1130 resultaten.
Getoonde tranen
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
1.294 Bladeren en kreupelhout
dekken het grafje dat
hij vormde met zwart zand
want - zo vindt mijn kleine kerel-
de uit het nest gevallen merel
had het koud
en hadden wij z’n zusje niet
ook met aarde toegedekt
toen de dood het jonge leven
zwarte vleugels had gegeven
ik buig het hoofd diep in verdriet en
hoor mijn eigen tranen huilen…
Haar toekomstbelofte na een liefdesleven
hartenkreet
2.5 met 4 stemmen
1.542 Jij vliegt hoog
Al klimmend grijp ik naar de stukjes lucht
Jij vliegt hoog
Ik grijp het ritme van het klimmen
Jij vliegt hoog
Ver uit mijn zicht
Ik grijp naar stukjes wijsheid
Boven de lucht is er een andere wereld
Spreid een deken voor ons
Wanneer je die bereikt
En rust uit
Ik zal doorgaan met klimmen
Tot ook ik daar zal zijn
En ik…
slaapbeeld.
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
454 je keek bewusteloos toe
schuin vanuit je ooghoek
naar waar je wilde kijken,
je keek omhoog naar het
donkere raam, per vergissing
jouw arm afhangend van de
bank. hij herstelde je pose,
deed vaderlijk een deken over
je heen, het leek of je sliep.
vol bewondering zal god
jou naar boven tillen, daar
waar de gloeilamp gloeit.-…
Het verlangen
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
682 Die sluipende stilte voelt,
Als een koude deken,
Om je heen sluitend tot hij fluistert. Ik voel het steken.
Dit verlangen is onbedoeld,
Let niet op zijn gebreken.
De gewetensvolle gevoelens zijn bedrogen.
Door de aanblik,
Van je ogen totaal leeggezogen.…
Schreeuw
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
695 De pijn viel als een
natte deken
zwaar en koud
de ogen waren gesloten
de roze bril werd zwart
Tussen de lakens van
het verdriet
denderde de gedachte:
een groot stuk van mij
zal ik vaak moeten missen
een schreeuw ontsnapt
van binnen…
Sneeuw valt.
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
1.197 Sneeuw valt dwarrelend naar beneden
de wereld wordt bedekt met een witte deken
Kerstmis: even stil staan bij de geboorte
van een kind dat ons vrede zou brengen.
Al vele eeuwen vieren wij dat moment
samen met de mensen die om ons geven.
Vrede heeft het nog steeds niet gebracht.…
Sneeuw valt.
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
1.194 Sneeuw valt dwarrelend naar beneden
de wereld wordt bedekt met een witte deken
Kerstmis: even stil staan bij de geboorte
van een kind dat ons vrede zou brengen.
Al vele eeuwen vieren wij dat moment
samen met de mensen die om ons geven.
Vrede, heeft het nog steeds niet gebracht.…
Winter
hartenkreet
1.8 met 4 stemmen
681 De aarde is met een
dikke deken van sneeuw bekleed
waarop de bomen in
witte winterstilte
roerloos staan
en de blauwe hemel,
de winterse zon
aan alles
betovering geeft
maakt het
sprookje compleet
maar...…
nooit heeft de kamer nog naar vanille geroken
netgedicht
3.4 met 30 stemmen
675 ik zie een schip
voorbij mijn raam varen
beelden
van toen ik zes was
drijven doorheen tijd en zeewind
een verloren ziel helt
over moeders en dochters
en wie niet zien kan
zij, op het dek, verliest; er liggen
stenen, straks of later zal ik woorden
vinden
om vorm te geven
aan het schreeuwen
het is nooit van mij alleen:
het…
Op het eerste gezicht
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
619 Zo 'n vlo in d'r deken
had haar wel geleken.
Zo graag werd ze door 'm besprongen.
Ze deed 'm een aanzoek. 't Ging snel
en hij dacht: 'Wat verbeeldt ze zich wel?'
Z'n misnoegen was groot
en de vlo kleurde rood,
nam een aanloop en sprong uit z'n vel.…
Een palet van...
