuilen
als jouw blinde woede
in kinderzieltjes tekeer gaat?
als hun zachte huilen van het gebed
in een ontembare zee ontaardt?
Voor de val breekt
zijn de asters al geknakt
in onbuigzame handen
Jouw haat wapent
een gebaar van diepe onmacht
in dode ogen…
In de spiegel van de dood
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
1.026 Opgetekend in het spel van ijlende ogen
breekt de wereld haar pijlers af
als loden lasten zich om wonden wikkelen
als de ziekte zich nagelt aan het bed
en gekromde ruggen zich buigen
over de lengte van het vergankelijke
gloeit koudvuur na
waarin geen leven meer te smeden valt
en verzoent zijn laatste adem
zich met het oneindige
De…
Op de deining van pulserend bloed
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
538 Om mij aan vrijheid te binden
in de tere zwachtels van de tijd
zijn de seconden als jaren weggegleden
Om mij te verzoenen met het lot
waarin de feiten zich aan mijn koude huid hechten
zijn de wonden als oneetbare vruchten
In een poging om nare dromen te ontvlinderen
is de kameleon op de deining van pulserend bloed
aan een wrede nacht ontsnapt…
Niet voor de poes...
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
713 Paren rijden naar het bal
waar zij schallen uit de maat
rijen lang tot aan de straat
halen danspasjes van stal
Een feestelijk geluk, dit opgesmukt gelal
ook wie er solo staat
of vreemde prietpraat praat
wat ontaardt in luid gebral
Men weet er heel goed raad
met alcohol en flirt
scheurt vrijelijk uit z’n shirt
of gaat potsierlijk uit z…
De terugkeer van de koning (deel I)
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
562 (proloog van een epos in 4 delen)
O, koningstroon van zilverschoon
wiens plaats is lang verschoten
De bladeren liggen in het rond
gevallen van de bomen
Wel stratenlang luidt weegeklaag
De roep om lichte dagen
Zijn krachten die men putten kan
voldoende om te dragen?
Decennia vervuld van geest
gebroken door vervreemding
De waat’ren…
Deel II: De terugkeer van de koning
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
633 (Een epos in 4 delen)
Van diamant zijn ogen, doorborend wat hij ziet
Twee meter in de lengte met voeten van graniet
Bruinrood gekleurde aderen, een marmerwit gelaat
en om zijn koene schouders een groflinnen gewaad
En als de wind zijn haar bewaait
zijn bulderlachen vrees bezaait
Behoede men zich en beraadt
heer Alpha is gekomen!
De wederkeer…
Deel III: De terugkeer van de koning
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
659 (Een epos in 4 delen)
Nu draaien de zes ruiters zich naar de rijzende zon
hun blikken nog verwilderd, hun stemmen reeds verstomd
staand oog in oog met God’s geweld, het ganse dal gespannen
Heer Alpha heft zijn hand omhoog om misverstand te bannen
Eenieder die zijn licht weerkaatst
is eerst verwoed en dan verdwaasd
Men dacht geweld te vrezen…
Slot: De terugkeer van de koning
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
704 (Een epos in 4 delen)
Verbannen is op zoek gegaan Heer Alpha naar de wijsheid
van krachten oud en ongekend, de wortels van zijn wezen
Hij heeft de Goden raad gevraagd, de sterren leren duiden
langs bergen, boom en beek gegaan, las ziel der kleine luiden
Gelouterd door de IJzerbron
nam lichtkracht toe tot aan zijn mond
Zijn steengeslepen…
Als melancholie weelderig bloeit
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
656 De straten liggen er druilerig
en zelfs de bloemen hangen huilerig
als hen hun loof ontvalt
op dit vroege uur
De nacht vlecht zorgvuldig de dag ineen
als zoute tranen uit de hemel vallen
houten klazen op de daken dansen
op het ritme van ‘t verval
Ooit hoorde ik het gemijmer van witte lelies
en ontmoette ik er het fragiele, het subtiele…
Jij en Rozen
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
718 rode rozen
ze blozen
in de ochtendzon
als het kon
zou ik voor altijd
zonder spijt
bij je zijn
jij bent mijn
rode roos
stralend…
Op de vleugels van de vrijheid
netgedicht
4.5 met 8 stemmen
632 “ Alles krijgt vleugels, wat wordt gedragen
het vliegt bij vlagen zonder bit, zonder teugels “
Ongedwongen speelt de zuchtende wind
met zijn adem over land en water
heen en weer terug
Hij streelt zijn fluister
over bos en heuvelrug en later
langs de wangen van menig dartel harten kind
Een zachte bries ontsteekt het vreugdevuur…
Wat onder is, komt boven
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
630 Iedere zucht
wordt breed uitgemeten
in een te nauwe context
Peinzend
schrijf ik “ zelfbezinning “
in ledige hoofden
Hun woorden schreeuwen
op de blinde muur
die zij steen voor steen bouwen,
liefdeloos
Zij donderen
als jaloezie hen messcherp souffleert
en zij zachtmoedigheid verwoesten
Als kleinzerige dwazen
verbranden zij…
Zij is het mysterie van de nacht
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
