8894 resultaten.
krassen (2)
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
395 ver van het rumoer
zwaait met dunne armen
de oude tijd
aan de grond geklonken
in het licht van de zon
baadt de krassende tram
stap in snel blijf maar
zitten stap nu uit ga
door van a naar b
aan puffende lijven
kleeft de warmte in
krap bemeten tijd
de waarheid
ongeziene drenkeling
verder weg niet vooruit
een bleek witte stip…
fluïdum
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
454 de zwart-witte
pentekening spat
krassen en lijnen van
bloed en bloedbanden
die verloren zijn gegaan
hoe ver loopt
het poreuze ik op
een nevelig pad om
ooit samen te vallen
met wortel en tak
hoeveel stenen moeten
het diepe water raken om
aan de overkant het
spiegelbeeld te vinden waarin
je iemand anders ziet
ze zegt:
het geheugen…
retorisch?
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
712 wat is er vreemder
dan een mens die de kleur
van een boom met bloesems beladen
onbegroet voorbij gaat
zich vastklampt aan het knappen
van takken, het kraken en dwalen
van de stilte
en halverwege
de hoop verdrinkt
in een vijver, net naast het lelieblad
dat witter dan sneeuw wordt
in een winters vers
jij, antwoord je
want jij trekt…
Eenzaamheid
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
537 Leegte gevuld met stilte
omringt door muren
Geluiden ver weg, gedempt
verstrijken in uren
Elke band verbroken
geen licht ziet de duisternis
Eenzaam wachtend op eindig
verdwalend in pijnlijk gemis
Decennia verloren gegaan
herinneringen worden vaag
Ziekte sloopt meer dan zichtbaar
en uit zich in geen vraag
Te lastig, te moeilijk
wat…
binnen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
435 Scheurtjes daar binnen,
waar niemand ooit kijkt
Delen verroest en gebroken,
wat je zelf ontwijkt
Demonen, duistere wezens
zo zwart als de nacht
Daaruit put je met vlagen
een diepere kracht
Van buiten en ver weg,
een gemiddeld figuur
Van binnen en dichtbij,
onbekend, daar zit een muur
Vloedgolven komen en gaan
uit die beangstigende…
Schriftelijk sterven
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
577 wist mij in
contrasten te verbergen
verboden emoties liet
ik zo schriftelijk sterven
in cursief kon ik mij
niet staande houden
op mijn verlegen aard
wilde niemand bouwen
nooit heb ik
iets onderstreept
de nadruk moest liggen
bij degene die het leest
ik schavuitte te vaak
in taal gebruik
mijn metaforen waren
meestal hun tijd ver…
Maandag.....
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
561 'k ruik vers brood, koeken?
Ik proef...
de sfeer van ooit
van toen
aanwezig op en aan
de gevels
in de ruiten
hun spiegelbeeld
heelt de wonden
van eeuwen strijd
tussen soldaten
en 'vreemd volk'
de stroom overgestoken
omdat het er beter zou zijn.…
Compassie
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
517 De wig was de tong,
die ver vooruit sprong.
Als wapen ingezet,
liet de spraak niet onverlet.…
Voorbij de horizon
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
643 Ik wil soms ver voorbij de horizon
verlaat geijkte wegen
het lijkt onbezonnen dom
maar ik wil weten
wat er achter ligt
Zo ook achter bijna elk gedicht
zit een gedachte niet te bevroeden
ook al is hij klaarblijkelijk
nog zo licht
vaak blijft het bij vermoeden
de horizon zul je nooit bereiken
altijd blijft het bij respectvol
in of opgetogen…
Omlijst silhouet
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
624 Op ontwaakt netvlies
gezien als het blauwe uur
met oranje gloed
ver weg aan de horizon
voelt jouw schilderij dichtbij.
