Alle inzendingen over liefde

Stilaan even stil staan zachtjes je koffers neergezet langzaam gaan sluipend de thee zachtjes op het tafeltje bij het bed ze slaapt nog je hebt haar niet gewekt jij bent blij opgewekt ze slaapt als een engel met haar vleugels ingeklapt rap ontkleed jij je legt je jezelf naast haar neer zij kijkt even op en ze zoent je heftig als was…

Ik geloof in liefde Liefde komt als je het niet verwacht. Liefde is onvoorwaardelijk in iemand geloven Een vertrouwen zo sterk niet te geloven. Maar het nadeel van deze gevoelens is dat ze irritaties opwekken. Vooral in deze tijd nu niets is wat het lijkt. Liefde is puur en zo mooi als de perfecte bloesem in de natuur, maar je moet geluk hebben…

ik wist dat jij de eerste ijsbloemen zou vriezen op het vroege uur als de zon net opkomt om jouw bloem te kleuren als juweel van de natuur ik smelt terwijl zij verder groeit en haar kristallen liefde bloeit in warmte zijn wij opgegaan maar jouw transparante afdruk staat nog te schitteren op het raam…

Ik had een droom Over een sjaal, die waaide weg Over een schreeuw, die weerklonk Over golven, die het zand overspoelden Over een zee die ruiste Ik had een droom Over bloemen, die geurden Over dieren, die dronken Over paden die elkaar kruisten Ik had een droom Over twee mooie ogen Over een vriendelijke lach Over een liefdeskus…

Lief, hoe kan het zijn dat jij en ik wij samen door de tijd geen onderscheid meer maken tussen kijken en zien spreken met één mond onze lippen zich sluiten buiten die van de ander om de waarheid in het midden blijft bij een te veel aan woorden nog steeds geboeid vergroeid van ik naar wij lief, hoe kan het zijn dat jij en ik wij samen…

Verliefdheid is: de geur de kleur de deur die smachtend, lief lachend opengaat Tot je de tocht gaat voelen je de deur aarzelend sluit of wagenwijd openlaat staan voor die warme liefdeslucht!!…

Als je mij met je ogen raakt word ik vloeibaar kristal, transparante voedsel van licht in een achtbaan van de dromen, monding van de delta in de amazone, zuurstof van het regenwoud, gebouwd in mooiste meridiaan van je handen, het water ademt waarvan we zijn gemaakt, nog aarzelen de lippen, vraag is, zullen we van elkaar drinken,…

Die glimlach op jouw gezicht zegt alles over mijn gedicht je hebt het gevoel geschreven en in je ogen laten lezen de streling van je zachte hand maakte me warm en schiep een band je hebt me vaak aangezet tot daden me altijd met liefde overladen ook bij mijn zwakten gaf je kracht aan zaken waaraan ik niet had gedacht zo bepaalde jij de…

Je hebt te weinig lief zeg jij in het voorbijgaan even ben ik stil is dat zo denk ik het is niet dat ik niet lieven kan ik ontbeer al even het lijkt alsof de magie is uitgedoofd, of toch zie ik daar nou 'n twinkeling zeg je, verlegen glimlach ik voel hoe m'n wangen blozen jouw woorden, ze zoenen…

er is geen fijner verlies dan jezelf te verliezen in de ogen van een geliefde en daarbij de tijd volledig kwijt te zijn…

ik tast naar je raak heel bescheiden aan jouw zijn zie licht dat in het schijnen je schaduw laat verdwijnen en onderhuidse warmte doet gloeien van verbondenheid tot strelen langzaam verandert naar passionele intimiteit via roze naar het donker rood van alle remmingen ontbloot de kleuren zijn verschoten na een heftig samenzijn…

je druppelt binnen met in je ogen een belofte in je haren de jaren die je koestert en in je handen de warmte die ik zoek je voeten dragen je nubiele lijf het wiegt door de ruimte als een bootje op zee ik ben niet meer als vroeger, fluister je ik kus je krullende lippen en zeg je bent precies goed…

