942 resultaten.
Wolkt onbestemd
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
479 ze hebben
de zon gewist
het laatste stukje
blauw vergeven
nog wolkt
onbestemd
boven wei
en verre dreven
het is ademen
maar zonder
spirit in de lucht
energie is gevlucht
wij onderhouden
met de dood
op onze hielen de
meesten zijn al ter ziele
zonder aanwas is het
snel gedaan in de
laatste generatie verliest
de mens zijn…
Lichaamslente
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
1.766 sprookjes met grote ogen worden natte
dromen, vlinders kleuren haar onderbuik rood
in lichaamslente ontluikt een vrouwenlijf
ze groeit met grillige stuiptrekkingen bloeit
open in ogen op horizon, tongval taal
verraadt kolkend bloed onder nagels - kan
niet kruipen. kannen en kruiken van haar
kind-zijn barsten onder regen van druppels
levensdrang…
Mijn Ouders
gedicht
3.6 met 56 stemmen
24.531 na eenentwintig jaren
bracht ik hen het bos in
geblinddoekt
met broodkruimels in hun zak
(waarop ik al mijn vogels losliet)
en nog
keren zij weer.
----------------------------------------------
uit: 'Alleen maar het gevoel van leven', 1977.…
Als jij dood gaat
hartenkreet
3.7 met 11 stemmen
1.121 Jou eens te moeten loslaten
doet nu al een beetje pijn
maar ik weet zeker dat
er één grote Trooster zal zijn.…
Raak het aan
hartenkreet
3.0 met 14 stemmen
1.260 Laat het los
Sst... je ziel fluistert
Het is je hart
Dat niet meer luistert
Je geweten
Je laat het in de steek
Eens waren je dromen
Iets waar je voor bezweek
Laat het los
En al ben je het vergeten
Het is de vrijheid
Het verlangen, het geweten
Voel het
En laat het niet meer gaan
Laat je angsten los
En raak je dromen aan…
in de week
hartenkreet
3.4 met 11 stemmen
1.580 eens in de week neem jij
een groot stuk ruimte in
de telefoon gaat terwijl je komt
tuut tuut tuut tuut aaaaaaaaaah
dan ga je, moeiteloos week ik
me los, nog zacht, nagenietend
dan een dagje rauw waar je zat
even boos waar je niet bent
stil worden, rustig van binnen
de waakvlam laten branden…
Als ik tenslotte oud zal zijn
gedicht
3.1 met 74 stemmen
47.488 Als ik tenslotte oud zal zijn
en na een zoveelste kale reis strand
in mijn laatste onhuis
zal het jouw gezicht zijn, ongelezen,
dat ik uit het verre daglicht aanhaal.
Geloof me of niet dat het liefde is,
jou mijn zwerven om je heen te besparen
en het hoogste, straffend geluk voor mij
als je je dan warmend in honkvaster gezelschap
nog eens…
Droomtij
poëzie
3.5 met 14 stemmen
2.896 Hoe is de hemel zo nabij!
Ben ik in hem of hij in mij?
Laat los! Mijn vaartuig nu voor stroom,
Voelt zich getrokken naar de Droom.
Gij spreekt tot mij, gij ziet mij aan -
Ik zie u in de verte staan.
Ik leef al in een ander land -
Van d' oever wuift voor 't laatst uw hand.…
Het stille verdriet in jouw ogen
hartenkreet
4.2 met 11 stemmen
1.607 Stille tranen zie ik in je ogen
recht door je masker heen
niemand mag naar binnen
je bent nog liever alleen
Er is iets in je kapot gegaan
wat ik nooit zal kunnen maken
ik wil wel maar alleen jij kan dat
al lijk je bang het kwijt te raken
Ben je nog aan het verwerken
ik wil jou al die ruimte geven
dan moet je dat wel zelf willen
om verder…
Ik moet weg
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
502 ik ben het
spelen verleerd
vingers en handen
doen alles verkeerd
waar vroeger
fantasie snel
gestalte kreeg blijft
de vloer nu akelig leeg
ik filosofeer
denk en probeer
maar de spirit
vonkt helaas niet meer
mijn geest
is bezet met tal
van structuren zonder
ruimte om bij te sturen
ik moet weg
de ballast overboord
naar zand…
De toekomst in warm bevrijd
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
1.439 De oude straat
herinnert mij
aan een tijd van
lang geleden
dat ik er als
kind wilde
spelen
Vaders Huis
in het midden van de rij
doet mij gevoelen
een oud leed
dat moeder elke avond
kienen ging
en vader in de kerk
weer uren bidden deed
broers en zussen
speelden dan als muizen
op een kale tafel
en dan was het even
of…
Graven
gedicht
3.0 met 39 stemmen
67.249 Je houdt nog vast aan een naam
tot je meent te horen: Laat me los,
en je loslaat. In oktober zijn de nauwe straten leeg
in Begur. De vrouwen doven hun fakkels
warmen zich bij brandend hout uit de heuvels
en zingen zich schor. Tot je teruggaat, alleen
met woorden.…
Tegen het vergeten
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
795 Loslaten wat is, wat zich afspeelt in
het uiterste kwadraat; een gespiegeld ik,
gevangen in het oog van de draak.