Omlijst silhouet
spiegelt door dauw langs mijn wang
op het laatste doek
mijn emotie van de dag
blijvend in de schijnwerpers.…
(T)huis
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
753 (T)HUIS
Nog één keer wil ik gaan
bij schemering
als het donkert tussen de bomen
want ik mag daar
niet meer binnen
de spleten tussen de muren
bewaren gestold
de echo's
van mijn vroegste uren
nog één keer
als een onbekende
de weg gaan vragen
aan de voordeur
met vers vernis
nog één keer gaan
bij schemering
als het donkert tussen…
Niets is oneindig
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
526 dieper dan diep
in pijn en verdriet
zo intens
voor een mens
een hart bonkt
een raam lonkt
open is hopen
hoger dan hoog
zweef erheen
ontstijg en
stijg omhoog
de pijn en
verdriet
verdwijnen
maar niet
als vlinder
dartelend
verder dan ver
naar het buiten
bij het sluiten
van deze dag
in het rood
van de horizon
ontvouwt…
Uit toch al lege handen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
686 Veel dichterbij
gewild geworden, ernstiger nabij
dan niet zo, nooit zo, niets van dat
zo ver van mij vandaan gereisd
nog voor je besloot aan te komen
uit toch al lege handen verloren
in te veel woorden gestorven…
Je weet niet wat je weet
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
552 Presteren door de veren
drijft de geest ons tot
nieuw leren. Een geest
die ons vanuit de stille
waters levenslang stimuleert;
en ons doet leren wat
geen leraar aan ons leert.
Je weet niet wat je weet;
en wie je vooral niet vergeet
is die geest die je hele leven
je kompas zal zijn, en je vormt
zonder een greintje pijn.…
Ademnood
gedicht
4.0 met 1 stemmen
2.832 Onze Vader zo ver
of wat ons gemaakt heeft
geef ons heden en morgen
en vergeef ons onze schuld
zoals ook wij
wij ook.
Wij zullen begrijpen
proberen te begrijpen.
Hoezeer verminkt wij
voortmodderen en kruipen
en bijna stikken
van woede
al om het kleine:
waar is de viool van papa?…
Troosten
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
538 Mag ik je troosten, ook al is het
op afstand zo ver van
elkaar vandaan.
Je moet weten: 'elke dag,
denk ik aan jou lieve
vriendin.'
Kon ik maar even
bij je zijn
om je te omhelzen
en met je te praten.
Wat zouden wij mooie gesprekken
voeren over het leven.
Kon ik je maar even troosten
van heel dichtbij.
Liefs Dick…
Printhuizen
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
671 Zo verrijst al binnenkort,
niet ver van Heeswijk-Dinter
een aantal rijtjeshuizen -
zomaar uit een 3D-printer!…
Het volmaakt later
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
533 zij wiegen zon
waaien warmte in
alle kleuren rondom
een stukje paradijs
in twee daagse reis
niet ver van het ijs
onder dezelfde lucht
dromen ook zij
het volmaakt later
zien wolken
als golven water
in blauw hoge zee
nemen
in samen bestaan
verbinden mee
hun cirkel is
in het groene beginnen
ook rond van binnen
wil melker…
maandagochtendgevoel
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
562 beetje eenzaam zelfs
ontheemd misschien
er hangt een geur van– bijna fris
alsof tijd maar net begonnen is
het leven aan te maken
van daar uit loopt haar rode draad
tot aan de eerste ademteug
die gaat
vol levendig verkeer
dan weer
een fiets, de bus, een auto
alles glijdt voorbij
en op de stoep de vaste troep
van winkelend publiek
ver…
verbinding
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
556 In de spiegel
Ik kijk
Zoek
Jij kijkt me vragend aan
Ook jij zoekt
Ik vind mezelf niet meer
Zoek betekenis
Je kijkt me aan
Nù ben ik daar…
Ik heb je al die jaren verwaarloosd
De wereld had mijn aandacht
Ik was bezig
En nu sta ik stil
Ik sta stil
Weet niet meer waarheen
Waarom
Met wie
Met jou daar, in de spiegel
Je lijkt zo ver weg…
een ster dat ben jij
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
484 als ik in je ogen bezwijk
zie ik meer sterren
dan als ik naar de hemel kijk
fonkels en sparkels die je afschiet
zoals een vallende ster
die in je ogen vliegt
het heelal heeft je meer dan lief
je verzameld deze vallende sterren
om later terug te geven
in je volgende leven
je bent een engeltje
van hier ver vandaan
je laat…
Haiku 5#2
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
429 Zee-vers
Woorden te schrijven
aan de tijdloze vloedlijn
een golf neemt ze mee.
