5005 resultaten.
Al tastend
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
540 zie geen ogen
of zij zich al dan niet
op mij willen richten
of zomaar kijken in de nacht
ik word dan meegezogen
in ondenkbare gedachten
het voelt soms, als teder zacht
maar die vaak ook de rede
loodzwaar bevracht
hoort u wel eens
het zand slippen
tussen sissende lippen
die de tong weerhouden
woorden te spoelen
van de bevroren koude…
"Cederen van het toegeven”
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
457 Hart en handen koud en klam.
Rest van mijn lichaam op het punt van vuur en vlam.
De zuchten die vogelvleugels slaan zijn diamanten smart.
Ik ben een vrij gebroken hart.
De scherpe punten van letters nu nog meer op mij gericht.
Mijn liefste, ik ben gezwicht.…
Kolk
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
539 In een leeg, kleien vlakte
Rijzen ijle bomen omhoog, populieren denk ik
Rechte wegen, een geometrisch oppervlakte
Ik stop en denk, een ogenblik
Dit achtergelaten lichaam van de zee
Omsingeld door koude voren klei
Ontlokt aan mij een gevoel van heimwee
Mijn jeugd is nabij
Hier viste ik als kind
Aan de rand van de kolk gezeten
Een oog zo…
BOSANEMONEN
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
575 Het siddert onder sluipwind, ademt koud.
't Opbeurende wit, met wazig wijnrood,
der tere grondsterren spreekt luchtig,
maakt de schuchtere lente machtig groot:
"Ik wek het bos bescheiden, maar eerzuchtig,
geef nieuw leven aan woudreus, nietige loot,
besta toverachtig sterk _ schoon vluchtig."…
DE HAAN
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
835 Een haan in Haarlem
het is echt gebeurd
was voor werk afgekeurd:
hij verloor zijn stem
Geen gekraai te horen
geen kip meer te vinden
zonder stem geen vrinden
het goede leven was verloren
De haan kreeg een burn-out
dat zou niemand verwachten
hij sliep niet meer in de nachten
voelde zich kil en koud
Er woonde een logopedist in de stad…
DOODSGEBED
poëzie
4.2 met 4 stemmen
1.411 Heer, als ik sterf
en mijn voeten zijn koud als glas,
de kaars druipt op mijn hand
en de dokter zegt: "'t Is gedaan",
als bij de kamer-wand
de priester bidt: "Heer, laat hem gaan",
dat ik dan bidde:
"Heer, neem mij in uw ontferming aan."…
Avondrit.
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
556 We likken
vette vingers, zuigen onze monden vol koude avondlucht.
Het is november. Traag fietsen we naar huis en horen slechts
de natte weg, het klappen van late duiven, een verre klok.
Deze avond is van ons. Nu rust je bij het haardvuur en in je haren
speld ik dikke krullen. Slapend tikken naalden de tijd vooruit.…
emigreren
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
626 Allen hebben het ’s winters koud,
op het land, in de stad en in het woud
Maar niet de vogeltjes die trekken.
Zij zoeken betere plekken.
Ze lijken te zeggen:
“je kan me de bout hachelen“
en kachelen weg uit het westen.
Zij die waggelen doen dit als de beste.…
Sentiment
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
724 Pootjebaden in de gracht
tijdens een koude nacht
waar rode bladeren vallen.
De bries langs mijn oor voelt zacht
terwijl haar mondhoek glimlacht
in mijn herinneringen die mij stalken.
Dat beeld verwarmt mijn brein
terwijl ik apathisch vooruit kijk
en het water in mijn ogen stijgt.…
Schelden doet zeer
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
1.060 leert diegene er niets van
die kan de volgende keer
opnieuw provoceren met zijn plan
Een goed gesprek kan helpen
hoewel blijft het hierbij
is dit niet jaloersheid
wat ik heb en niet hij
Het blijft een kwestie
van gezond verstand
je niet laten verleiden
tot een reactie wat strand
Mijn kind redt zijn eigen wel
in deze wereld zo koud…
Hongertochten
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
555 Voor een mud aardappelen
werd een koude strijd gestreden,
ratelend op houten band. Met te weinig
om van te leven en te veel om van
te sterven, gingen zij op weg naar
de Nederlandse boerenerven.