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
434 Verglijdt
-W-I-N-T-E-R-
Kracht van winter
'n Witte deken
Over rood, geel, blauw
Kleurenpalet van
Het nakend voorjaar
Helsinki, oktober 1998…
Op zich
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
492 een tehuis
de ochtend kwam en ik wachtte af
kort hemd en een pamper aan
Geluid van wieltjes op de gang
vrouwenstemmen op zoek naar wat
er weer was misgegaan
Jij maakte me wakker omdat
ik kreunde in mijn slaap
Heel traag keek ik je aan
verloor mezelf in de geur
van je kriebelende haar
kon niet horen wat je zei
trok je dicht als een deken…
(kanker 7) hangjongere
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
468 op de bank ligt snoep, een doek
een oude sok
en warm een deken
in de hoek latent een vent met kracht
in kromgebogen benen
verborgen onder schier wat
ingehouden angst
(die bult is raar ik weet niet waar
dat nu vandaan komt)
“ik ben bang”
gelukkig duurt een rit niet lang
het ziekenhuis vlakbij
wekt weer vertrouwen in de brij
van deze…
LAIS CLXXIX
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
432 Het weeft een donker deken en het haakt
haar kroon van alg en rag van mensendraad.…
DIE BANAAN VAN EEN JORDAAN
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
533 Geef mij maar Amsterdam
en dan met name de Jordaan
met straatjes rechttoe rechtaan
en dan ga ik met een banaan
straatjes strekken, benen rekken
niet meer mekken, maar als de gekken
van noord naar zuid straatjes dekken
met van oost tot west gezonde bekken
in het knikkie geen stickie maar 'n stukkie banaan
zie mij als JordaanDichter nou…
De Texel Twee (een liedje)
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
534 Ze stonden aan dek als een rots in 't geweld
van water en klaprende zeilen
en dachten geen mum aan het loerend gevaar
maar telden de vis en de mijlen.
De Texel Twee, hun ouwe trouwe botter
was kuis verrot van dek tot op het vlak
en als een golf hem weer een paal liet pikken
dan was er wel een wrang of spant dat brak.…
Coulissen
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
607 vraagt de bassist
Daarvoor is het nu tijd
Ik kijk door de coulissen
Dit is de gelegenheid
De muziek heeft gerijpt
Tijd om te proeven
De lichten gaan aan
Mijn bed is gespreid
Ik zie een deken van mensen
Die trek ik over mij heen
Ik voel dan de warmte
Straks weer alleen…
Mist van oktober
netgedicht
4.1 met 10 stemmen
1.153 Eksters voeren oorlog
met ratelende bekken
in een boom bedekt
met een witte deken
een kat kijkt verstoord
door het takketak lawaai
glijdt vervolgens soepel
in zijn eigen gang
de kijker schenkt
zichzelf een beker thee
plooit zijn handen erom
heen, vormt een kom
hij oefent opnieuw
aandacht gericht
op het oog van de storm
om…
Het gegeven paart
hartenkreet
3.4 met 16 stemmen
2.757 Van dat ik je liefheb wil jij weten
in alle woorden die ik zeg
als een kleed om je heen mag slaan
met vingertoppen op je naakte huid
een liedje zingend in je oor
mijn neus kruistekent in je haar
Het is koud buiten het brede bed
Warm onder het donzen dek zijn wij
de liefde aan het bedrijven
met passievolle, gloeiende lijven
alsof er nooit…
THUIS...
