Netgedichten over emoties

Dat je de kamers in mijn hart onbewoond achterlaat met levende afscheidsbloemen dat ik niet zal zwijgen voordat jouw stem weer klinkt in lentezon en vrouwe behagen dat ik zal schrijven zolang mijn geest onvermoeid jouw gemis nog kan verdragen.…

Evenwicht zoeken kras zijn naam in een verlaten oud bankje met ziel en zaligheid plus een gepassioneerde tinteling stort je in een roes bedwelmd de ultieme overgave aan het deinen van de wilgentakken neerhangend langs de sloot o schoonheid laat jouw geur me niet verblinden bij het opstaan in de morgen pas in het broze duister voel…

Haar ademlucht van zuiverheid staat vaak ten taak, de labiliteit waarmee zij lege tijd verslijt opent zij bewustzijn in het licht wat heeft mijn strelen aangericht haar ogen zien mijn zielsgezicht. *…

Niet weten, niet begrijpen, maar vermoeden en voelen hoe alles met alles verbonden is in oorsprong en bestemming, in liefde en herkenning. Nu en morgen, langs de rafelrand van dit ogenblik, langs de rivieren die naar de zee stromen, langs het bloed dat kolkt en beeft, langs de stilte die alles omringt met geheimen en die voltooit nu en…

Samen in de stilte van het weten kalenderjaren lang jij en ik zij snappen het niet de rode gloed,de beker een verloren druppel samengesmolten je kwam,je ging gouden tijden vele gezichten gekte naar waarheid geschreven van hier tot aan de maan en terug…

Na twintig lange dagen Een tijd van eenzaamheid Kan ik nu verdragen De last die het dragen heet Gaan met het water Begaan met de lucht Drijf als een vlinder Vlieg met een zucht Oceanen hebben dieptes Als bergen dalen kennen Maar toppen boven alles Toppen toppen Evenwicht…

Mijn missie voor het woord is nog niet kenbaar wel ergens beschreven maar nog niet voorgedragen op een verhoging of op toneel. Ik scheld mijn ideeen gesteund door dik en dun door de poorten van de hel omdat ik alles wil dat jij niet wilt ik wil jou maar dat is een wens te veel.…

Ik zie blank hout het is eiken, geloof ik dat houdt levenslang de dood doet niet mee aan de uitverkoopwoede schreeuwende letters als nu kopen pas in 2015 betalen zijn aan hem niet besteed al laat ik mij nog niet kisten die mooie zilveren draagbeugels op stelling twee neem ik vast mee wat zal mijn laatste lach stralend zijn…

zichtbaar wiegen op een zucht van wolkenwitte bloesems zacht en zachter een nieuwe dag ontvouwt zich vol kleine tederheden het raakt me diep die passeert meer van nabij van groei naar bloei door de taal die ik bemin o, dacht ik is louter vreugde die heeft herkend door de stilte heen wieg je zachtjes heen en weer onder het hemelsblauw…

De smaak van zilt en zoet laat diep verlangen opborrelen onstuimig klopt haar hart zeemoedig de blik in haar ogen…

zijn het enkel en alleen nog woorden waarmee ik jou als vijand weg kan zetten, jij monster dat mij gluiperig belaagt zodat ik in de kantlijn van het leven mijzelf als makkelijke prooi terzij zou laten schuiven of hou ik je nog op een afstand om vooralsnog zelf te bepalen hoe schoonheid zich beschrijven laat door oog en oor te sturen…

Zoals elke morgen babbelde ik even met jou staande voor jouw foto het zijn ware woorden dat pijn verzacht maar wat doe je met gemis zo voelbaar je zou jarig zijn vandaag straks ga ik bloemen voor je kopen een gebakje mag niet want er moeten wat kilootjes af ineens is het of ik je hoor lachen er welt een dikke traan verborgen onder mijn…

De genezing was het uitzicht maar jij bleef ziek en ik beleefde inzicht tussen het struik snoeien en woord bemoeien strikte ik droge veters op het moederschip van vader aarde ziel bracht jij mij terug naar het zingen van het doorvoelen overvoeden van het dagelijkse en ik repte van de riemen roeide soms met overmoed maar nooit te…

Wat vult je hart, je hoofd, ja heel je denken van alles wat je ziet en hoort op deze dag; waaraan dan wil je echt je aandacht schenken: is het een drama of een luide kinderlach? Want leven is voordurend iets van weten, van voelen, van een passie, iets wat ergens raakt en of je wel of niet weer wilt vergeten, er is een heden dat altijd naar…

Langzaam loopt zij door de lange gang op zoek naar een stukje verleden oogcontact wordt schuchter vermeden de kleur van de muur is meer van belang dronken wielen draaien hun eigen wals maar zij sloft volgens haar vaste patroon wanneer ze hém begroet als verloren zoon klinkt er plotseling een lach, ongekend vals abrupt begint zij te zingen…