Leefbaar
Zonder de mens zou
deze wereld absoluut
veel leefbaarder zijn.…
Op zoek naar een toekomst
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
604 ik ben van ver gekomen
de weg was zo lang
heb al die tijd
die ik heb afgelopen
in angst doorgebracht
ik was zo bang
maar ik bleef dromen
van een nieuw perspectief
zonder dwang
het is zo weinig wat ik verwacht
het is zo weinig wat ik verlang
hoop dat ze me ooit eens toelacht
eindelijk ben ik er gekomen
nu zijn het procedures paperassen…
Het is zo persoonlijk
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
402 Ik stop mijn oren dicht
met zelfgekozen geluiden
ik giet mijn ogen vol
met statussen en weetjes
en soms zie ik ver weg
op een foto het licht
van de dag van vandaag
Ik negeer de mensen
om me heen, zo persoonlijk
is mijn leven, helemaal
op mijn maat gemaakt
in mijn hoofd
en bevestigd
door mijn vrienden
die mij raken en zich
uitsluitend…
binnenin
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
533 van de rivier
voor de zeedijk blazen hoge
schoorstenen triomfantelijk
grijze wolken uit
de laatste dorpelingen overleden
de klinkerpaden verdwenen
een praatbankje bleef leeg
op het verlaten kerkhof
in de verte zien we boerderijen
met dichtgetimmerde luiken
een kudde pony's en
wat knotwilgen
de mensen hadden geen idee
dat ze zo ver…
canapé
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
414 de rust zocht mij op
zij fluisterde in mijn oor,
bezoek de canapé
en wacht tot ik je zal verwennen,
zodanig dat ik je amper stoor
het is dommelen op donzige veren
die je dromen in liefde verheffen
en almaar in tederheid aanlengen
ik zal over je wangen zachtjes zuchten
als een zomerwind aan zee
en optillen naar wolkenluchten;
hemelsblauw…
Donkere handen
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
559 Verkleumde sprietige vingers
herbergen hun verlaten nesten
Rustplaatsen die zij maanden geleden hebben verankerd
in het toen nog zo levendige loof
Hun reeds volgroeide jongen zijn allang gevlogen
Vergetend de grote donkere grijphanden
Handen die onvermoeid naar hen zullen blijven wuiven
als een troostende herinnering
aan moeders warme veren…
(T)HUIS
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
516 Nog één keer zal ik gaan
en van op afstand zien
de voordeur met vers vernis
oplichtend in een scherf najaarszon
en daar
achter trendy vitrages
de geur van oude muren
tussen de spleten
de echo's
van mijn vroegste jaren
de kleurige loper
van de trap naar boven
die hele perceptie van gemis
opgeslagen in het landschap
achter mijn ogen.…
Verliezend verleden
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
564 hebben
al zicht op heden
in verliezend verleden
maar als tekens
niet liegen en sterren
nooit bedriegen
zal een geboorte
de vervulling van een
belofte zijn uit de schrift
te midden van hen
door de volkstelling
op drift is dit zo beschikt
warm beschut gras
vermoeide herdersbenen
door de hoederse pas
sterrenlichten zijn
van ver…
Toe
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
511 neem mij mee
naar ver van hier
neem mij mee
terug naar daar waar
ik de tred herken
vogels weer hoor fluisteren
bloemen zachtjes dansen
in het schijnsel van de maan
wolken tikkertje spelen
huizen weer kleur krijgen
zand mijn voeten
liefdevol omhelst
daar waar ik gekust word
door de wind
toe neem mij mee
en hou me vast
een leven…