9586 resultaten.
Klanken
hartenkreet
3.4 met 8 stemmen
2.641 Klanken stromen kil
Uit je mond
Vormen ijzige woorden
Die in loze beloftes
Hun graf vinden
Jij bent mijn kanker
Kwaadaardig woekerend
Heb je me nodig
Om te bestaan
Je spiegelbeeld onherkenbaar
Camouflage voor verdriet
En ik heb je antwoorden niet
De stilte tussen de woorden die je niet sprak
Versta ik nu meer dan ooit…
Ommuurd
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
1.220 De ijzige kilte in haar
zwijgt in alle talen
bevroren woorden zoeken
geen plek zelfs de lach
sterft in het harnas
wil zij dan spreken
ooit die ene morgen
of was het gisteren
toen zoute lippen
barsten door het weten
sprak ze geen stilte meer
en sijpelde woede door
gedichte aderen
die laatste steen heeft
geen specie meer nodig…
Fluisternis
gedicht
4.2 met 109 stemmen
37.797 Zachte woorden
dansen hun
eigen taal
walsen morgen
naar vandaag
waar klanken
pure harmonie
ontwaren wijkt
de duistere nacht
in fluisternis
verzwegen ooit
vochtige lippen
sluimergedachten
in kille stilte
ontwaakt kozen
zij elke nieuwe
dag onbevangen
lief, zo lief…
In herinnering ( 4 mei)
hartenkreet
3.2 met 5 stemmen
1.002 Hoor de wind waaien
gieren door de bomen
elke stem verstomd
en telkens die angst
grote ogen
kleine mond
weer die vragen
hoe het is
en of het ooit stopt
je wil wat doen
maar
je bent machteloos
angst
ik leef vandaag
met stilte in mijn hart
respect
door verlies te delen
en de pijn te voelen
want ook ik
sta machteloos…
Waarom?
hartenkreet
2.8 met 5 stemmen
1.241 De stilte in jouw woorden,
maakt me klein en bang
die gevoelloze handen
het duurde veel te lang
Je wou steeds meer en meer
je maakte me kapot
besef je wel wat je gedaan hebt
god...wat voel ik me rot
je ogen zorgen voor schaduw
schaduw in mijn dromen
en ik vraag me steeds maar af...
waarom ben je ooit gekomen?…
waarom?
hartenkreet
3.8 met 8 stemmen
1.696 De stilte in jouw woorden
maakt me klein en bang
die gevoelloze handen
het duurde veel te lang
Je wou steeds meer en meer
je maakte me kapot
besef je wel wat je gedaan hebt
god...wat voelde ik me rot
Je ogen zorgen voor schaduw
schaduw in mijn dromen
en ik vraag me steeds maar af...
waarom ben je ooit gekomen?…
in het donker
hartenkreet
4.4 met 11 stemmen
1.136 buiten in het donker
helemaal alleen
in gedachten verzonken
stilte om me heen
één blik naar boven
starend in de lucht
schitterende sterren
de kou op de vlucht
denkend aan gesprekken
weer even voorbij
en ineens ben je
toch heel dicht bij mij
een glimlach verschijnt
van puur geluk
grenzen verdwijnen
dit kan niet meer stuk…
Onbesproken woorden
hartenkreet
3.2 met 6 stemmen
1.069 En ik voel mijn hand
door de jouwe heen gaan,
ik droom dat je me vraagt
in jouw voetsporen
te komen staan
-Maar de stilte is pijnlijk
al worden er wat woorden gesproken-
Je vertelt me dat je blij bent
met de steun die ik bied,
maar zeggen dat jij
er ook voor mij bent
nee, dat gebeurd nog steeds niet
-En al zijn er zoveel mensen aanwezig…
Illusie
netgedicht
4.7 met 103 stemmen
1.268 Kunnen we zwijgzaam de stilte bewaren
in een illusie van het geheim
behoren de woorden geen woorden te zijn
onuitgesproken doen woorden geen pijn.
Laten we geen woorden gebruiken
in verbeeldende zin
fictieve betekenissen zijn zo min.
Zullen we smartelijk de woorden opbergen
in ons boek van ballast
onuitgesproken woorden geven geen last.…
Een donker gat
hartenkreet
4.5 met 19 stemmen
1.376 Wanhopig schreeuw ik in stilte.
De laatste voordat ik val.
