6607 resultaten.
Anders niet
poëzie
3.0 met 2 stemmen
1.429 Weg woei de wind over 't groene koren,
zonneblank bogen de halmen neer
ach ! anders niet dan wat licht, verloren
in wuivende aren,
wie vindt het weer?
Dat zal niet zijn dan een woord verloren,
op stofwitte wegen een bloem, niet meer.
Weg woei de wind in het zand de sporen,
ritselend vielen de regens neer
maar ach !…
LEVEN BIJ VERGAAN
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
418 Op gevallen loof
bloeien bosjes levend groen:
jonge brandnetels.
Uit de eikenstomp
ontspruit nieuw en teer leven:
een berkenboompje.
De kastanje valt...
Zal hij wintervoorraad zijn
of een nieuwe boom?…
Daar waar nergens heen lag
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
976 Ik zag ons lopen, daar
mijn ouders en ik,
onder Gouden Regen,
groene bomen, bruine boomtakken
en op zilveren tegels.
De straatlantaarns schenen
in de duistere, donkere avond,
bijna nacht !
Ik liep daar met ze, altijd bij ze
tussen hen, hún beschermend
en ik liep, ergens, achteraan.
Achteraan in een bepaalde ontwikkeling...…
Herfst.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
569 ontwakende
wees, de poort naar
vrijheid is gesloten
achter elke boom ligt
een rugzak vol herinneringen
ik loop door het bos gevolgd
door de geur van dood
steeds vrolijk lachend op
het moment dat het moet
het smink zal steeds dikker
aangebracht moeten worden
ter verberging van de pijn
ijskoud zo voelt de vochtige
lucht de groene…
Offer
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
506 Verscholen tussen
het groene loof.
Misschien.
Misschien komt hij
omlaag
en
likt de wond
of scheurt haar open
om met het
doorgeslikte bloed
opnieuw de
schepping
te verrichten.…
GOEDE BEDELING
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
478 De gebergten
in het hart van Europa
hebben geurige weiden
vol zacht en diep groen gras
verrukkelijk eten voor het vee
dat rijkelijk gedrenkt wordt
door kleine rivieren
als de Reuss en de Neckar
wilden deze stromen méér zijn
wellicht al het water
van de Rijn vervoeren
dan
schiepen ze gevaarlijke moerassen
armoede om hen heen
spoelden…
Erfenis
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
1.515 In tijd rest slechts nog wat je zaait:
een ander zal je oogsten;
gaat door met wat je achterliet
bebouwt jouw akker van verdriet
met groene vreugdetranen.
Laat geen verschroeide aarde na,
waar niemand nog wil wonen
maar breng wat warmte in de tijd
opdat in liefde iets gedijt,
wat door de eeuwen heen zal komen.…
Achter gesloten ogen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
535 blote voeten
verzonken in de aarde
miniem contact
het ego voorbij
vingertoppen leiden
een eigen leven
in een dans
zonder hoofd
groene heuvels
tekenen zich af
achter gesloten ogen
op een onbekende wijs
een plotse reis
dient zich aan
het grote genieten
van de steppe
mannen en vrouwen
in vertrouwde
felle kleuren
trekken langzaam…
normaal
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
521 het water
kijk je niet meer naar
foto's die nergens over gaan
maar vandaag zag ik de wind
ongewoon krachtig het water
beroeren onder een harde zon
en ik zag jou met je hoofddoek
en je zonnebril op de foto
in een paradijselijke tuin
je wou laten zien hoe je
er zo uitzag, en straks weer
in Afghanistan in juli
de wind en de groene…
Zij
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
534 verwrongen
tot uitgemergelde slingers slijm
’s Morgens riep zij naar de vogels
dat zij zachtjes en voldaan
zich achterlings opzij moesten werpen
haar lach deed menig falen
’s Middags liep zij door het park
en had geen oor voor de verhalen
die de kikker deed ontwaken
tot een prins
En de honden liet zij zachtjes braken
in het natte, groene…
Bloedkoraal
