975 resultaten.
sayuri
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
602 in een brokaatzijden landschap
breekt het tere licht van de dageraad door
zilveren vogels scheren langs groene grashalmen
op de bosgrond een dessin van scharlaken rode bladeren
glinsterende verbeelding van de zon
de cocon in geelgouden gaaszijde
een nachtvlinder strijkt op haar arm neer
roerloos blikt ze in het heldere licht van de zonsopgang…
Jij, die is
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
1.099 jij die is
en verder wordt
onzichtbaar mens
in prille lente
van een warmtebron
nog ver van onbewust
wiegend in een zon
en toch in alle overgave
de vruchtbare donkerte kust
jij die is
en steeds verder wordt
geeft aan verbeelding
een pure kracht
al heet het nog kort,
voor je schepping,
ongekend voor mij,
is al…
Schemering van de binnenziel
netgedicht
4.4 met 11 stemmen
501 We zoeken het zand van vergeten dromen
in de duinen van de toekomst, daar tussen
jouw blonde haren, klinkt thans de stem
die ons meeneemt in verhalen, de verbeelding
voorbij, de horizon die lacht
en in de schemering van de binnenziel
breng jij mij schelpen, die meer waard zijn
dan het andere nutteloze, hetgeen ik achter
moest laten in mijn…
Aduard 825 sonnet
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
673 Hier komt men in beweging,
een heel jaar wordt dit dorp belicht,
het spreekt van de verbeelding.
Bezoekers volgen het bericht,
aansporing tot beleving
van kloosterdorp in evenwicht.…
Impuls?
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
367 gegoten in levend dons
vertragend zichtbaar
slow motion in gewicht
die met gevoel verplaatsen
rillingen zonder koorts
een huivering die
loopt over treden
van de ruggengraat
dansend in het licht
lopen via meridianen naar
het diepste van de bron
odyssee door de
geest, verleiding
tokkelt op de snaren
van dwangmatige
verbeeldingen…
limiet
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
470 hoe lang geleden kan een afstand heten
wanneer je dichtbij bent om
tegenwoordig te zijn van geest
noem het glas halfvol,
de rest is verbeelding
als je maar lang genoeg wacht,
wordt alles van steen
zelfs wilsbekwaamheid verandert in
gedurig vergeten
wist je dat glas eigenlijk vloeibaar is?…
samenhang
netgedicht
2.7 met 15 stemmen
700 ik zoek de liefde, zij is
ze leeft in mijn adem, mijn zucht,
in een opgedroogde traan
je raakt me aan, zo nu en dan
in het wezen van mijn bestaan
zij kent geen woorden
noch gebaren met de hand
ik droom in de echo van de nabije oorden
doch immer aan de buitenrand
van een verbeelde werkelijkheid
in het wezen van mijn bestaan
het is zeker…
Rondedans
netgedicht
5.0 met 18 stemmen
814 langs woelige golven gekomen
zijn de dromen van het bestaan
dat zijn vruchten laat groeien
in het hart van de verbeelding
de geschiedenis wankelt
terwijl jij en ik willen geloven
in een beleving van beloften
bij onze liefde en beider hoop
gedragen aan zelfde ringen
doen ze wat wij niet weten
een rondedans om te bepalen
de bron op afstand…
Glinsterend
hartenkreet
4.0 met 57 stemmen
2.253 Diep in mijn hart is een beekje
Glinsterend als het zuiverste goud
Daar liggen verdronken dromen
In zilte tranen van liefde zo zout
Soms duik ik er even naar binnen
Gedreven door intens verlangen
Stilletjes drijf ik dan verloren rond
In mooie herinneringen gevangen
Gedachten een oase van verbeelding
Alles stroomt weer aan mij voorbij
De…
Kom, dan fluister ik proza in je haar
netgedicht
3.7 met 19 stemmen
1.162 zo zacht, zo subtiel
dat het even leek
alsof mijn verbeelding sprak
in plaats van jouw
halfgeopende lippen
blaas je warmte in mijn haar
enkele ontsnapte lokken
dansen langs mijn gezicht
