1614 resultaten.
Zomer
gedicht
4.3 met 75 stemmen
8.279 Open deuren en ramen
laat binnen de wind, die
piepkleine vogels
neertuimelt uit nesten
gevlochten met
dode welvaartsresten
van verre seizoenen
verbleekt door de tijd.…
De zomer is voorbij.
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
985 De zomer is voorbij.
De herfst is aangebroken.
Ze merkt het aan haar lijf;
de stijfheid van haar knoken.
Soms wil de zon nog even schijnen.
De warmte voelt weldadig aan.
Voor even zal de kou verdwijnen,
maar langzaam sluipt in haar bestaan
de winter haast onmerkbaar binnen,
knaagt de tijd zich ongestoord
verder in haar voort,
slaat gaten…
Terugblik
hartenkreet
1.5 met 2 stemmen
1.214 Zo veel als de bomen en hun begroeide takken
mij wisten te vertellen van deze waarheid;
zoals de parelmoer blaadjes in de groeiende
april donkerte lichtroze kleurden, zo spraken
zwijgende tekens van de eerlijke seizoenen
die hun enthousiaste lach even lieten zien
in de middens van hun bloei, toch
vers blijvend in de warmte der herinnering…
Een jaar in een dag
hartenkreet
3.5 met 6 stemmen
953 de lente is de ochtend van het jaar.
een vogeltje speelt voor wekker
en er staat een ontbijt van geuren klaar.
deuren en gordijnen gaan open
en het mooie meisje wast haar haar
ze kleedt zich in lentekleuren,
en ik huppel over een bloementapijt naar haar.
de zomer is de middag van het jaar.
de wereld is op z’n heetst
en harten smelten…
januari
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
1.057 Vanuit de coulissen van de hemel
strooit zij haar stralen over de aarde
Zij verwarmt nog niet
nog bleek is haar licht
Licht zo oorverdovend stil
en kleurloos bleek
stil als het lied van de doven
bleek als de schaduw van de dood
Er zijn sporen van eeuwig lijden
een heldere bestemming ontbreekt
in het niemandsland tussen dood en leven
tegendraads…
April,
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
919 ja, je wil...
is wat zwak,
biedt nog buien een dak
laat de zon in zijn schil
wanneer hij dat zo wil,
wel wolken ten spijt
sluit je hun sneeuwwit habijt;
spreidt een grasgroen tapijt
voor nieuw leven
en niet even
breng je de merel van de wijs
ontneem je wei de ereprijs,
want tussen paas- en pinksterbloem
botert…
Is het einde zoek?
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
1.131 Een ringlijn is het spoor
waarop seizoenen volgens schema rijden.
De punctualiteit kan mij verblijden,
wanneer ik weer de lenteklokjes hoor.
- Maar tot besluit beken ik: Ik ben boos.
Al denk ik aan een eindeloze tijd,
ik twijfel: is die echt besluiteloos?
Waar zal de nieuwe lente zijn gebleven?
Komt tóch een einde aan oneindigheid?…
Herfst (6)
hartenkreet
2.8 met 4 stemmen
817 te rekenen naar de hoeveelheid
eikels die deze herfst voortbrengt
wordt het een ouderwetse winter
met strenge vorst en sneeuwpret
gerekend naar het aantal eikels
dat in de categorie –mensen-
steeds vaker zijn opwachting maakt
zou het winters zijn het hele jaar…
De godin
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
533 tegen wind gezegd
zonder op te spelen
hoorde ik al de groene
melodie van velen
pas ontloken en nu al in
het zonnig koor gekropen
in warme vlagen
weten zij de muziek te
dragen van de eeuwenoude
dirigent die elk blaadje
persoonlijk heeft gekend
in een door schaduw
gestreamde versie
wordt de zomerzon geëerd
zij is de godin die seizoen…
Herfstmorgen
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
1.246 Zwart geaderde beuken,
glimmen in een druipend mistgordijn.
Ze blozen met hun wijnrode kruinenkop
als een mimefestijn
van Chinese nimfen.
Populieren priemen hun naakte
zwepen in de iele lucht.