Bang was ik voor het gat,
waarin ik ben gevallen.
Stiekem bevalt me het goed
te leven in het zwart.
Het enige wat ik mis,
is een heel klein lichtpuntje in mijn zee van duisternis.…
Heb ons lief
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
1.041 En hoe we onder andere onze
kinderen hebben geleerd, iets
in stilte te wensen. Zo berusten
wij in het verdriet wat op onze
schouders ligt. We verzwijgen
de plicht, lief te hebben. Op te
komen voor elkaar en verzaken,
iedere snaar van gevoel te laten
weerklinken met een schreeuw
naar de wereld om lief te hebben.…
zie bloemen van ijs
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
839 ik sluier
de kou van je huid
zie bloemen van ijs
ze bloeiden
seizoenen vergetend
hij nam je onwetend
zijn handen
bevroren je jeugd
verloren je lente
kleuren ontdooien
als ik je kus, onderkoeld
valt de lust neer als ijzel
we verliezen elkaar
in de winter van stilte
erven de nachtelijke kilte…
Vorstelijke hemel
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
875 Open zee naar het oneindige
waar de aarde zich laat vallen
een dromerig landschap
dat nooit zal versmallen
Vorstelijke hemel zo blauw
omhelst wolken van licht
een overdekte hemel
als onaantastbaar lichtgewicht
De stilte leeft vol geduld
zweeft door het heelal
een voelbare rust
maakt zijn vrije val...…
Beschrijvenloos
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
716 Zie de nacht stil in de keuken
rusten op stenen tegels in halve maan verlicht
die zijdeachtig glanzen
Een ketting breekt, glazen kralen vallen
Zie ze gaan, glijdend van het koord
raken ze de grond
en door de stilte gedragen klinkt hun helder lied
mooier dan een woord ooit klinken zal.…
winterbekoring.....
hartenkreet
3.6 met 7 stemmen
660 dwarrelend betoog
van dansende bladeren
geelbruine kleur
hun stervensbeeld
waar het lied der bomen
tot klaagzang vergaan
door striemende regen
verdriet behelst
in tijden van leegte
die eenzame nachten
waar dagen heersen
in duisternis
zal het lied van de merel
op stormen gedragen
in de stilte erna
de winter bekoren…
stormen voorbij....
hartenkreet
3.4 met 11 stemmen
1.689 zal ik wolken raken
de eindeloze dreiging
van grijsgrauwe stormen
die vernieling zijn
verschijnen als schicht
die zichzelf weerkaatst
verwoesting scheppen
in schoonheid van licht
zal ik geraas ondergaan
gebulder beheersen
bedarend als briesje
het lot
weerstaan
bevend als riet
dat buigzaam gebleken
de stilte aanvaardt
waar stormen…
Glas
hartenkreet
4.3 met 7 stemmen
1.004 Nooit was ik bang
voor de mooie stilte
Leegte rondom mij
gevuld met rust
Maar vandaag brengt
ze enkel vreemde kilte
Verdwenen de engel
Ogen niet gesust
Wie ooit een gast
in mijn huis was
jaagt mij nu
in vreemd gebied
Al waar ik in geloofde
verandert in glas
en maakt krassen
waar niemand ze ziet…
zal ik zucht wezen....
hartenkreet
4.3 met 6 stemmen
1.825 zal ik een zucht wezen
de streling
die regenboogspiegeling
van wervelende kleuren
dansend
doorheen het fraaiste licht
gebroken stralen
waar liefde weerkaatst
het onweer voorbij
dagen hernieuwt
zal ik stilte zijn
het zachte bedaren
die kreet in het ijle
door iemand gehoord
die ene zucht
ontsnapt aan jou lippen
in…
vergeven
hartenkreet
3.9 met 7 stemmen
969 De stilte verbreken
de weg naar
elkaar hervinden
het verschil tussen
leven en te laat.…
betrapt ? waarop?
netgedicht
3.2 met 55 stemmen
14.469 de vlinders vlogen door m'n maag
de wereld draaide om ons heen
de hartstocht overwon de angst
voor ouders, of erger, zusjes
een moment stilte, alleen jij ik en de kus
ineens een schel stemmetje: Betrapt!
het is je zus
Ik denk alleen, betrapt? Waarop?
