Alle inzendingen over emoties

de hemel is door gevallen sterren in ijdele hoop verduisterd een stem klinkt van verre die als zachte mist een bloemlezing uit verlangen fluistert om te zoeken wat niet is om te hervinden wat in het voorbijgaan verloren ging, de bestemming ongewis…

Er moet geen spot zijn in mijn stem, het leven is ernstig genoeg en daarbij: wat helpt een grimas in de duisternis? Zingen daarom zullen we, aan de dis zowel als op het werk, heel hard de trappen op en af zullen we lopen, het thuis op een onmatig zoenen zetten. Daar komt al een beeld en het beeld zegt dat ik je belichten moet, al spring…

een frisse zomerjurk te dragen met blote schouders, een uitgesneden hals en rug en vooral goed los om de heupen waarmee ik dan de tuin in loop de zon schijnt warm, maar de wind houdt het draaglijk en brengt de jurk in beweging en dan ben jij er natuurlijk ook die de jurk al even mooi vindt en samen trekken we hem uit en hangen hem aan…

Ver lopen wegen en paden over wereld van weten of niet in ruimte verloren in wijdheid van verschillende meningen en door velden van gevoel waait de eenzame wind van hoop op goede keuze in beperkte wetenschap wie zal die ruimte kennen?…

Volksdans traditioneel op volksmuziek Een dans met vele kleuren Flamenco Spaans ritme Gracieuze handen en zigeuner geuren De wals, romantisch langzaam draaien Het hoogtepunt tel twee Soepel zwierend golft mijn lichaam mee Levendig, snel en sensueel dat moet de tango zijn.... Vanuit Argentinië buiten op het plein Pirouettes in het…

Het was een vroege heel vroege ochtend aan alle takken hingen er druppels klaar en hel een goudsmid trad in het spel hij toverde en toverde het was je reinste je weet toch wel…

Dus nu lig ik hier, In bed. Niks te doen, Heel veel willen doen. Ik wil opstaan, Iets doen. Het lukt me niet, Ik kan niet opstaan. Gewoon blijven liggen, Nadenken. Of niet denken. Niks doen. Het enige wat ik kan. Gewoon liggen. Alles willen doen, Maar niks kunnen. Depressief zijn.…

Daar was een vlinder hij zette zich op mijn hand hij trilde niets eens ik was net aan het schrijven daar onderbrak hij me plots…

Wit sneeuwwit wit van ei witlof netjes in een rei bloemkool wit van het oog meringue sneeuwklokje madeliefjes in de wei wit hemd wit kleed wit van de pijn trouwen in het wit zwart kool raaf braambessen kraaien zwarte das zwarte auto bv passat ebbenhout zwarte beer zwart pak zwart van verdriet trouwen in het zwart zwart-wit schaakbord…

Ik zie ze graag achtkanten genaamd dat is hun nom de plume lijfwachten van de stilte hun bast lijkt op die van herten voor de bronst geheven hun gewei kostbaar filigraan in hun kruin een wijde blik een vergezicht hecht in het gelid contemplatief op wacht honkvast als ze zijn met het pittoreske van de winter…

Het vergt royale durf vermeend geluk te vatten als broosheid wordt getest. Wie huivert niet voor scherven? Wankele woorden verbreken de betovering, de tong krijgt het verwijt terwijl de geest mankeert. Verborgen angsten vergrijpen zich aan rede, ontreddering alom, koorts leidt slechts tot ijlen…

in het voetspoor van gisteren kwam ik het tegen, radeloos ontdaan met kille stappen verder gaan lijkt goed geraapte moed versiert mijn hart het klopt in alle staten buiten, boven straten hangt de dikke mist van een gewist verleden moegestreden ligt het nu in al mijn zwarte gaten…

Ik zie jouw blije blik ik keer naar de spiegel verhip, dat ben jij niet dat ben ik…

Wintertijd hagel slaat bij vlagen ongenadig toe binnenshuis Libera me de bariton drijft zijn stem naar buiten zijn hele lijf een drift Libera me is er een mooier zwijgen dan luisteren…

de zee ik zag haar huilen in zilvertranen drijvend naar de kust zover van de einder zoekt zij naar rust zoals jij… die tussen grijs geglinster naar witte zeilen zoekt zweefvogels in wolkenstrepen naar de verbinding van eens en ooit in een zeker weten van niet meer nooit… (Voor Liesbeth)…