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
601 Een ononderbroken
Stroom
Schone woorden
Voor het plezier
Op een wit vel papier
Zon in de krullen
Licht als een veer
Ik schrijf met rode inkt een
Taal die van hart tot hart wordt verstaan
Laat mij gedragen worden
Door een groene zee vol met dolfijnen
Laat mij dobberen op golven
Onder bloedkoraal bedolven
Wanneer de hemel boven…
SCHORS
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
567 Ik ben om jou heen
in gedachten terug
naar jouw geboorte
waar jij ontkiemde
traag ouder werd
nu trekken wij met elkaar op
in weer en wind
is het niet alleen maar
betasten over jouw ruwe huid
waaraan ik voel
dat jij nog steeds leeft
groene aarde
die ons in leven houdt
laat mij je omhelzen
sterf niet door ontbossing
begrijp jouw…
Gelegen aan de keukentafel
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
475 de keukentafel zet het spoor uit
ik luister naar de aangezetenen
het schuifelen van voeten
contracteert deze bedoening
in een mysterieus orakel
hun handen spreken met vork en luifel
terwijl hun ogen zwijgen over
de lekkernijen die zijn gebiologeerd
in het groen van een waarlijk bestaan
wie kent wie aan deze tafel, al
is het wit van uniform…
De kooi
poëzie
5.0 met 2 stemmen
3.565 Ik weet: nu zijn de velden zonder koren,
van dag tot dag wordt dieper groen de wei
en scheert de zwaluw sneller rond de toren,
de gentiaan bloeit in't moeras der hei.
Wordt dan voor immer mijn geboeid verlangen
gevoed door een seizoen en door zijn kleur,
is dit de kooi waarin ik ben gevangen,
waar is het slot en wie ontsluit de deur?…
Excentriek.
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
522 Ze draagt een rode en een groene sok.
En d'r haar is een en al kroes.
Zij loopt op schoenen met hele hoge
hakken en plateauzolen.
Haar ogen heeft zij achter een roze
zonnebril verscholen.
Er hangen opzichtig gekleurde kettingen
om haar hals en in haar oren draagt zij
grote oorringen.…
Romântico
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
481 geliefde
krul je in mijn armen
dan laat ik je de vertes zien
bovendien het lieve leven
voorbij de horizon
laat mij je dragen
over jong groene akkers
bloemrijke velden
en glooiende heuvels
waarover ik je vertelde
laten wij oprijzen van de aarde
hangen boven turquoise zeeën
zwevend met de vogels mee
tot wijzelf vleugels krijgen
transparant…
Maart
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
644 De lente begint vandaag,
De wind voel je in je kraag
Een kleurrijk palet
Heeft zich in de tuin gezet
Ook de struiken en de heggen
beginnen het allen te zeggen:
‘De lente is in het land’
Het wordt zo plezant,
Om buiten te vertoeven
Om de frisse geur te snoeven
Het groenste groen van de bomen
Is nu ook aangekomen
Op elke wandelweg
Hoor je…
Een schitterende lading
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
504 ik speelde met wolken
liet ze groeien en bloeien
gaf ze een schitterende lading
stapelde wit
rondde met groen en zwart
het blauw van de hemel
waarschuwde mensen
met donker gerommel
voordat de donder knallend brak
maakte het zwerk tot
toonbeeld van sterke krachten
in het altijd zo rustige weer
zelfs mijn vriend
vlaagt en stormt…
Wat?
hartenkreet
4.3 met 6 stemmen
823 Als zij naast hem ligt
Hij
Deze man met groen en felblauw,
Maakt Liefde zoals zij niet kent
pure oerkracht en rauw
Wat is te doen?
Hij laat haar voelen, jij bent...
Van mij…
Gakken
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
576 Het valt uit de lucht met een vlucht
van ganzen, op weg naar groene verten, naar de vallei.
Burlen, wat bronstige herten doen, lijkt evenzo onwerkelijk.
Lang getwijfeld aan de juistheid van dat woord.
En het bekt niet, burlen. Of je moet een hert zijn.…
Waar werd oprechter trouw...