lonken naar de vrijheid
uitgelaten door jouw zucht
jij bent de figurant
in mijn schijnwerper
ik laat het doek vallen
om je te laten spelen
en heel…
Het gekleurde vlies
netgedicht
3.9 met 19 stemmen
855 slechts een korte wimpertrilling
verraadt de harde tegenwind
een lichte blos vertrekt snel, maar
wangenstrelend weer naar binnen
naar de warmte van het bewustzijn
en het bloedrode gemak waarmee de
verbeelding zich graag laat kleuren
geen vraag waagt het
koele lippen te betreden
overbodige antwoorden
bevriezen blauwbekkend
een luchtspiegeling…
eeuwige rijen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
568 stenen in strakke rijen
verbeelden verspilling
van ontluikende levens
stenen in strakke rijen
het verloren perspectief
vermalen en uitgevaagd
stenen in strakke rijen
verre gebroken moeders
zonen in vreemde grond
stenen in strakke rijen
kort beheerst verdriet in
honderdtwintig seconden
luister naar de vogels
tijdens de twee minuten…
familie
netgedicht
3.5 met 24 stemmen
772 en zie
daar zijn we weer tezamen
om de afstand af te leggen
met een steeds zwijgzamere verbeelding
misschien zullen we weer vertrekken
en verder leven
achter het gebarsten raam
van de stamboom
het schateren hebben we immers
achtergelaten in kinderlijven, geen kus meer
die nog vruchten schudt
uit het koele water dat tussen ogen…
Nazondag
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
624 zachte regendauw
ligt aan de voet van de dijk
het gras ontwaakt aarzelend
in zonnestralen
het pad is volmaakt
alleen mensenvoeten
kunnen verdwalen
vruchtbaar land, het rust
in de vroege ochtend
de zon schijnt
niets anders verlangend
zichzelf te zijn
de dag schrijft een gedicht
in een blauwe lucht
waar beelden zweven, wolkenwit
verbeeld…
Vluchtig
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
530 ik was vergeten
hoe groot je ogen waren
of hoe speels zij konden zijn
zag dat weer even
't wist opnieuw
mijn hartstocht te verklaren
was vergeten
hoe mooi je was
en mijn wereld
wist te bespelen
met de lachende flirt
die ik op je lippen las
en jouw woorden
mijn hart streelden
terwijl ik mij verbeeldde
dat jij enkel…
Zomaar een straat
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
539 Een werkelijkheid die geen
verbeelding laat.…
Lopend vuur van geel
netgedicht
3.5 met 23 stemmen
493 Een lopend vuur van geel
fris groen, sprankelend wit
lepelend naar vis
de hemel strakblauw, is
verbeelding van geluk.
Genieten in tussentijd
benen vinden hun weg
gedachten dwalen af, van
louterend welbevinden, geen
angst voluit te leven.…
onbestemd
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
607 maakt als de
duisternis haar besluipt
om dan weer in schijnbare
kalmte te verzinken en
zich traag en eindeloos naar
alle kanten uit te rekken
soms is zij een roerloze
vlakte een spiegel van
ongekend formaat tot
de horizon haar begrenst
en ongedurigheid op
de klippen loopt
de tralies de eenzaamheid
alles zal ze verbeelden…
Indian Tiramisu
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
677 nazomer nog lang niet moe
Zo'n Indian summer is Tiramisu
Een zoet dessert na zomerse gerechten
Die gouden zonneweelde die
zich hechtte
- Cliché, ik geef het toe, maar
ik verveelde
Mij niet, 't is een oud woord
waar ik mee speelde -
Geen mosterd na de maaltijd
die 'k u deelde
't Was eerder de cognac die 'k
mij verbeeldde…
No Hay Camino Er is geen weg
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
728 we zijn alleen
vermoeide
beesten op
de drempel
van de dood
pas toen doorzag ik
de kracht van je
liefde die zich in
bange lange armen
verborgen hield
ik vocht om het
bruisende leven
te omarmen
de mens puur in
beelden te vangen
altijd al voel ik
