4960 resultaten.
Wanneer de draaiorgels slapen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
449 Vanavond lep ik over de singels.
De grachten bogen naar binnen
als vermoeid met veel herinnering
onder de bruggen die traag bleven staan.
De dag was duidelijk met hun lot begaan
en liet ze traag in hun oud bestaan.
In de ramen kierden gordijnen open
als maar half gelede ogen.
Het gerucht van mijn stap klonk als
verstoord tegen de gevels…
Ruimtereis
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
484 Het is al vijftig jaar geleden, die eerste vlucht naar de maan
met mensen die heel dapper onze aarde gingen verlaten
om als astronauten ongehoord ver de ruimte in te gaan
en daarmee de kracht te tonen van de Verenigde Staten.
Want die ruimtereis was wel zeker politiek gemotiveerd:
Oost-West kende toen immers een heel breekbaar evenwicht.
Na…
Poolhaas
gedicht
5.0 met 1 stemmen
1.588 Hij zit, zeer wit, tussen de scherpe stenen
van de eindmorene, zijn oren gespitst
vangen de stilte, het geluidloos zwerven
van de poolvos boven hem op de gletsjer
het zweven van de sneeuwuil in de schemer.
Dit is zijn wereld, hij is tevreden met zijn vacht.
Zijn sterke achterpoten trommelen bij gevaar.
Voor de ijsbeer duikt hij weg in spleten…
Afgewerkt
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
642 Getekend zijn zij
Toen nog een schets
Nu met omtreklijnen
Niet uit te gommen
Voltooid, afgewerkt…
Ik wil je kussen.
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
647 Ja maar,
ik wil met je kussen,
vandaag, dolgraag,
gestaag, maar laag,
ik wil je hoofd kussen.
Nee toch,
Ik wil met je kussen
spelemeien, vleien,
bakkeleien, breien,
ik wil je hoofdkussen.…
De Maas
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
566 Ze doet het
keer op keer
doet ze het
gaat schaamteloos
al haar oevers te buiten
tilt zichzelf onverschrokken
naar een hoger niveau
tot aan velden en weiden
likt aan deuren en ruiten
verdrinkt het landschap
in haar kolkende golfslag
geen meanderende stroom
zoals ik haar ken
wel een losgeslagen, driftig element
ze doet het
éen keer om…
als de avond valt
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
470 ik dichtte de dag dicht
dacht de dichter
maar het licht werd lichter
ik sloot derhalve de gordijnen
en ik de ogen, de mijne
zo zou er minder schijnen
en de dag toch verdwijnen
ook de mijne
maar het beeld van verstrooing
gooide roet in het eten
ik keek in de tunnel van de
virtuele beeldbuisglooing
met in de hand de besturing
(zou dat verslaving…
Mijn kind
netgedicht
4.9 met 17 stemmen
661 Je doet je ogen open,
één voor één
en slaat me gade.
Ik doe mijn ogen toe,
één voor één
en ga te rade.
Ik zie je zo heel veel beter,
intens leef ik met je mee,
jouw levensloop, mijn replay.
Je vallen en opstaan,
je vreugde en verdriet,
je glimlach en je traan
Jouw leven, mijn bestaan.…
Mijn levensboom
netgedicht
4.8 met 22 stemmen
598 Van uit mijn levensboom, eeuwig ingeworteld
met zijn knoestige stam, nu stug verweerd,
trekken groene jonge takken, onbeheerst
naar al die vreemd lokkende windstreken,
uitwaaierend en steeds verder reikend,
de oneindige horizon als gezichtseinder.
En bij iedere nieuwe bottende tak herbegint
het wonder van jeugdige telgen uit mijn leven.
Op…
kinderen in de sneeuw
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
453 de sneeuw is zacht gevallen
met ingehouden adem
kale struiken hurken zwart
de kinderen zijn gekomen
ze springen onverwacht in
de stilte van het park dat
nu ver ligt buiten de stad
ze hollen tussen drijfnatte
bomen treurend in de bast
hun stemmen licht gedraaid
zijn even dicht bij als ver af
links en rechts glijden ze in een
springtij…
Jetset.nl
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
443 Is het u onlangs al eens opgevallen
En is het u als lezer niet ontgaan
Zag u die advertenties laatst niet staan
Van macho's die de site van ons vergallen?