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
662 Je er thuis
te voelen
stoel en leuning
te kennen
Haar zitting
stof of leer
het aantal poten
het evenwicht
Niet te hoeven
wennen
aan bed of bank
kussen of deken
Niet bang voor
behang of
schilderijen
uit een donker verleden
Je nauwelijks
los kunnen weken
uit je favoriete hoek
waarin louter licht
Geen hoofdpijn
weltschmerz…
panis angelicus
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
578 de hemel huilt op
de tere witte rozen
een zachte deken
daaronder zwijgt hij
zijn glimlach blijft
en verzacht de pijn
veelvuldig waardig nijgen
een laatste blik in de aarde
waar deze moedige man rust
zo ver weg van de wereld
en zo dichtbij in ons hart
teruggegeven aan de aarde
die nu triomfantelijk deelt
in het brood der engelen…
Warmte
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
669 rivierendans ontwaakt
in een poel van ijs
Kleine kolkjes rimpelen
het wateroppervlak
De tralies smelten
voor de ramen
druppels
tikken op de sneeuw
Tekenen van vuur aan
de bevroren kust
Het krakend ijs verdwijnt
in de zoute golven
De zee komt langzaam
weer op gang
Rivieren herwinnen
hun kracht
Wintertaferelen verdwijnen
Dankzij de deken…
Reiziger
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
1.364 Uw Ster heb ik gevolgd,
Uw kribbe is mijn deken.
U, pasgeboren Kind
kunt nog niet met mij spreken
maar nergens heb ik
zo’n goed luisteroor
en U van zo nabij gehoord.
Heer, laat mij U aanbidden
met mijn handen op Uw kribbe
en licht mij door de wereld voort.…
Afscheid 2
gedicht
2.0 met 31 stemmen
21.808 We hadden gezwegen ik aaide
haar wangen haar slapen het witte haar
aaide het haar werd zijde aaide
de strakke mond een stille lach
ze lichtte haar deken op
ik dacht wat een benen zo mooi
ze bestaan - af - zo lang
dacht dat zo mooi dan kan
steeds meer been en meer dan been
ik dacht wie wil ze dat ik ben ik aaide
haar wangen haar slapen…
Vader
gedicht
4.3 met 3 stemmen
4.477 IJsbloemen blauwgeverfde hand
geribbelde deken gebroken wit
hart zonder ophef hart ja nee
dingen gedaan wilde hij niet
o nee
dingen die hij wilde niet gedaan nee
vader is een ingepakte uitvinding
zichtbaar oud en ziek
(spijt niet zichtbaar genoeg)
een machine van losse grepen
de dochter een lopende band.
----------------------…
Schreeuwen hun vergeten
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
453 steeds schroeit slecht nieuws
langs kwetsbare plekken
ik heb niets om ze af te dekken
mijn stenen schreeuwen
hun vergeten uit in
de woestijn van mijn leven
ik heb ze achter gelaten
omdat ik hun zwaarte
niet meer kon dragen
want de meute jaagt
de schaduwen na
van verblekende sterren
ik ben de eenling zonder taal
die stilte spreekt…
Gedrieën
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
558 Het is
de kalmerende stem
van zee
die wij aanhoren
Een stem
die ons
vrouwen
doet bekoren
Wij zwijgen
soms stil
voeren
ons intiem gesprek
Ons huilen
weleens verloren
in de bariton
...van vloed
Waarin
meer
te horen
dan spreken
Voelt aan
als tweede huid
een mantel
warme deken
Aan zee
waait
bij tijd en wijle…
Nacht
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
582 Komt nacht komt gedacht
Aan steil verlangen
Een geil behangen kamer
Om in te spelen
Tussen teen en deken
Komt morgen komt zee
Grijs van zorgen
Komt heroprichting van stenen
Gebouwen uit discipline gehouwen
Komt dag komt dagen
Dat ik het niet meer kan verdragen
Dat de morgen volstroomt
Met klaar water
Uit de nacht vloeiend geklater…
in wiens armen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
431 de wind slingert
tollend al het tere los
hamerende regendruppels
teisteren de weerloze huid
ik kan moeilijk
net als de planten
mijn wortels in
de aarde vasthouden
ineengedoken op de rand
van waken en slapen zit
de stormvogel op het dek
verstekeling aan boord
in gesloten hartkamers
blijft het duister
de taal van het gaan
is wat…
Winterwende
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
723 Naalden prikken aan,
trage uitlopers
dekken toe,
beslaan pad en land.
Water in vaste vorm
verloor het verzet,
kristalliserend
kruipt winter
langzaam dichter.
De zon verliest terrein,
maakt plaats
in het seizoenaal spel,
waar dagen niet langer lengen
maar korten,
gelijk mijn adem
gestokt in wolkjes
langend naar lichter.…