9828 resultaten.
Met kroontjespen
netgedicht
3.0 met 8 stemmen
568 heb vandaag
mijn jeugd herschreven
met kroontjespen op wit papier
regel netjes op de lijn
die met dun potlood
flauw zichtbaar mochten zijn
ik duw de pen
die vlekken geeft als ik
te snel mijn hand er over veeg
linkshandig zijn
deed vroeger pijn
in niet begrepen worden
zakjes om de hand en
pressie tot toegeven konden
deze handicap…
De Koetsier
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
940 Zwarte koetsen
wachten de koetsier
het was wel even wennen
hij hoefde niet te mennen
we verdragen hier
in eerbied de lucht van
dampende paarden
met ingehouden draf
droegen ze de opgebaarde
die ooit de teugels gaf
tijdens zijn ziekte
gepaard met pijn
wist de koetsier
één ding zeker
dat er ook paarden
in de hemel zijn…
Fiat Voluntas Tua
netgedicht
4.3 met 20 stemmen
863 Ik kan je nu niet meer vasthouden
mijn gezicht naar beneden -gedrukt
in de aarde, ik moest je laten gaan,
om weer te kunnen verstaan, de roos
die spreekt onder de schrale bodem
van het menselijk lijden, nu ik ben
gevallen, zijn 't mijn tranen die spreken
en zoekt de pijn een weg om het 'verraad' te wreken.…
Zomerse kijk
netgedicht
4.2 met 19 stemmen
773 zicht op zon
laat triestheid verglijden
wekt nieuw verlangen
uit de grond van mijn hart
vrolijkheid slaat een tropische overmaat
en ik voel mij volkomen
gedicht voor winterse wroeging, woede en haat
herken in pijn en blijdschap
gekartelde randen van dit zijn
scherper afgetekend dan in regentijd
zie ik zomers de feiten
en schijn…
Toverspreuken
netgedicht
4.4 met 22 stemmen
813 Moeder heeft mij uitgerekend
om uit haar talud te varen
levend boegbeeld, ik lijk sprekend,
elke dag en alle jaren
meer dan op mezelf te lijken
kan haar ziel niet overstijgen
moeders ogen kunnen kijken
in de erkers van mijn eigen
dreigt het leven soms met breuken
pijnen in barre barensnood
fluister ik haar toverspreuken
als druppels water…
Kind van de rekening
netgedicht
3.5 met 16 stemmen
609 soms wil ik schrijven over mijn gevoel
het komt ooit niet verder als denken
of alleen praten hoe ik mijzelf bedoel
immers je wilt zo graag delen
en aan ieder jezelf schenken
maar als sluimerende pijn
van de ander niet wordt gehoord
en ik enkel op eigen schaduw ben gericht
dan raakt het geven en nemen verstoord
worden wezenlijke banden ontwricht…
Dementie
netgedicht
3.7 met 15 stemmen
1.199 Niets meer weten,
niets te kunnen vergeten
en toch:
het gevoel hebben dat je wat kwijt bent,
we kunnen je niet helpen zoeken,
vinden doen we het eveneens niet,
maar de pijn,
het hartzeer van het niet weten,
niets te kunnen vergeten, het gevoel,
dat gevoel doet zo schrijnend zeer,
dat we met alle plezier
de dingen die we wel weten…
De trein
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
723 Dan zoek ik naar sporen
van een weg waar ik vrij
zal zijn van de oude pijn die
mijn ziel zo heeft verwond.…
Op
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
793 Ik kijk de seconden na
Één voor één verdwijnen ze
zo snel als ze gekomen zijn
De klokt die blijft maar tikken
Toch doet me dat geen pijn
Ik kijk de uren na
Ze komen en ze gaan
maar ik zal ze niet stoppen
Ondanks mijn goed verstand
Blijft de tijd me foppen
Ik kijk de dagen na
En de dagen worden weken
Maar ik zie geen verschil
Ik…
de nieuwe
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
518 een kakker lakt
de wolken zwart
waardig zeker
neem haar hart
draag het weg
zo ver mogelijk hier vandaan
neem de eer
de zon is geen maan
maar neem van mij aan
dat de weg niet recht zal zijn
ga,maar doe het oprecht
voel de strijd
vol van pijn
wie beter is
is beter af
ga en leef
dat is je straf…
Ik teken
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
589 Ook groeven van verborgen pijn
maar nu geheeld door de tijd.