Kent u uw eigen uitgangspunt nog wel
Waar moet dit heen, Gedichten.nl?…
Je kunt...
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
642 Je kunt bergen verzetten
en struikelen over een steen
je kunt veel vrienden hebben
maar je voelt je zo alleen
Je kunt schip gaan, bakzeil halen.
nacht braken, een code kraken
je kunt op een blind paard wedden
maar je kunt niet alles hebben
Je kunt zwart rijden, over wit uitglijden
je kunt wegduiken, plooien gladstrijken
je kunt hoog of…
De Tijd Vliegt
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
549 Ik telde de beelden,
die in mijn dromen verschenen.
Waar de jaren zijn gebleven,
dat weet ik niet meer.
Toen ik mijn omdraaide,
waren ze in gisteren verdwenen.
Ieder beeld was een verhaal,
van lang geleden.
Het voelde als een rivier die zich splitste,
waarin de tijd voorbij was gegleden.
De beelden van vroeger worden steeds sterker,
naarmate…
Vergane Glorie
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
553 Verlaten tussen onkruid en struikgewas,
staat wat eens een huis was.
Een dak vol gaten,
de ramen zonder glas.
Eens woonden hier mensen.
Leefden hun leven,
met al hun dromen en wensen.
Nu rest verweerde steen
en rottend hout.
De kachel brandt niet meer,
het voelt hier koud.
De neergaande zon,
kleurt de lucht in alle tinten rood.
In de…
Mijn versen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
491 Over de dood wil ik niet dichten,
mijn verzen zullen over het leven gaan.
Over de dood wil ik niet dichten
al zal ook ik eens voor hem zwichten,
tot het moment waarop hij toe zal slaan
zullen mijn verzen over het leven gaan,
want over de dood wil ik niet dichten.
Mijn verzen bezingen het leven,
het mysterie van brood en wijn.
Mijn verzen…
Van avond tot morgen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
606 Tal van avonden tot middernacht
Steeds langer en onbestemder.
Mondt de nacht wel uit in morgen?
Onvaste slaap baart zieke zorgen.…
Eeuwige liefde en mijn kinderen
netgedicht
5.0 met 12 stemmen
598 Je geboorte een snoezig wonder,
in mijn armen zo intiem bijzonder,
roze wangetjes en een wippend snuitje,
hoe schattig, jij, mijn lief klein spruitje.
blauwe ogen, net sterren in je snoetje fijn,
de rimpeltjes nog vol met wat vaginaslijm,
Wat ben je mooi zo wondermooi.
Je hebt mijn DNA en mijn genen,
zodat ik eeuwig zal verder leven. …
Aan de vijverkant
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
569 Ik geniet, rustig, aan de kronkelende wateroever,
verscholen tussen beuk, berk en 't ritselend riet.
Spied naar muggen, larven en een rare parasiet.
Ik oog, een en al wonder, als ingewijde fijnproever,
naar een juffrouw, ietwat verdoken aan de waterkant.
Ze streelt genotvol en bevallig haar tengere navelband.
