405 resultaten.
Ik lag te slapen op mijn bed
poëzie
2.8 met 10 stemmen
3.235 Toen ben ik opgestaan
heen en weergegaan
hijgende tussen de lichtstandaarden
de zonnen van mijn slaapgaarde,
ik kon daar niet langer zijn
in de goudkoude schijn.…
Ik lag te slapen op mijn bed
poëzie
3.4 met 41 stemmen
4.496 Toen ben ik opgestaan
heen en weergegaan
hijgende tussen de lichtstandaarden
de zonnen van mijn slaapgaarde,
ik kon daar niet langer zijn
in de goudkouden schijn.…
Aarde, over-oude
poëzie
4.0 met 14 stemmen
2.439 Gewielde en will'ge wentling der seizoenen,
ijs-zwaart der peer als zonne-dans van 't kaf;
mijne aarde, wisslend teken van verzoenen
die waart het Paradijs en wordt het graf:
gij wordt het graf de dankb're derver, die men
zal bergen, onbewogen, in uw schoot,
om dáar voor aarde en hemel weer te ontkiemen
tot dubbel leve', o broze,…
X. Oktober, sloper van mijn streven
poëzie
3.7 met 7 stemmen
2.935 gaapt;
ten wagen daar de vloed der druiven stort; ten wagen
daar duistre huiden ’t luid gesnork der saters schragen
en ’t goud der zonnge vrouwen slaapt;
Oktober, en waar gíj en roert, die de oude landen
al schaad’wend over-schouwt,
uw loden moker moede onder uw hete handen,
En in uw aêm-gesnuif het huiveren en branden
Van ’t aller-laatste zonne-goud…
Amoureus liedje (Ai, schone dochter blond)
poëzie
3.8 met 4 stemmen
4.842 Ai, schone dochter blond, die ’t hulsel en paruiken
Des gouden dageraads verwelkt en verdooft*,
Die de sneeuwwitte melk en leliën doen duiken*
Van ’t zilverblanke vel van uw eerwaardig hoofd,
O Margarieta schoon, o uitgelezen bloeme,
Strooi uit uw braaf* verguld en lang gouddradig haar,
Dat* de zonne beschaamd, verwonderd is en hoe me*
De…
Volste lente.
poëzie
3.0 met 1 stemmen
2.148 waat'ren
droevig neder-ruis-gerucht -
Wee, de zomer zal doen zinken
zwaar-dof 't hel-groen blader-blinken
dor en waai-heet overstuifd -
en licht-groene schemer-zalen
zullen duistere portalen
zijn, van dode wande' omhuifd -
't Helle dak-rood zal verbleken,
wijl de hemel zal door-leken
geel, met àl te hett'ge walm
't zonne-laaien…
RUWRIJM
poëzie
4.3 met 15 stemmen
3.586 De zonne is gerezen,
de wrede, zij velt
omlege al uw schoonheid,
o winters geweld!
De bomen, ze treuren,
van alles ontbloot:
een boodschap, och arme, en
een beeld van de dood!
En dagen en maanden
zal ‘t lijden weerom,
eer ‘t leven en licht is
en blad hier, en blom!…
Eersteling
poëzie
3.3 met 7 stemmen
2.116 Zij dragen 't kindbloempje en houden 't hoog,
Dat zonne kussen en koestren moog
Lief Eerstgeboorne.
En in hen zelf met heilge gloed
Nu bloeien doet,
Nu bloeien doet
Liefde-Gebenedijde
Een hoog verlangen, sterk en rein
Om 't aanvertrouwde waard te zijn
Ten allen tijde.
Stilte is om beiden.…
Hier en daar
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
420 Mensen daar, liggen niet te zonnen, maar zijn moe
iedere dag weer, vechtend voor een menselijk bestaan,
waar halen ze die energie nog vandaan?
Mannen, vrouwen, kinderen moeten alles ontberen
met een sprankje hoop, op een vuilnisbelt,
als levende prooi liggen zij te creperen.…
Lief is de Lente
poëzie
5.0 met 1 stemmen
1.169 Vrolijke zonnen
Eren haar wenken,
Doen haar bevel.
Suizende windjens
Strooien haar geuren
Wijd om haar heen.
Bloeiende hoven,
Groenende bossen.
Velden met vee,
Lieflijke kleuren
Zuivere luchten,
Scheppen de vreugd.…
LIEFDE-ZANG
poëzie
4.5 met 2 stemmen
1.223 uit tuchtig' hengsten jaagt
en zo ge, zelfs die trots op eigen grond verwonnen,
niet langer in het huis van eigen-min verwijlt,
maar - eindlijk 't wijze werk der eeuwigheid begonnen, -
uw dag snijdt tot een beeld der mense', en zeer bezonnen,
hem over 't vlakke water van de Tijden keilt:
- kom dan tot mijn gelaat dat zag in véle zonnen…
Saturnalia
netgedicht
3.7 met 10 stemmen
411 Drie dagen geleden hebben Melkwegastronomen ontdekt
dat niet Jupiter, maar Saturnus met 83 manen koploper is qua satellieten.
Volgens onze Woordenaar zijn het er 145, maar de (melk)weg is nog lang, we zullen toch echt nog 62 manen geduld moeten hebben...
________________________________
SATURNALIA
Laatst stond mijn achterkleinkind Willemijn…
Orion.
poëzie
5.0 met 2 stemmen
1.275 voor wiens licht
Der kleiner zonnen flikkring zwicht,
Als 't licht der maan voor Febus glansen?
Rijs, grote Orion! rijs omhoog!
Zijt welkom, held! aan onze transen!
Verruk, verruk ons starend oog!
Wat sterrenglans, die eerbied baart,
Praalt op uw' gordel, knots en zwaard,
Bezaaid met tintelende vieren!…
DRIE STUDENTJES (1853)
poëzie
3.8 met 39 stemmen
6.214 Nooit, zei hij, daalde de zonne
Zóó blozend van wellust in zee,
Als toen hij voor 't eerst háár zag kijken
Naar de goudvischjes van Couvée.
Nooit speelde 't korps van Dunkler
"Das Bild der Rose" zóó zoet,
Als toen zijn blik den blikslag
Dier bleeke roos had ontmoet.…
Giordano Bruno
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
528 Op de Campo de’ Fiori
een geheiligde glorie
voor de beul en zijn Kerk:
brandende Bruno hun werk.
Volgens jou is alles één
en is daarbuiten niets.
Dat gegeven duurt eeuwig lang;
je beulen waren terecht heel bang
dat hun dogma’s zouden kwijnen,
hun dwaze leer verdwijnen.
Kennis bestrijdt het duister
en brengt ons licht en luister.
Kijkend…