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
830 Nadat ze jaren lang
Gepaard een kuis en
Vreedzaam leven leidden,
Hier in dit groene land
Waar ze zingend
Elke nieuwe dag
Bezongen in
Gezamenlijk geluk,
Is plots een zwarte
Wolk voor de eindeloze
Zon geschoven -
De glanzende groennek
Zit verdoofd zijn vrouw
Te zoeken, hier aan
De rand van de sloot
Waar ze samen zo gelukkig…
In nirwanablauw
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
417 heb mijn mozaïek gelegd
in de kleuren van het leven
nog zit ik met een handvol glas
waaruit liefde en verlangen lacht
nog eenmaal het ultieme rood
als ster die oplicht aan het firmament
zijn staart uiteenspattend
in het mooiste buitenaards pigment
oprijzend uit het prille groen
dat seizoenenslang als
donker loof in warme zomers
koelte…
Staalde het skelet
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
393 ik zag de blokken
in je handen veranderen
jij speelde met hout
wist van bomen
zag het groen komen
in warme affiniteit
jij timmerde geen muren
of staalde het skelet
maar bloeide puur natuur
los van vorm
en structuur deelde
iedere jaarring zijn eigen vuur
jouw bloemen
zongen in het bouwen
hun veelkleurige melodie
kwamen in jouw…
Nazomer
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
584 De late zomerzon is zoet en zacht,
het licht diffuus,
de bomen nog mooi groen
na eindelijk wat regen
terwijl de laatste vijgen rijpen.
De meeste zomergasten weer naar huis
een enkeling is nog gebleven,
de druiven zijn geplukt
maar de kastanjes hangen nog
terwijl de laatste vijgen rijpen.…
Verloren dagen
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
521 daar staat ze, gebogen als altijd
in haar blauwgeruite schort
en veegt met blote handen
zwarte aarde in de hoop dat
groen opnieuw geboren wordt
ze ziet niet om, graaft dieper
trekt brede voren in het land
plant haar voeten tussen de regels
en poot piepers in het rulle zand
kijk, ik heb ze allemaal op een rijtje
het is de wereld, de wereld…
Ander.
poëzie
2.2 met 5 stemmen
2.882 Gij ziet de velden groenen.
Vergun me slechts een reisje,
Dat ik uw mond mag zoenen,
En uw wangen, uit lust en verlangen.
Ay koom wat nader:
Want uwe moeder en was niet vroeder.
Zij kuste vader.
De duiven trekkebekken.
De dieren in de weiden
Een lijn te zamen trekken.…
Een fraaie waas
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
830 ik heb de boom
niet aangedaan
de naalden zijn
vanzelf gaan zingen
een melodie
waarin het lente pril
verschiet en donkert
naar het zomers groen
in de top met
ijle tonen kristalliseren
tot een fraaie waas
onze mooiste dromen
licht van speelse
kaarsenvlammen lijkt
gevangen in wat hars dat
geurig in de ambiance past
nog dragen…
Waar een lichtje dooft
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
860 Als het licht het leven dooft
van het eens zo artistieke hart;
dat van woorden vlinders vormde;
vervlochten bloemen rond het eens
zo groene blad.
Als het licht het leven dooft
van het ooit zo waarachtig hopen
op dat sprankje eeuwig licht, dat de
duisternis voor geluk moest kopen.…
Herinnering
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.033 De velden wiegend met het groeiend graan
wij lachten, heerlijk kersen eten
tijd in overmaat was daar
en groen tot rood de kleuren.
Dit alles hebben wij genoten
de zon heeft ons gezien en liet begaan
haar baan en tijd aan ons voltrokken,
vermoeid na dit onstuimig feest
rest nog de hoop, op nieuwe bloesems
volgend jaar.…
De vitale vibraties
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
464 heb met bomen gefluisterd
naar het ruisen van
bladeren geluisterd in
tientallen jaren van groei
maar de vitale
vibraties zijn over
in het geluid van het lover
hoor ik niet meer je bloei
in het tasten naar
warmte voel ik rust
en gelatenheid in de
groen bemoste basten
nog staan ze fier
torenen hoog boven mij uit
in het samen beleven…