23350 resultaten.
Levend standbeeld
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
554 Hele dagen staat hij daar onbewogen
met een hand voor z’n ogen
op de punt van het havenhoofd
staart in de verte naar de zee
die hij eens levendig bedwong
nu alleen nog stil observeert
een tijdlang ga ik naast hem staan
staar mee naar de nu zo kalme zee
met alle gedachten op oneindig
zijn we even twee standbeelden…
a
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
480 ontdek de hemel in het licht van weten
sla de trom om de oren van staal
nog nooit zo lekker gegeten
in jouw onmogelijke omhaal van taal
recht is de bocht in tuinstad
vuur uit water dat vliegt op slag
ruig onder rokken als dat
weert waar vind je deze eigenwijze lach
als zes negen blijkt te zijn
in bossen vol seringen van geluid
lijd dan…
Rode mannetjes
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
622 Daar zijn de rode mannetjes.
Ze hebben rode wangetjes.
Ze kammen hun haar met blauwe kammetjes.
De rode mannetjes staan op de stoplichten.
Dan dragen ze een hoedje.
En voor hun opgezette rode hoedje dienen we te stoppen.
De rode mannetjes maken mij bang.
De rode mannetjes lusten geen pap of vla.
Maar met een beker melk met een melkvel drijvend…
Fraai uitgelicht
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
535 Een Fries
met dansende
vrouwen
Gedreven door
verdriet
Doorgaans
oprecht, te ver-
trouwen
Om wereld, toekomst
mee op te
bouwen
Waarom signaleerde
destijds 't ruimteschip
geen signalen?
(27 september 1990)…
Twintigste eeuw
poëzie
3.0 met 4 stemmen
2.013 Wij zijn zo jong niet als wij doen geloven.
Ik ben: hoe oud wel? jij haast twintig jaar.
Achter dit lage voorhoofd, onder 't kroezig haar
dat al je kammen breekt, drijft wèlk bereeknen boven?
Je weet, men moet niet altijd geven na beloven,
't gevaar van geven is dat elk bezit weegt zwaar.
Je hoofdje waakt, waakt sedert lang, nietwaar?
De…
Het zichtbaar zijn
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
575 al zou ik willen mijmeren
dan nog zou mijn tongbeen
zich vergruizen en me verstikken
daar de wereld niet meer ademt, zelfs
niet meer ontplooit en haar blaas
leegt in mijn hand
ik als figuurlijk en mijn evenbeeld
de liturgie van vrome schapen
zalven de wetenschap dat het bebouwde,
het ongenuanceerde zich telkens vergrijpt
aan halve waarheden…
Labyrint
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
709 Labyrint..
Daar is het, daar moet je naar toe.
Waar moet ik beginnen waar moet ik naar toe.
Is er een uitweg ik weet niet hoe.
Ik loop door alle gangen en weet niet waar ik ben.
Me hart klopt van verlangen naar een einde dat ik niet ken.
Ik blijf maar lopen en hopen.
Hopen om te vinden wat ik zoek.
Alles lijkt op elkander en ik weet niet waartoe…
Antwoorden
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
584 zij klinken door mijn hoofd
soms zeer zacht
dan weer harder
stellen steeds dezelfde vraag
weet je het nog?
de stemmen van ’t verleden
vermeerderen mettertijd
evenals de plaatsen
in memorie opgeslagen
weet je het nog?
ja ik weet het nog
grijs verleden
niet moeiteloos
beantwoord ik de stemmen…
Etmaal
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
544 willoos mooie dageraad
zuchtende dag begint
licht uw licht verraad
bemind en onbemind
hoe moede zo uw benen
welk nopen los van mij
nederliggen laten wenen
nacht laat rusten zij opzij…
tegen het vergeten
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
560 zag ik een vriendje van vroeger
was het een oude man
maar toen ik hem hoorde praten
dacht ik die ken ik ergens van…
Wat rest van 't brede haar en bittere gouden ogen
poëzie
4.3 met 3 stemmen
4.194 Wat rest van 't brede haar en bittere gouden ogen,
En van de woorden en van de gebaren
En van de droevigheden en van al het staren
Om dit dat alles was en is vervlogen.