Beginnen met geluk. Waar? De ijsschots
onneembaar, ontwijk ik de tere kogel,
zoals water ketst tegen de tegels
van een nog toekomende tijd. Wanneer?…
los van mij
hartenkreet
3.1 met 16 stemmen
3.477 Ik laat je los.
Ik laat je gaan.
Met een brok in mijn keel,
en aan elk oog een traan.
Een storm in mijn ziel,
pijn in mijn geest.
En een groot zwart gat.
Dat ooit mijn hart was geweest.
Een verwarring in mijn hoofd.
En steken in mijn gevoel.
Een brand die niemand dooft.
En de warmte nu zo koel.
Alhoewel ik je nu laat gaan.
Staat…
Rafels en pluizen
netgedicht
4.7 met 27 stemmen
429 bevallig wapperden
flarden sierlijk
tegen de lucht
eindelijk bevrijd
en losgelaten uit
hun dagelijkse rust
jij hebt ooit
de wol gesponnen
garens gekleurd en
geweven en met
kromme naald het
patroon erin gedreven
die combinatie
van technieken
baarde het tapijt
waarop generaties
hun voeten uitgebreid
hebben gespreid
het kleed…
Angst en liefde...
hartenkreet
2.9 met 14 stemmen
3.254 Waar liefde aan angst
wordt geketend daar
zal puurheid verdwijnen
daar kan twinkel in
ogen niet schijnen
De angst zal deuren
van hart en ziel sluiten
liefde zal zich niet meer
vanzelfsprekend uiten,
uiteindelijk verdwijnen
Waar liefde door angst
zal worden geregeerd
is geen plek meer voor
helder, oprecht voelen
Deze angst zal de liefde…
Benauwde hechting
hartenkreet
3.3 met 9 stemmen
1.656 Toen je weg was
Bleven mijn handen
Onophoudelijk naar je reiken
Mijn ogen je eindeloos zoeken
Vragend of je de stilte wilde vangen
Die in de verte lag
Het was net alsof
Het kind bleef schreeuwen
Het kind bleef roepen
Het kind bleef vragen
Het kind alleen
Blijft wachten
Tot het krijgt
Tot het geeft
Tot het krijgt
Tot het geeft…
Steeds meer moet losgelaten worden
netgedicht
3.3 met 28 stemmen
1.097 Steeds meer moet losgelaten worden
en wordt de vriendschap met jou
een achtergrondgebeuren, een stille melodie
die er wel is, maar niet meer op de voorgrond zingt.
Wie weet wat echt in eigen hart weerklinkt
en wat er is aan liefde en verlangen?
Wie kent de diepste roerselen die blijven hangen
nog lang nadat de rozen zijn verwelkt?
Ik kan…
Kleur bekennen
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
504 jij bent gaan vliegen
weg van kou en regen
wilt kleur bekennen ook al
heb je dan wind tegen
gedachteloos zweven
op de losgeslagen
energieën van het
stressvol aardse leven
dat kolkt en wolkt
in een verpeste atmosfeer
maar jou niet deert omdat
je alles losgelaten hebt
zonder geknakt of
een zielig wrak te zijn
ben jij de lente gaan…
Toch prettig
hartenkreet
1.4 met 7 stemmen
1.004 Dat wanneer je
Door de bomen
Het bos niet ziet
Dat het bos dan
Gewoon blijft staan
Totdat je
Een paar stapjes
Naar achteren doet…
Laat Haar Lós !
hartenkreet
4.0 met 40 stemmen
2.616 Laat haar los
geef het helen een kans
Laat haar gaan
zoek een nieuwe balans
Vind jezelf weer...