Nog enkele blaadjes wisperen
met een diepe zucht
hun laatste fezelverhaal.
Kraaien roeien stil door de mistrivier.
Ze enteren knoken van een…
de bomen zijn arm
hartenkreet
2.4 met 5 stemmen
831 De bomen zijn arm
maar de wereld is rijk
Nu het blad goud is
en de zilveren lucht
kleine diamanten strooit…
Zo'n dag als vandaag...
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
1.233 De zonnestralen van de winter
laten warmte achter op mijn huid
Het is bijna lente, nog even
en de knopjes komen uit
Ik ben gelukkig
de zon, briesje wind
vogels zingen, ik zing mee
als een vrolijk klein kind
Ik vergeet, dat ik weet
dat het weer regenen gaat
de boeren hebben weer de kolder
mest ruik je door heel de polder
Maar ik ben…
Tussen bomenlicht
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
498 jij hebt weer
bloemen gestrooid
waar een herfstige
dood de zomer
begraven had
het winters
zwarte pad
dat sneeuw
als deken zag
vergat de tijd
waar lente
al lieflijk danste
het groen druk
met voorjaar sjanste
bloeide zon zijn bloem
nog nevelden
de mooiste kleuren
tussen bomenlicht
de door jou gestrooide
bloemen extra belicht…
Ontdooiende wintermuziek
netgedicht
5.0 met 24 stemmen
520 overal waar jij
verscheen gaf natuur
acte de présence
zag in de verte al
de knoppen van
bloemen zich openen
om in volle
nieuwsgierigheid hun
hart aan de kijker te tonen
struiken ritselden
bomen ruisten hun
groene welkom melodie
de vergeet-me-nietjes
in het gras wisten
al meteen dat jij er was
adembenemend
hoe zij groeiden…
Warm donzig bloot
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
392 zij draagt in pracht
van klederdracht
de herfstmand
met stralende lach
haar appelwangetjes
blossen zomerrood
een huid met nog
het warm donzig bloot
langgerokt schrijdt zij
langs hongerige ogen
die verlekkerd kijken
wat geuren beloven
een schitterend
assortiment van
een kwaliteit ook
dit jaar ongekend
een heerlijk defilé
van…
Kleurden halveringstijd
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
445 jouw passen
waren zo licht
dat zelfs in sneeuw
geen enkel spoor
zichtbaar bleef steken
ongerept bloeide
je glimlach zon
op smetteloos wit dat
schoonheid weerkaatste
uit zover het kon
fonkelende kristallen
kleurden halveringstijd
door intense straling
in kraakhelder blauw
smolt warmte uit kou
toen de laatste
sneeuw verdwenen…
Plaatsen, passages
gedicht
2.6 met 52 stemmen
21.786 Ga nu maar liggen liefste in de tuin,
de lege plekken in het hoge gras, ik heb
altijd gewild dat ik dat was, een lege
plek voor iemand, om te blijven.
Zomer, nu alles in me terugkeert
zie ik het paard weer, liggend
met gestrekte benen, als was zij
dood, met wieltjes, en de grijze, veel
te dikke buik, waaruit een kraai pikt,
dons en haren…
Anders
gedicht
3.4 met 57 stemmen
17.587 Er hangt de laatste tijd
langer een waas over de landen
steeds vroeger
worden bossen blauw
de laatste takken breek je
minder graag
en minder gauw
dat wat de handen doen
smaakt bitterzoet
in de verleden tijd
vervoegen zich de dromen
de laatste bloesem
heeft de kleur van tederheid
en in je lijf stolt het verlangen
tot vruchtbegin…
LENTEREGEN
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
1.452 Het zacht vertrouwde geluid
van regendruppels op mijn ruit
wordt abrupt verstoord
door ’t ‘gerekketakketek’ van hagelsteentjes.
In de grauwe lucht
glimt de hoge glans van kinderogen.
Een ijskoude wind zucht
mijn huid vol kippenvel.
De hagel roffelt en ‘tikketakt’
met driftige stoten op het zinken dak.