Wat meer dan rozen in de storm gebogen
En bladerloos geschud boven de eigen blaren,
En oude tederheden, die geteisterd waren
Met droefenis en die geen troost vermogen.…
Stilte voor de storm
poëzie
3.0 met 5 stemmen
1.444 Wat brengt mijn tijd?
Géén wilde bewogenheid,
Géén hand zich welvend boven de ogen,
Of stem die opgetogen
Om nieuwe morgens schreit;
Maar slechts een dromend turen
Naar heengevloden uren.
Wellicht is hun ontgleden,
Bij ’t traag teruggetreden,
Iets schoons, dat wij ons kozen. –
Wij rapen twijgen, vruchten, rozen.…
Notitie
gedicht
3.8 met 6 stemmen
9.066 Gauw opschrijven voor ik het vergeet:
in de auto met D. en haar vader
dwars door Amerika's seizoenen heen
de vochtige zon in Santa Barbera
de kletsnatte sneeuw in Denver
en in alle Best Westerns
het knipperlicht van de televisie
op haar lieve slapen de gezicht
van weer heel jong meisje zijn
maar het schrijven van de woorden
verandert wat…
bij terugkeer aan het meer
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
596 bij terugkeer aan het meer graast onrust
ben ik wankel
onbewoonbaar en verjaag een vlinder
wie mij zich herinnert liegt of is gebrandmerkt
lacht de wind
ik haal mijn schouders op
en kerf hun namen in de banken aan het meer
eerder je gezicht
warm je huid
niemand die ons herkent
als de stad wakker wordt
en licht gelooft
wandel ik als…
Ouder worden.
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
900 Ouder worden is mensen voorbij zien trekken.
Die allemaal eindigen.
Daarvan word je je als oudere bewust.
Ouder worden
Is zien steeds meer zien hoe eindig de dingen zijn.
Ouder worden is de bloemen beleven ook in het verwelken, in rouw en vergaan.
Ouder worden is je kruis leren liefhebben.
Ouder worden is het gevoel voor spel, sluier en…
Diep geworteld
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
803 Geboren
en de eerste
twee decennia
getogen als jonge
oosterbuur, gevormd
en als jong volwassen wijsneus
het pad der liefde volgend alhier beland,
verloofd, getrouwd en hier gevestigd;
met nieuwe, jonge wortels, na 56 jaar
stevig en blijvend
goed verankerd.
Verbaasd
word ik tijdens elk bezoek
aan mijn geboorteplek gewaar, dat de door mij…
Spanning
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
569 Hoe relatief is eigenlijk tijd?
Binnen mijn zelf opgetrokken muren
Duurt een halfuur snel een eeuwigheid.…
EEN WAARLIJKE PROFETIE
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
536 Het is een hand in een hand
het is een hoofd in een hoofd
het is een gedachte in een diepere gedachte
het is het zijn in het zijn
het is het worden in de wording
het is een mens in een mens
het is het gevolg in het vervolg
het is het gaan in de voortstuwing der tijden
het zijn de tijden in, de tijden door, de tijden van
het is het oneindige…
De roep van een plichtloze zee...
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
502 Op tijd!
Want anders krijg je op deze wereld spijt...
Nog even genieten,
de laatste koele zeespat in mijn gezicht,
Voordat ik weer op moet schieten.