"hij" was zó speciaal
Maak een eind
aan dit trieste verhaal
Er is zoveel moois
wat jij tijd'lijk niet ziet
Je ogen vertroebeld
door 't intense verdriet
Laat haar los
geef het helen een kans
Wees weer eens blij,
toe probéér het althans…
Als in een droom
hartenkreet
3.9 met 8 stemmen
1.962 steeds droom ik dat je altijd bij me zal blijven
Dan zeg je me dat je je hebt vergist
Dan zeg je me dat niets ons meer uit elkaar zal drijven
Nog steeds droom ik dat je me mist
Maar dan, wanneer ik 's ochtends wakker word
Besef ik weer dat je me hebt verlaten
Besef ik weer dat mijn wereld is ingestort
En 's ochtends, moet ik je weer loslaten…
Gedachten dicht
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
718 Soms moeten de gedachten dicht:
het zijn echte tirannen
en poëzie ooit vederlicht,
wil dus het denken bannen
en laat nu de gevoelend los -
stop eens met al dat vragen;
dan merk je lente in het bos
zelfs al op winterdagen;
dan kan je leven als een kind
en zien met nieuwe ogen
waar je de diepste vreugde vindt
en teder mededogen.…
De vlieger
hartenkreet
3.7 met 10 stemmen
2.897 Meegevoerd op de wind
Verdwijn je langzaam
Uit mijn zicht
Ik klamp me vast
Aan dat wat ons
Met elkaar verbindt
Je trekt steeds meer
Mijn handen worden moe
Ik moet je laten gaan
Zo dichtbij was je
Maar nu
Zo immens ver weg…
vorstbestendig
netgedicht
4.7 met 7 stemmen
1.019 Met stijle passen
schuifel je uit mijn kader
als kind, geliefde, moeder, vader
en weer als kind
Onherroepelijk groei je volwassen
betreed je drempels in de tijd
ontlokt de horizon, zo wijd
je van het huis dat je bemint
Dus laat krokussen je nogmaals verrassen
Tel je stappen op het prille gras
Het veert straks op, alsof je hier nooit was…
Laatste lente
netgedicht
3.4 met 10 stemmen
1.757 Toen de kersenbloesem bloeide
zachtjes wiegend in de wind
riep de God van alle mensen
kom maar boven mijn lief kind.
Je hebt je strijd moedig gestreden
geef je nu maar over aan mijn wil
ik heb een tuin waar je kan wonen
net zolang als jij dat wil.…
al voelde ik de pijn
hartenkreet
2.3 met 7 stemmen
1.542 al voelde ik de pijn
met zoveel woorden die ik zei
met zoveel pijn bedek ik de pijn
met zoveel pijn
laat ik je los
omdat je niet meer van me houdt
dat je nu weg bent
doet me veel pijn
eenzaam en alleen loop ik
rond in het park
daar staat een jongen
waar ik even troost bij zoek
al voelde ik de pijn…
Ik dacht naar huis
hartenkreet
3.3 met 7 stemmen
2.089 ik dacht
u gaat naar huis
maar u gaat
niet naar het huis
dat ik dacht
u vecht
u vocht
om er te komen
kwam er
maar het is over
dat gevecht
die laatste stap
u gaat naar huis
weg van dit leven
loslaten
uw kinderen
uw familie
de mensen om u heen
onverwachts voor velen
verdriet om u heen
`t was u zo gegund…
Zo ver van hier
netgedicht
3.4 met 22 stemmen
1.713 Je neuriet van verlangen,
van loslaten en van verder gaan,
maar laat ons zo in raadsels achter
dat we niet verder kunnen denken
dan waar de morgen weer
een nieuwe dag vermoeden laat
en wij zo zonder jou
toch verder leven,
al blijft de pijn.…
Zonder dat alles is voltooid
netgedicht
3.6 met 20 stemmen
1.882 Zo moeten gaan zonder dat
je leven af lijkt, zonder dat alles
is voltooid,
maar met het besef dat hier het schip vertrekt
en elders weer gaat aanmeren,
dat hier de ogen moeten laten gaan
om aan de overkant te ontwaken
in licht en immense vreugde
terwijl er hier getreurd wordt
om wat niet af lijkt,
niet voltooid.…