de kracht van vergeven
ik zie wegen om het
heldere wrange leven
te verbeelden…
blijven schrijven
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
644 seizoenen missen
van vroege ochtendkilte tot
winterslaap in smeltende stilte
Tussen veren in het nest van
hoge dromen broeden verlangens
in de loop van uitgestelde woorden
Halen eksters hun snavel op voor
dof mits-en-maar metaal
zij verstaan de kunst van het wissen
Welke pen blijft schrijven in tijden
van missen als talige verbeelding…
Proost tegen vrouwenhaat
hartenkreet
2.5 met 4 stemmen
638 Pret wordt verdeeld
Verhalen verkeerd verbeeld
Interpretatie tot liquidatie
Vrouwen gesmaakt
Vrouwen dodelijke gemaakt
Vrouw dood
Politiek faalt en staakt
Ego van de man in zijn hart geraakt…
Beschaafde manieren
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
1.221 Op de zielsnede van achterdocht;
Manieren waren ver te zoeken
Vol lof deed ik ze uit de doeken
waar menig man protesten zocht
Vertoornd heb ik mij gescheurd,
bevangen door de langste dagen
Hunkerend naar naakte vragen,
werd dwaling terstond aangesleurd
Rake woorden achter noch,
die ware kwintessens verbeeldden,
stuntelden missend…
Masker af
hartenkreet
4.7 met 44 stemmen
2.336 Zie jouw beeld in de spiegel van het water
Toch niet, 't is mijn verbeelding maar.
Wil enkel even alleen zitten peinzen aan de waterkant.
Even uithuilen als het kan.
Even mijn masker af.
Straks moet het er weer op,
En verschijn ik weer met een glimlach op.
En niemand die dan nog iets ziet,
Van al mijn verdriet.…
Herman
netgedicht
2.6 met 14 stemmen
2.050 Ik weet nog dat ik hem ontmoette
en hij mij nogal stug groette
maar al snel waren er de verhalen
over vrouwen, verleden pijn die
zijn geschiedenis vertaalden toen
ik naast hem zat en hem verder bracht
dan hij zijn wilde
Wilde nachten verbeelde ik en
luisterend naar fouten die ik
nooit moest begaan waren we
zestig jaar verder in dertig…
Geraakt
netgedicht
2.0 met 10 stemmen
1.058 van mijn zinnen
brand ik er vurig op los
Zonder mezelf te verliezen
stijg ik naar de hemel
Wolken wijken uiteen
de bliksem raakt
mijn verhitte brein
innerlijke fonteinen bloeien op
De mist vervaagt
heldere blikken
vangen ieder detail
schrijven de kern
In kleurige regenbogen
ontvouwt de droom
en spreekt tot de verbeelding…
Geraakt
netgedicht
2.6 met 8 stemmen
1.129 van mijn zinnen
brand ik er vurig op los
Zonder mezelf te verliezen
stijg ik naar de hemel
Wolken wijken uiteen
de bliksem raakt
mijn verhitte brein
innerlijke fonteinen bloeien op
De mist vervaagt
heldere blikken
vangen ieder detail
schrijven de kern
In kleurige regenbogen
ontvouwt de droom
en spreekt tot de verbeelding…
Keizerlijk
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
1.591 Zij trekt het licht als een mantel aan
zo gracieus en met een vanzelfsprekendheid
van het ‘s morgens opstaan
met een grandeur gevangen in verlegenheid
onbekend met de glans van het ritueel
laat ze niets van de verbeelding heel
Elke stap straalt verstrooiend zicht
op de gestolde beweging
die haar deinen schalks verlicht
vergeten of ze kwam…
Tsunami
hartenkreet
3.4 met 7 stemmen
717 De kleuren vullen vlug het raamwerk
van verbeelding die vervliegt.
Wat is het erg...
is het weg?
Het venster schudt.
De wereld tocht.
De ramen raken niet beslagen.
Koude adem wasemt niet.
Wat is het erg...
is het weg?…
Als het regent
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
1.041 In verre hoeken gaat het staan,
waar het verstilt tot een verbeelden.
Daar zegt het zacht opnieuw uw naam.
Aanwezigheid van vroeger leven.
Ik voel de weemoed in mij beven.
Ik ben weer met uw ziel tesaam.
Al wat wij waren en wat gij zegde,
vangt altijd als het regent aan.…