Ik hou van je Maar ik weet dat het niet kan Ik weet dat het niet mag ik hou van je Maar ik mag niet met je knuffelen Mag je niet lief hebben Je niet in me armen houden Ik hou van je maar ik kan niet mijn leven delen met jou Zal je nooit kunnen kussen Want er zit iets tussen Ik hou van je En nu moet ik toezien…

Waar men ook komt men is aan het delven of graven men kan niet rechtdoor men moet er omheen of wachten bij rood er valt smeltende sneeuw december de vijfde morgen is het sinterklaas ik zet ook mijn klomp misschien word ik beloond krijg ik een pakje een pakje geduld want er is iemand die heeft toch geschreven dat geduld het grootste…

een zachte foto uit gedeelde tijd brengt lief vertier, een kleine lach en grote lege handen maar mijn hart is vol, het klopt waar het wil stranden en ik laat mijn liefde blijken door te kijken naar dat mooie dat er was liefste Sas, jouw broertje voelt je in een fijne ring twee namen aan de binnenkant verbonden door een cirkel wit en…

Zwaarmoedige wolken drijven voorbij gepaardgaande harde regen en wind Troosteloze blikken van een natgeregend kind Waar is de tijd gebleven van blauwe luchten en een bloemenveld Op je rug in het gras alle kleine wolkjes geteld Niet alleen het jaargetij verdwenen ook dat kind is niet meer Net als de onbezorgdheden weg...de tijd van weleer…

Twee rozen letterlijk twee regelrechte rozen december sneeuw en ijs gaat komen die nog blozen knip ik af ik prik mij weer tot bloedens toe de zoveelste keer ze geuren nog…

Ik wil zo graag... ik voel het... Wat was het ook alweer? Ik ben het kwijt, ‘k weet het toch echt niet meer. Vast en zeker iets heel moois… het schiet me niet te binnen, ‘t ligt ergens in mijn brein, wat zou het kunnen zijn? Een hunkering naar iets, heel diep van binnen. Het is toch erg met mij, ik kan me niet bezinnen. Begrijp je…

Mijn hart, het ziet, hoort, voelt, doet pijn en kent vreugde. Mijn hart kent iedere weg, als ik verdwaal is er wel een engel die mij zegt hoe te gaan. Mijn hart is echt, puur, zonder schijn. Dankzij dat ben ik er, kan ik overal zijn.…

het beeld spreekt geeft inzicht prest tot overdenken verder te gaan een grote stap niet meer stilstaan er is immers nog de open mond, verbazing ja, de bevlogenheid naar levensechte dromen de schoonheid onderweg symbolen van licht dat zelfs in donkerte tot helderheid kan komen…

Twee dorpen naast elkaar genesteld langs de rivier een allee van beuken je mag er hoogstens vijftig rijden maar wat een groots plezier je kan er naar die pracht die gloed van rode beuken kijken…

Achter het licht van het venster zit ik verscholen in hoeken van beschaduwde gedachten uit het binnenst van mijn gevoel waar woorden slechts geborgen voorzichtig daglicht betreden zoeken zon en warmte als in omhelzing van mijn lief schuwe naaktheid terzijde leggen verwelkomen zonneschijn en licht dat de horizon beschijnt in ruimte opnieuw…

D e ene dag is de andere niet E n dit is precies zo met mensen C haos soms in hoofden E erlijkheid vaak vaag P recies dan gaat het wringen T elkens als waarheid zich wil openbaren I s het tegenovergestelde het geval E igenlijk onaangenaam…

Vind me waar ik wacht op dagen zonder einde gierende gitaren in de nacht geest nog eindeloos verruimd huidvol dansend op slepende akkoorden close harmony van immer zwoele lippen de smaak van zoet met zilt onder het ritme van de lust vind me waar je dacht aan liefde zonder einde…

Schoonheid ademt grootsheid En smeekt mijn blik weg Van velden leeg en wijd Totdat ik in amen kijk De stilte spant zich als een boog Een zucht snijdt als zonde Door deze holle monoloog Een trein, een dag, een wonder…

Het is bedroevend een niet aflatende regen daarin een wellustige winterjasmijn de voorlaatste dag van November al tien dagen bloeiend…

daar sta je dan BEVRIJD van alles eenzaam en verweesd mooi te wezen op de website van gedichten.nl honderdvijf keer bekeken en niemand die om je geeft niemand die de moeite doet om je waarde uit je regels te zeven quotering nul schrijver Jan lul adieu van mij hoef je geen inzending meer te vrezen…