Littekens zijn er achter gebleven
die nooit helemaal verdwijnen.
Teken daar ook mijn bruine ogen
levenservaring is erin te lezen..
Een zelfportret van een geleefd
gezicht met liefde door mij gedragen.…
Gevuld met heroïek
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
579 het is de stilte
die steeds leger wordt
de spanningsboog
is nu gevuld met
heroïek en het romantische
gebulder van kanonnen
het moordend vuur en
desillusie van verloren
slagen zijn vergeten
de echte pijnen
van hun sterven
willen wij niet weten
het is de stilte
die steeds leger wordt
omdat vrijheid
alle ruimte neemt
de doden zijn geteld…
Bestaansgrond
netgedicht
4.2 met 12 stemmen
799 Je hebt ooit een bres geslagen
tussen angst en liefdesleven
afgrond om alleen te dragen
in een diepte zonder streven
zo bloedeloos alleen te zijn
in vervorming van verlangen
met bergen onverwerkte pijn
om je ziel mee te behangen
als slachtoffer van ongeloof
draag ik jou getergd op handen
vlieg naar jezelf over de kloof
als bestaansgrond…
Woef
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
601 Was jij de voorbode van zacht
in het keiharde ledikant
waarin ik tijd heb doorgebracht
buiten de rede van verstand
heb ik mijzelf met jou gestreeld
op kale plekken van het zijn
dat zo armlastig was bedeeld
door grote menselijke pijn
ik ken moeder en mijn vader
als bouwers van het warmste nest
zonder zachte levensader;
onder jouw vacht…
Ergens zomaar
hartenkreet
4.4 met 9 stemmen
889 Oude tranen, nieuwe pijn.
Schaduwen overkoepelen
mijn herinnering!
M'n op hol geslagen hartslag
vergaloppeert zich in de tijd.
Mijn geest, mijn ziel,
ze hunkeren naar troost.
De littekens, de hunker,
verdwijnen niet.
Maar in de tranen aan het snoer
weerkaatsen regenboogkleuren!
Ergens zomaar...…
Misdienaar ( Berkelse Kerk )
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
514 Dankzij God en de Engelen,
bij wie ik me
zo thuis voel... werd
het uiteindelijk
een dienaar van het Dichten:
niet van pijn...
maar staande blijven...:
Alles leerde me tenslotte
van binnen glorieus te zijn !
( Voor H. en M. van Esch - van der Lee )…
Meer dan herinnering
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
1.399 je schaduwen vervagen
door het heldere licht
dat anderen aandragen
je lieve lach
krijgt zonder zorg en pijn
weer warmte en kracht
ogen lichten op en stralen
als de mams uit vroeger dagen
in aanpakken zonder dralen
jij bent meer dan herinnering
leeft weer op tussen ons in
samen verder gaan in een nieuw bestaan…
sporen van vilein venijn
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
434 beroering
als bij die steen in de vijver
maar toen de onrust
van rimpelingen was weggeëbt
en het wateroppervlak weer
als vanouds gelijk een
spiegel was geworden
leek de rust weergekeerd
maar wij weten beter
juist onder het ogenschijnlijk vlakke
van een verraderlijke waterspiegel
huist het moeilijk te bestrijden
venijn als woekerende pijn…
Het bankje
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
806 Ik zie de mannen van tachtig
Stoer willen ze nog zijn
Zo verdringen zij hun pijn
Wanen zich toch machtig
Zij schuilen bij elkaar
Bij het bankje op de hoek
Eentje slaakt een vloek
De ander rookt sigaar
Daar loopt een jonge meid
De blikken buigen mee
Vol vergane viriliteit
Zo verglijdt hier de tijd
Tot in de eeuwige zee
Van de eenzaamheid…
Geweten dat tot wroeging leidt
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
686 Het geweten huist in je lichaam,
Zeggen zij die het kunnen weten -
Dostojevski, kenner bij uitstek,
Schrijft het toe aan de complexheid
Van de mens - hij zegt dat het geweten
Onlosmakelijk met diens lichaam
Verbonden is - gisteren gedroeg ik
Me onheus tegen mijn lief, vandaag
Begint mijn geweten te knagen
En zal ik dagenlang de pijn…
Twisten
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