671 “ De liefde is als een speelbal van het verlangen “
In de ogen van een woeste vulkaan waar het hart dartelt,
spartelen emoties intens tot ontembare lava
De totale overgave schuilt in de holte van de maan
die in doodse stilte weet heeft van man versus vrouw
Hij kent haar verschijning als magnetisch volmaakt
en waar hij haar aanraakt verdwijnt…
Het vrolijke toverkind II
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
531 In mystieke ogen woont de liefde
van het eeuwige kind
waarmee deze kleine held ons
in het leven siert met intuïtieve helderheid
Het kent de hemel van dichtbij
daar deze in hem woont
Het speelt met zon, maan en sterren
met water en met wind
vertelt prachtige sprookjes
verslaat draken, spoken en heksen
Het zingt en danst om de Goden…
In verlegenheid
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
594 Mijn haar danst caleidoscopisch
op de hoogglans van het licht
als de wind mijn droefenis uiteen dwarrelt
Ik scharrel vol verwachting rond in je timide wateren
en strijk mijn hand over jouw zandkleurige dromen
van ziltige verlangens en schaapachtige wolken
We verdoen onze tijd met onuitgesproken liefde
in een storm van verlegenheid
waar blosjes…
Waar rozen doornen baren
netgedicht
2.9 met 15 stemmen
961 De nacht trekt als een schim over verlaten akkers
aan het geestesoog van slapende goudaren voorbij
In het wiegelied van een geruisloze wind
spelen de bloesems met hun bladeren
en wijn morst de tijd in geleegde glazen
als de kerktoren scheidende wegen slaat
Je rekt je lichaam uit tot aan een gedroomde hemel
die alleen leeft in ongeschreven…
Engelenhart
netgedicht
3.9 met 20 stemmen
1.611 Voor Hilly Nicolay
Stil en zuiver
uit de zachtheid
van een bloemenkraag ontloken
lok jij de vlinderende dag
van ver
Waar het nectar op
romige lippen glinstert
verzadig jij
als hongerende harten
zich in jouw tuin op bladgoud neer vleien
Engelenhart en edelsmid
bewonen jouw hemelse gedachten
en toveren het onoverwinnelijk…
De Poortwachter van het Dodenrijk
netgedicht
3.5 met 10 stemmen
675 “ Wat de Aarde breekt, zal de Hemel binden”
Op de drempel van zijn laatste adem
verlaat hij onhoorbaar bloed en tempel
en spelen sterren met de oneindige nacht
Het leven wordt een onbuigzaam spel
voor haar en drukt zijn stempel
intens op de blauwdruk van haar wezen
Zij reikt eindeloos naar hem
en bidt voor hem naar niemandsland
als…
Oog in oog
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
640 Verzen vlerken langs mijn schaduw
rijmen resten ongeluk
waar de liefde mij mag lijmen
loopt de tijd zijn wijzers stuk
In des mensheid open geesten
kranst de ader tomeloos
in de hartslag van de Aarde
om des wereld's tondeldoos
Mensenkind als universum
middelpunt van eigenheid
speelt zijn hoofdrol tussen sterren
aan een zuiver firmament…
Tussen steen en sterren
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
582 (Geo versus Ego)
Je hebt de doornen van de roos gerukt
zonder dat de bloei de bloem verliet
alsof je handen de sterfelijkheid plukten
eenzaam in een traan verborgen
Bij dageraad schuurde de nacht
langs de oevers van het droomloze
waaruit ik stroef ontwaakte
De glinster in jouw ogentroost
bewaart een gulle lach
in de holte van de…
Vurige winterbloem
netgedicht
4.8 met 6 stemmen
601 Argeloos
raap ik de kou van de grond
als steen en grind
de aarde verborgen houdt
Ik verberg de woorden
in mijn mond
als de wind
mijn adem komt stelen
De zon maakt hulpeloos licht
in gesloten ogen
en mag nu
het uur der waarheid spreken
Ik zal met de liefde spelen
in het hart
van een vurige winterbloem
We zullen…
In de zwaarte van de schemering
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
1.063 Voor O. ter nagedachtenis aan M.
Achter een ivoren lach
galmt zijn wereld staccato
in wegstervende woorden
Vraag en antwoord
vlechten zijn gedachten ineen
tot een gordiaanse knoop
Hier, in dit leven
knarst de tand des tijds
het gruis in open wonden
Ongemerkt slibt het zout in jonge ogen
tot geen traan de pijn nog schreien kan…
Jouw kus draag ik op mijn lippen
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
593 De weg bereidt zich voor
waar mooie ogen kruisen
waar hemelbogen welven
naar zichzelf en naar elkaar
We waden stevig door
in de spiegel der gedachten
de hemel kan wel wachten
als menselijk metafoor
Jouw handen dansen sierlijk
de ruches rond mijn hals
en waar wij liefde zingen
droomrijk en geriefelijk
zal ik jouw adem flanken
jouw…
Met dichterlijke vleugel
netgedicht
4.7 met 7 stemmen
578 Een handvol akkoorden
drijft neerwaarts
als de muze haar lente lispelt
Het is alsof er woorden missen
in de grootte van tegenpolen
Ik herken de eeuwig vallende traan
als nabijheid van seizoen wisselt
en de verte wenkt
in kraters en zwarte holen
Met een dichterlijke vleugel
dek ik graf en kerker toe
Niet zichtbaar voor een oude…