Als mijn horloge de haastige tijd bericht..…
jongensdroom
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
535 als langzaam de reis begint
je afdaalt in je verloren gewaande jeugd
komt het ontwaken bij iedere herinnering
en ruik je het gras
waartussen je lag met de helden uit je nagespeelde avontuur
met op de achtergrond de murmelende rijksweg
als een zich met water vullende beek
de hoge pluimen van de suikerfabriek
in Puttershoek
het glimmen…
het voer van september
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
554 het septembert, de kroeg in mijn hart
sluit de zomer en serveert slechts nog
brak water – het sterven nadert en de zon
sluit langzaam haar poort, het vlees dat de vrucht
droeg is nu rijp aan bederf en geurt naar
ontboezemingen uit een herfstig verleden
trage kruinen dragen de wind en spreken
regens en stormen uit over deze haatdragende vlakte…
persoon
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
531 kleur spreekt samen in kalk
een portret uit duizenden
een steunpilaar, zeg maar balk
woorden doen deze wereld duizelen
selenietsplinter in m`n vinger
en de korst sluit lucht af
een najaarsblad blijft een beginner
maar nooit begonnen. laf
raadzaam als schaatsen
op een ijsbaan, en maar lachen
je kan dit nergens plaatsen
ondoordachtbaar…
Onverschillig vergaan
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
591 Schimpende schoonheid voor de spiegel
de leeftijd met tanden des tijds heeft
het lichaams uiterlijk verweerd en vergaan
plastische oplossingen van borsten, buik en billen.
Wankelend op wrakke enkels, gepropt in
Spike heels Prada’s.…
jeugdherinneringen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
604 regelmatig
denk ik terug
aan hoe het
vroeger was
recht in een
bui van nostalgie
mijn kindertijd,
hoe mooi die
eigenlijk wel was
onbekommerd door 't leven
geen zorgen
en mijn ouders
altijd aan mij zij
samen met mijn vriendin
een tent maken
in de tuin,
stripverhalen lezen,
een hele middag lang
of samen op de fiets
rondjes rijden…
Haloween III
gedicht
3.0 met 1 stemmen
6.724 Bergen met coyotes en ratelslangen,
in het dal de stinkende auto's
en in het bed met de twaalf kussens, jij op je rug.
Ook jij wordt havelozer, tandelozer,
maar vanmiddag niet.
alhoewel je al kleurlozer murmelt,
al bijziender stommelt uit je bed.
Jij, ooit van marmer, ooit met groengespoten haar,
je wordt meer en meer opgeslorpt
in een verhaal…
stil de wil
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
609 middenin
het grote wachten is begonnen
mij schiet nu even niets te binnen
we wachten wel de spin en ik
zij op haar prooi en ik op zinnen
wij vangen duur in ogenblik
een zwerm zwaluwen in het zwerk
zwiert rond de toren van de kerk
mij prikt een mug,er krassen kraaien
ik voel de wind wat harder waaien
de tere spinwebdraden trillen
de tijd…
klok
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
737 Zijn slinger slingert heen en weer,
hij is erg opgewonden,
dus slingert hij maar lekker door,
de tijd heel alle wonden.
Toch heeft hij een scenario
voor alle aardse mensen.
Dat is voor elk een laatste tik,
al zou men anders wensen.…
de dood als een lustig subject
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
496 wat verkrijgt de dood in zonden
die weemoedig kwetsbaarheden
raken, een gestalte zonder vlees
het verlegt des krijgers moed en herrijst
als duizend soldaten in mijn hand
het verhardt zoals de stolsels die
hersenen verkrampen en bleke delen
het schaambeen markeren
met een oud medaillon
het verstijft en verteert en reïncarneert
in goddelijke…
laat september
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
519 september, de komende dood
huilt in het groen de wind beeldhouwt
de polder in een verloren segment
de horizon verlost van schuld staakt
de zichtbaarheid en verhult zich
in een zilveren nevel waar meeuw
en kind gezamenlijk sterven
er is geen eind als het begin
in het zeewier is verdronken
en vlinders zonder vleugels als trage
slakken de tijd…
wakende rust
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
574 ik spreek zoals angst
niet is te rijmen en volle wolken
mijn bestaan dreigen te overvallen; de dagen
zijn de psalmen uit een onware bijbel
trots is als water zonder zichtbaarheid
ergens waakt de rust en stilt
mijn honger naar driftige lusten
het leven raakt het vuur en omhelst
het gevoel in een diffuus ogend licht
gelaten zegent het gemoed…