gewoon..... een kus…
Kyrie
netgedicht
3.2 met 21 stemmen
839 Nee,
geen aarde en gras
op onze graven
of een hand
die bloemen legt,
beton zal het zijn,
stilte van een urn,
kilte van onvruchtbaarheid
rond stof en botten
ons zwijgen stijgt
boven raketten gesis uit,
als toestemming zingt
boventoon
wij, van eigen toekomst
moordenaars
kyrie eleison,
kyrie eleison…
donkergrijze regen
netgedicht
3.8 met 20 stemmen
722 zo schets ik mij
in lege straten
weggezonken achter
klokgelui van eindige dingen
zonder slaap
word ik herkend
zoals de steen
die stilte uitspuwt
blind en grijs
de ademhaling
het harde vocht
aan het vlinderraam
vertelt de nacht onafgebroken
hoe waarheid schreeuwt
in het vaarwel
door het veroordelen van verwachting
vergat ik…
Zal met ons samenzijn
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
1.175 Zal met ons samenzijn
ook je warmte verdwijnen
Zal de kilte van je ogen
de stilte onderlijnen
Zal de mist duister hangen
over de weg die wij reden
Of zal je mond nog lachen
om mij en ons verleden
Zal met ons samenzijn
ook de verbondenheid vervagen
Zal je langzaam vergeten
wat we ooit in elkaars ogen zagen
Tot geen gedachte nog
een…
het late uur
netgedicht
3.7 met 24 stemmen
878 het is verdwenen, de vage stilte
en ook het maanlicht
rechts of links
ik luister naar wind
en vele dingen
steeds verder weg
van de buitenkant
zo leef ik mijn ziel:
aan ieder uur genoeg
het jij en mij, binnen
het wachten en het weten
de nachtverloren wolken
- er varen boten
voorbij -
ik ben de dood
op vele dagen trouw…
aangekleed
netgedicht
2.7 met 10 stemmen
908 bezwijkt zijn hand
de zwaartekracht van haar wil
een wereld van verschil
tot stilte
ze is bijzonder
in staat tot leven
hij wil, hij moet
en zal begeven
ooit vergeven
geel, rood, blauw
geen kleur zal haar nog
sieren uit liefde uitgedeeld
geen klap nog ergens terecht
haar ogen
niets meer dan ooit
een blik in moeders ogen
hij bekent…
Puzzelstukjes
netgedicht
3.5 met 18 stemmen
1.597 Het riet ritselt en de wind
fluistert door mijn haren, licht
breekt de glas in lood stilte
over roodbruine gewaden.
Schuifelende blaadjes
in een mozaïek van gedachten
middag van overdenkingen
eenzaamheid van dagen.…
Er is meer
hartenkreet
4.3 met 7 stemmen
941 spreek mij van
een innere taal,
een wereld waar
twijfels woekeren
net als woorden
nooit verstaan
zwijg mij in
een uiterst praten,
een werkelijkheid
waar schijn beweegt
net als het frêle,
doorzichtige verlaten
begrijp mij achter
een wonderlijke stilte
er is minder dan
een wereld, meer
dan jou en mij
onbegrepen
het verlangen…
melkdauw
netgedicht
2.2 met 8 stemmen
1.784 in de stilte van de morgen
vol van dauwend gras
blote slippertenen
geurend naar jasmijn
loopt zij naakt
te dromen
nagenietend van de nacht
fluwelen liefde
teder en toch hard
trapt zij kevers plat
even is zij als een kind
zonder toekomst
gelovend in die waan
van echt en puur
tot zij nuchter
naar de zure melkboer grijpt…
Roofdier
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
1.707 Zij is al lang geen kat meer
om zonder handschoenen te raken
bij gevaar kromt zij haar rug
en spreidt haar klauwen
Toch valt zij telkens weer ten prooi
aan mannen die haar
van een paar glaasjes teveel naar
chique hotelkamers leiden
met goedkope nasmaak
de volgende morgen wanneer hij
-reeds in alle stilte vertrokken-
luidkeels katert…
Evenwicht
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
1.012 Gezeten in een treincoupe
stroomde het landschap voorbij
het voelde als een afscheid
was dit de laatste reis voor mij
Stemmen die mijn oor niet bereikten
omhulden mij met stilte
schimmen trachtten mij aan te raken
doch ik voelde alleen hun kilte
Onmerkbaar voor de anderen
met het wegsterven van de cadans
komen lichaam en geest weer samen…