530 Wij kennen geen conflictloos leven
Noch het eigen gelijk
Tien wijzende vingers zijn vals
Maar niet waardeloos
Niet beter af zonder jou
Eén vinger kan kloppen
Soms met pijn
Ontken geen behoeften
En
Als angst je overvalt
Tien vingers wijzen
Toon ze
De bijzondere zal herkennen
Eén vinger kan kloppen…
Het bankje
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
830 Ik zie de mannen van tachtig
Stoer willen ze nog zijn
Zo verdringen zij hun pijn
Wanen zich toch machtig
Zij schuilen bij elkaar
Bij het bankje op de hoek
Eentje slaakt een vloek
De ander rookt sigaar
Daar loopt een jonge meid
De blikken buigen mee
Vol vergane viriliteit
Zo verglijdt hier de tijd
Tot in de eeuwige zee
Van de vergetelheid…
Jij
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
874 ik vraag mezelf nu wat ik wil in
een leven dat zijn grond verliest,
ga ik nu zweven om niet te voelen
dat pijn hoort bij het langzaam loslaten
van een mooie liefde zonder einde,
die vraagt om vrijheid en evolutie
Ik ga in voeling met het hart
dat verliefd is op de liefde maar
blijft kiezen voor het bijzondere: jij…
De bevrijding kwam pas..
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
548 op daken
om bloemen te rapen
tien jaren later
de straten stil
als de lantarens brandden
was elke beweging verbannen
zo werd het geleerd
door de sociale controle
achter gordijnen gecontroleerd
geschiedenis
was toen een verslag
van de oorlog in grote lijnen
bevrijding kwam pas
door studie en kennis
van details dood en de pijnen…
moederdag
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.348 Het is een dag
zoals geen ander
een dag om even stil
te staan bij jou
en jou en jou en jou
de vrouw die mij droeg
de kinderen die ik mocht baren
de dagen die voorbij gaan
de vele vele jaren
Het is een dag
van dankbaar zijn
en stilletjes herdenken
de vreugde én de pijn
en steeds weer liefde schenken…
In confronteren
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
499 heb de wegen verlaten
om voor even
het patina van kerkdeur
en jezusbeeld
niet donkerder te maken
het kaarslicht
niet te zien in
gelijkgestemde ogen
gedrogeerde vroomheid
van tijdelijk gedogen
ben op bedevaart
wil voelen waar
de schoenen wringen
de pijn vervloeken
van mijn zere voeten
in confronteren
zonder anderen
te bezeren…
Ogen blik
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
664 Haar ogen vragen
spreken, klagen
breken, kiezen
hopen, verliezen
laten schaamte strijden
waar lijden door daden
het daglicht verloren
vergeten, verraden
verketterd, verkoren
zoekt zij een toekomst
vindt dagelijks pijn
haar ogen spreken
vragen, breken
haar wanhoop
haar blik
haar ogen blik…
Zelfredzaam
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
525 ik draai cirkels
zonder pijn
doelloos in gevangen zijn
kan niet eens ontsnappen
omdat niemand
mijn uitgestoken hand wil vatten
versleten is de tred
rond de molen van het leven
te veel stappen zijn er al gezet
iedereen heeft haast
is in stress onderweg
contacten worden zelden gelegd
heb gebroken met zinloos lopen
de cirkels naast…
Zoals ik ben
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
487 Verlokkingen zijn
Er zat om vooral
Oppervlakkig door
Dit leven te gaan
Maar ik ging
De diepte in
Zonder mijzelf
Te verliezen in
Donkerte en somber
Zijn - doorleefd
En door schade en
Schande wijs geworden
Kwam ik eruit
Te voorschijn -
Viel niet ten
Slachtoffer aan
De pijn van verdriet
En verlies, dat hatelijke
Gemis…
Het tweede gezicht
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
524 ik heb je
als schaduw begeleid
in pijn en onzekerheid
vaak was ik
je kwijt omdat jij
jezelf niet kon vinden
dan hinderde het licht
was ik te zichtbaar
in het tweede gezicht
wij zijn verweven geraakt
hebben na lang zwart en wit
heel schuchter kleur bekend
bij de eerste stappen
in het volle licht vielen
eindelijk ook onze namen samen…