De nijdige wind ‘smikkesmakt’
de…
kind van alle seizoenen
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
1.314 vroege vlinder zomaar op mijn hand
gevlogen tovert warempel een jonge
lente, ontluikt vanbinnen het prille
besef van broos geluk
in huppelpas en zonder jas ren ik naar
buiten waar mijn vrije kind weer toeft
in zomerse tijdloze dagen, speels
nog onbevangen
aan de einder wieken ganzen naar verre
oorden, ruist langs nevelig avondrood…
Winter Blues
hartenkreet
4.2 met 9 stemmen
801 donkere weken gaan voorbij
zonder enig besef van tijd
doelloos
zoekend
hoe komt het dan
dat je niet slapen kan?
rusteloos
woelend
plotseling is het Mei...
je was jezelf even kwijt
grandioos
joelend
besef je
de winterblues is weer voorbij!…
zomer
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
1.373 Zoals in tulpen
de lente
loslippig wordt,
zo zomer jij
mijn lenden vol.…
Blauwgrijze kou
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
430 je broeikast
altijd zoveel
vitaliteit dat
je een direct
adept van de
schepping kan zijn
zongekleurde
levenskracht met
een stralende lach
waarvan het
altijd wel een
onsje meer mag zijn
toch kan
ook jij verstillen
bevriezen in
doorzichtig transparant
dat geen ruimte laat
voor een warme hand
onbereikbaar
opgesloten in
blauwgrijze…
herfstgedachte
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
1.267 hoe vergankelijk
het leven zich openbaart
in dwarrelend blad
hoe gedreven mijn bestaan
zich nestelt in zon en wind
(tanka)…
Warmrijpe vruchten
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
673 ik viel niet
voor de zon in je ogen
op die lenteachtige dag
voor de zomer
die bloeide
in je aanstekelijke lach
wist de
warmrijpe vruchten
uit je oogstrijke herfst
voelde
je schoonheid
in midwinters rust
het was jouw magie
die mijn liefde deed stralen
jij wist het mooiste uit mij te halen…
Vivaldi's verlet
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
755 Als de zomer in mei reeds is gerijpt,
De herfst voor augustus wordt ingezet.
Kent oktober dan ineens vorstverlet?
Logica welke niemand meer begrijpt.
Komt december zal de twijfel staken,
Om voor lentekriebels plaats te maken.…
Een laatste dans
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
586 ik vang gedumpte
zinnen die als protest
in bomen en struiken
zijn blijven hangen
lente en zomer hebben
geschreven maar zijn voor
het oogsten door recensies
neerbuigend weersproken
weg uit een groeiend
behagen omdat anderen
hun bloei en succes
niet konden verdragen
in een laatste dans
gaan wij kleuren herfsten
ik hoop dat mijn…
Zomeravond
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
658 Nog even lonkt het zonneoog
door d’ uitgeplozen wolken.
Roze lippen dimmen
de koperen wimperstralen
in rosse wenkbrauwharen.
Nog even schiet het zonneoog
felle schichten
die doven in wolkenslierten
vol roze zalmen en flitsende Lichten.
Geruisloos glijdt het zonneoog
diep in d’aarde en dooft.
Stille schaduwbomen
spoken huiverdromen…
Aarde, over-oude
poëzie
4.0 met 14 stemmen
2.439 Gewielde en will'ge wentling der seizoenen,
ijs-zwaart der peer als zonne-dans van 't kaf;
mijne aarde, wisslend teken van verzoenen
die waart het Paradijs en wordt het graf:
gij wordt het graf de dankb're derver, die men
zal bergen, onbewogen, in uw schoot,
om dáar voor aarde en hemel weer te ontkiemen
tot dubbel leve', o broze,…
Blozend blad
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
732 Het loof bloost diep in de nerven
zwerft argeloos dromend omlaag
naar aarde waar roemloos vergaan
de glorie van dood zal verwerven
bomen strekken zich kreunend uit
bedreigen met naakthouten staken
de storm die hun botten deed kraken
en het wortelgestel pijnlijk trekken
nevel versluiert als illusionist
de realiteit van het zicht
waar niemand…