Ik fantaseer, geniet, 'n…
stadsschip
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
525 er werd verteld dat de stad
op een zweem licht dreef
lage plassen door straten
blonken onder een steven
van loom varende gevels
je moest geloven dat torens
staand tot het want behoorden
scherp getekend door wolken
die grauw over de toppen joegen
gebogen wandelaars verdroegen
het was een bekend gerucht
dat dagen laveerden op gedrang…
Dekselse dichters
hartenkreet
5.0 met 4 stemmen
539 Die dekselse dichters denken
daadwerkelijk dat dit
de doorslag
geeft…
Tussen opmars en aftocht
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
608 Tussen waan en waarheid
tussen belofte en gemis
tussen verbod en genot
tussen filter en duisternis
Tussen ongekende hoogte
en onbekende diepte
tussen vreugde en heimwee
tussen afstand en diepte
Tussen stijgen en dalen
tussen roof en tocht
tussen slagen en falen
tussen schoot en schot
Tussen wal en schip
tussen vloek en gebed
tussen…
Projectie
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
489 Ik wil soms zo graag boos zijn
op mezelf
maar ben het dan op haar
Als zij niet lekker in haar vel zit
doet ze tegen mij zo naar
Dat we lijden aan projectie
dat is wel zonneklaar
Ze neemt mij van alles kwalijk
waar ze zelf schuldig aan is
En van haar verlang ik dingen
die ik bij mezelf mis
Als twee kleine kinderen op zoek naar
liefde en…
Hersenspinsels.
netgedicht
5.0 met 7 stemmen
564 Gebeurtenissen uit het verleden grijnzen
glashelder uit de donker diepe krochten
van mijn geheugen en geweten.
Foutieve en verborgen daden sluimeren,
vragen me telkens weer naar het waarom?
Steeds weer. Waarom? Waarom toch?
Tot ik ’t innerlijk verwoord, eerlijk en oprecht,
om mezelf te begrijpen en exact te bekennen…
Verpleeg ster
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
525 Ze weet niet meer
wanneer dagen verdwenen
slechts uren verschenen
verpakt als de nacht
vermoeid en verlamd
maar toch snelt ze voort
langs ogen die vrezen
en leven in ademnood snakt
veel te vaak is verlies
als een dovende kaars
als een zucht
die eenzaam vergaat
nog één keer het laken verleggen
voordat ze de kamer verlaat…
Lente.........
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
691 Jij lente, jij vruchtbare seizoensdromer,
zonnige voorbode
van een straks veelbelovende zomer.
Nabije woud, op de steile trotse bergwand,
ontploft
explosief in groen en bruinrode abondant.
Smal riviertje, glanst kristalhelder altijd weer,
drupt vlot
zenuwachtig dansend naar het grote meer.
Een buizerd, cirkelt hoog in de lucht,…
Onzeker pad
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
532 De vloer begint te schuiven
het plafond gaat uit zijn dak
de tijd loopt over naar de vijand
en zegt: 'Sorry voor het ongemak'
Haastige mensen lopen voorbij
als kippen zonder kop
de regen heeft pootjes gekregen
en de brievenbus zit op slot
De wind wiegt het koren
het groen zit goed in zijn blad
de kleedkamer zit als gegoten
maar geen…
geniet
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
496 Geniet
Het goede nieuws.
Tijdens de corona
worden kleine werkjes uitgevoerd.
Buren die bezorgd informeren.
Vrienden die een grapje sturen.
De plotse rust in de agenda
Een duim achter je naam.
Wij hameren voor kleine gaatjes te vinden
in ons al zo korte leven,
om toch nog iets goeds te beleven.
Ik neem rustig een douche,
bekijk aandachtig…
Moederdag
netgedicht
1.0 met 3 stemmen
467 En dan met moederdag weer in het zicht
wordt er natuurlijk ook menig liefderijk gedicht
met zachte hand in vele hoeken gepubliceerd;
kritiek op deze verzen wordt niet gewaardeerd.
Moederliefde is immers de overgave voetstoots
slechts gewijd aan de vruchten harer schoots
en ontbrak het soms in de rauwe werkelijkheid,
de dichters willen de slagroomtaart…
de spin en oma
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
486 knoopsgat, ragebol
klasbak in draden spannen
waken, dispuut... zo
muggen en vliegen vangen
ze riep...”je laatste minuut”!…
Voor Catherine
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
672 Je bent een foto
op vergeeld papier
ik hou hem vaak in mijn handen
hier
het clair obscur
van een jonge vrouw
jij was er al niet meer
ik was nog niet geboren
maar wie weet
spreek ik toch vaak met jouw woorden
ik had zelfs graag
dat krulhaar willen erven
en die mooie lach
want onze levens
zijn hoe dan ook
sterk met elkaar verweven
later…