Nimmer werd er in Nederland zoveel
honger geleden als in het laatste
oorlogsjaar.…
De aardbeienneus - Sprookje
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
677 Een aardmannetje dicht bij
de koude grond spreidde
zijn bedje 's nachts heel
gezond tussen die zoet
zacht rode vruchten met
zwarte pitjes; soms nog
niet rijp maar waterig witjes.
Overdag bij zonnige zomertijd
hield hij met hark en schoffel
zijn bedje bij héél toegewijd.…
Weemoedig
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
542 Ze drukt een kus op het koude glas
van de lijst die immer op 't kastje staat.
Alleen liet je me achter, eenzaamheid
is zwaar, handen wrijvend over de foto,
ach, was je hier nog maar.
Ze staat op moeizaam,
plaatst de foto terug
een handkus, ze zit weer,
't gaat allemaal niet vlug.…
Er moeten toch mensen wonen
gedicht
4.3 met 32 stemmen
8.002 Er moeten toch mensen wonen, ik luister,
en herinner mij dit huis, de lege eierschalen,
de koude resten thee, de waaiende gordijnen,
op het tafellaken grijze stront van vogeltjes,
Oh, goede morgen, als kabouters in zachte
pyjama's gaan de geluiden door het huis, de
eerste Clementi, de kranen, de fluit van
het kokende water.…
Schoolzwemmen
gedicht
5.0 met 2 stemmen
3.845 Kinderen aan een touwtje,
de schreeuwende badmeneer in korte broek,
kom op de kop er onder, het water is zo
koud, je hart klopt vlugger dan gewoon.
Soms zit je moeder, heel alleen,
op een bankje op de tegels en de man,
die badmeneer, schreeuwt minder luid
en soms, als 't vriest, hangt je juf
de jassen over de verwarming.…
Op de prachtige tonen van de ochtendstond
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
547 Met de ontnuchtering van de koude
grond. Die zijn oor te luister legt
aan de hartslag van de ochtendstond.
Pompt een nieuw optimisme heel sereen
wat muzikale warmte door al mijn bloed-
vaten heen. Een cardiologische ochtend-
serenade in de opmaat naar wat vreugde
om een nieuw begin.…
Stil zijn de nachten vol verwachting
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
770 De decembernachten zo koud en
donker; lonken naar de komst van
dat wonderlijk hemellicht.
Dat oriëntatiepunt, dat na verschijning
zijn stralen wederom op die kribbe richt.…
Zonovergoten winterpret
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
847 Sta stil wat te kijken met voeten koud als steen.
Toch doet dit winters schaatsvertier.
Mijzelf hartstochtelijk naar zomerse warmte verlangen.
Al geeft het kijken naar de schaatsjeugd mij veel plezier.…
Raden maar
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
898 Ben van metaal en plat
Als het regent ben ik nat
Kan jullie vaak zien
Nee niet bij tien
Jullie hebben me nodig
Ben dus niet overbodig
Soms word ik gehaat
Maar dan is het te laat
Ik kijk altijd in het rond
Af en toe naar de grond
Soms is het koud en guur
Maar...ook de zon op de muur
Elk uur een vriend voorbij
Wat kleiner langzamer als mij…
In tegenslagen en momenten van pech
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
512 Het zijn die momenten die zoeken naar
de vrucht, die rente geven op de voorpret
na de koude van een winterse lucht; zoals
ze in het leven een gouden zege na de regen
kunnen geven.
Gouden zegen vaak een verfraaiing na
een verduisterende spijt, die te laat
kwam omdat de verleiding in het leven
soms als een mes aan twee kanten snijdt.…
Licht
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
918 het is koud, maar ik voel nog steeds je warmte, herinner mij nog elk moment,
en ondanks je afwezigheid, voel ik dat je bij mij bent.
een vogel, een bloem, het zijn jouw signalen,
net als dat ik je zie in een vlinder of in zonnestralen.