De wereld is een levend schilderij met wisselend perspectief, dat steeds verschilt voor jou en mij, maar dat is subjectief. Steeds opnieuw komt er iets bij of gaat er wat verdwijnen, is een mens wel echt zo vrij of zijn wij net als seinen, die aan en uitgaan telkens weer, totdat een lampje het begeeft. Ik vraag mij toch weer telkens af…

Het engeltje op haar schouder was plotseling verdwenen en daarmee alle veiligheid in één zucht weg 't was zinloos om te vragen naar doel of naar de reden het bleef angstwekkend stil soms heb je in je leven pech…

Midden in het leven staan best wel met beide benen stevig op de grond maar toch nog vol van dromen af en toe best wel verrekte onzeker maar dan is er het vertrouwen op de fluister in de wind…

Een ondeugende lach een schalkse blik even de verleiding die knipoog van jou maar nee toch maar niet een dag met een gouden glans nooit meer af te pakken gevangen geluk ik ben rijk klinkt mijn fluister in de wind en de echo van mijn woorden weergalmt in mijn hart en vingertoppen die op het toetsenbord dansen…

Waar de taal van het hart in woord en beeld gesproken wordt daar vind ik jou met intense bewondering fluistert de wind jouw haren in de krul…

Ik had de taal in beide handen sprak niet over bemantelen en naar vraagtekens werd nooit gezocht toentertijd hadden jassen geen knopen meer een touw werd gestrikt en strak getrokken, ruimte was er in overvloed, daar wel oude aardappels, vervoerd op gammel ijzer gaven doffe hongerogen weer heel even een zachte glans van gevuld zijn ik…

Hou van mij klinkt als een fluisterende melodie, de kleur van hoop danst als een dromerige herinnering,als zilveren balletschoentjes gedragen door de wind zij op blote voeten in het natte gras de liefde lijkt te verdorren achter het huis op de heuvels aan haar horizon…..ruist de zee vliegen de meeuwen haar vrijheid hou van mij…..…

Haar oogleden trillen als de vleugels van een vlinder verder slaapt ze bijna bewegingsloos de droom vindt plaats achter gesloten ogen de wind fluistert zacht vanachter een half geopend raam de maan weet van haar dromen waakt over haar en daar in het wonderlijke van haar nacht ontmoet ze hem hij die weer bij haar is en haar lief had…

volle lippen slaapkamerogen schitterogen heupwiegen je maakt me dronken ik slinger mij door straten en stegen, want ik wil je vinden…

koester de zachtheid mijn klein kind zoals de lentewind de kersenbloesem streelt de roos zachtmoedig geur afgeeft en teer zich steeds laat plukken de broze bloemen fijn en zoet zich ruiken laten en voorzichtig tasten zoals voor jou mijn huid en haar opnieuw ontdekking zijn als het aaien van de poes het volgen van de vogel naar waar…

Spoken uit haar verleden dansen in haar donker muren krijsen haar lippen gestift handen beschilderd ze wil maar ze zwijgt gebroken woorden ombegrepen kilte verscholen ziel nog eenmaal dichtbij in voetstappen van hoop zal ze lopen over water…

Toch raakt de zon mijn huid zo anders nu je handen me zalven, me raken tot aan de bodem van het geluk je lach bloeit in het oog van Pasen en al het nieuwe groen is de pleister die de herinnering bedekt aan de lente die slechts boze dromen baarde en onze harten uit elkander dreef maar het anker haakte aan het besef dat liefde onvoorwaardelijk…

Dromerig op mijn rug liggend in het gras met moeder natuur en de wind als gezelschap bekijk ik de voorbij drijvende wolken ik zie van die grote witte en iets donkere donderwolkjes er tussen, ze nemen vormen aan ze gaan leven, voor mijn ogen een glimlach kleurt mijn wangen als ik vliegtuigstrepen er een kus zie vormen kruisjes in de lucht…

Als was U was in hun handen en gekerfd hout eeuwen oud sprokkelden keien aarzelend blauw waar tongen smolten en duistere kelen beklemming zonder ontzag kreten gingen grenzen gebukt onder langzaamaan verlaten ik hoorde aan maar sprak Uw taal niet ik luisterde maar kon U niet verstaan genageld liet ik Uw hand voorbijgaan opstaan…

als tiener gek op de Beatles nog verrukter van Brian Jones van de Rolling Stones later vol adoratie voor Dave Berry “now, now is the moment en strange effect” altijd dromend, van een andere wereld waar liefde een rol speelde waar de mensen aardiger waren het flowerpower gebeuren was een euforie geen oorlog, maar vrede bloemen in je…