In de stilte die is ontstaan, hoor ik je nog praten,
nu zit ik hier, hier waar we ooit samen zaten.…
vele smekende ogen.
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
609 lege ogen,een grauw gezicht,
gebogen over afval,
geen enkele toekomst in zicht,
levend tussen schip en wal,
geen luxe om ze heen,
geen fatsoenlijk onderdak,
zo leven ze eenzaam en alleen,
leren geen enkel vak,
ze hoeven geen bleu-ray player of video,
een magnetron laat ze koud,
ze hoeven ook geen audio,
alleen iemand die van hun houdt…
leef je leven.
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
750 deze woorden wil ik schrijven,
deze woorden doen wat pijn,
wij kunnen niet bij elkaar blijven,
jouw familie laat jou nooit gelukkig zijn,
voor jezelf kiezen is een gewoon zaak,
daarin maakte ik fout op fout,
mijn woorden waren te vaak raak,
al liet hun mijn gezegde werkelijk koud,
van jou houden is toch heel gewoon,
dat respect hadden ze…
Van zomerse winters
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
566 Ergens in het reeds dichtbije verschiet
zal onze zomer een strenge winter zijn
Dan blaast een koude wind door ’t riet
dan is er slechts winterse zonneschijn
Ergens in het reeds dichtbije verschiet
zal het voorjaar een rillerig najaar zijn
Van zoveel najaarsstormen doelgebied
want ons land ligt exact in de vuurlijn
Ergens in het reeds…
bespiegeling
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
694 De dagen zijn mistroostig, de nachten bitter koud
ach wat zou ik gaan liegen dat ik toch nog van haar houd
Zo strompelen we beiden een eind door de woestijn
en volgen lijdzaam onze weg van wroeging, spijt en pijn.
Ziedaar daar zijn de gieren, ze cirkelen boven mijn hoofd
Ik was naïef, wat heb ik lang in mijn geluk geloofd.…
Waar blijft de lentezon?
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
537 die de koude dagen moet warmen
zie naar mijn bloemen op het balkon
zo triest met hun schijndode harten?
waar blijft Gij met uw helder licht?
die al wat duister is moet verdrijven
toon toch een glimp van uw Gezicht
wij willen u in glans zien verschijnen
waar blijft Gij o ontluikend leven?…
Yoga..nisten
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
533 net niet de kleren van je lijf
maar wel peuren, leuren, zeuren in jouw intiemste zielenroerselen
Zo lenig als ze met hun lichamen kunnen zijn zo stram, ram bam beperkt is hun geest
Rammen dus met die overtuiging, maar het is totaal niet aan mij besteed
natuurlijk neem ik de 'yoganisten' vanzelfsprekend, liefdevol mee in
gebed stram, koud…
Bed
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
521 Je ligt naast me, steeds verder weg
de deken is te klein, je hebt het steevast koud
het bed blijft even lang maar lijkt almaar breder
vroeger hadden we seks, maar daarvoor zijn we nu te oud
Je ligt naast me, dicht tegen me aan
een deken is niet nodig, we hebben het altijd warm
het bed is studentikoos een twijfelaar, we gebruiken de helft
moe…
Getroffen herfst
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
603 Koud in de zomer
sneeuw aan Middellandse Zee
leeft gevoelens op
met een geopende hart
nu dwarrelend blad stil ligt.
Liefdevol op schoot
met dat vakantiekiekje
alleen op die plek
waar kleuren theater straalt
weer samen in het zonlicht.…
Agnus Dei van Barber
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
607 klassieke stuk gaat
het wenen nooit heen
het blijft maar komen
en raakt het diepste
van mijn ziel en zaligheid en
de eeuwigheid welke ook mij wacht
dit stuk wat steeds tranen zal brengen
welke ik telkenmale zal plengen
me zachtkens en intens verdrietig makend
over zoveel niet bereikt, niet gekregen
afgewezen en veroordeelt tot mezelf
in een koud…