Mijn hersenen kraken ik weet niet hoe duidelijk te maken dat jij meer was dan de zee meer dan de hele oceaan jij was mijn adem, mijn lucht meer dan mijn brood, mijn alcoholzucht ik liet alles staan voor jou, voor jou alleen en nu weet ik niet waarheen.…

Vanaf het moment dat wij elkaar in woorden vinden lezend leren kennen ontstaat er een passie die oprecht voor altijd zal zijn Tijd zal ons zonder twijfel zonder enige tweestrijd bewijzen dat echt niets voor eeuwig is Toch weet ik beslist net als jij 'n boek is (ooit), van kaft tot kaft het verhaal, met een boodschap, uitgelezen, klaar…

Zij heeft een eigen muze in huis gehaald bijna geruisloos en met virtuositeit bespeeld een natuurlijkheid om wars van alles de klarinet te behagen in de animositeit van de fluit, zonder de snaren te harsen, geduid in de gaten van de eenzaamheid stroomt oprechtheid van puur geluid de perfectie van de universele toon verspreidt, tegenstelling…

ik zie vlammen voel hun warmte maar mis het vuur hoor vogels wiegend zwermen in het volgen der natuur het zijn observaties koele redenaties uit een humeurig uur ik mis jouw glans de stralen in het dagelijks gebeuren je lach die altijd kleuren weeft tussen woorden die nog zeuren jij bent de ziel het hart van mijn bestaan…

Deze nacht keek ik en zag sterren, jouw lach Eerst keek ik en zag niet verblind door verdriet Samen is simpel Samen is fijn Ik ben anders door bij jou te zijn…

na 'n telefoontje vol paniek over 't kwijt zijn van haar pinpas haast ik mij naar het huis van negentig plus daar vlij ik neer op de bank en vind het boek ' Poëzie op Pootjes' met daarin mijn naam 'zal ik je mijn gedicht voordragen ' vraag ik aandachtig luisterend wordt ze weer rustig nu belt ze mij iedere dag om te vertellen…

je gezicht wordt steeds spitser de toon bitser en de lijnen dieper rond je mond waar is het zachte gebleven dat jou altijd warm heeft omgeven de lach die in antwoord liefde verwacht de tijd is omgevlogen het werk is gedaan toch zijn er nog tal van bijzondere zaken om vol voor te gaan maar het plezier in je leven kan een ander…

Het einde, dichtbij.. het einde. Is het niet de jouwe is het wel de zijne. Het einde, altijd dichtbij... Één laatste zoen op jou zachte lippen, nog één keer dat ik met je vrij Zegt zij... Ik lees verder. Hoofdstuk na hoofdstuk nog één laatste bladzij. Het einde is daar en sluit het boek. Loop naar de slaapkamer en ga liggen in bed... ik…

Mijn vlinderlief in hoge wolken, schitterend door avondrood Jij hebt je sterren afgelegd in licht van zonsverduisteringen Nee, jij wilt geen rups meer zijn, die zich in donker buiten sloot Noch de schaduw van jouw bolster die zichzelf had ontbloot Jij wilt jouw tere vleugels spannen, na gedaantewisselingen In ontmaskering van alles, toch je masker…

Wreed liet zij minnaars meeleven met haar gevoelens voor de man, die haar iets nieuws kon geven; zij was duidelijk in zijn ban. Zijn woorden deden haar beven, zijn zinnen streelden haar diep, betoverd door zijn dicht, zijn proza, en al hij verder riep. Met tegenzin toegegeven, er was sprake van jaloezie;…

Onderweg vond ik een grote groene kikker ik heb hem niet gekust want vrouw zou jij als je prinsesje was die door een prins als kikker werd gekust tot meisje - je mag het zelf weten - zou je als prinses - gewetensvraag - met of zonder wit paard die prins nog willen zoenen weet dat ik zo’n kus heb op mijn lippen…

Er speelt een virtuoze tinteling Op de toetsen van mijn gestel Graag zou ik het vatten Maar het is overal en te snel Een prachtige compositie Met een ritme ongekend Afkomstig uit de hemel Waarin ik jou heb herkend…

Netjes passend in de glaasjes van mijn leesbril, vangt ze mijn blik. Een knipoogje ontgaat me niet. Zij huppelt dartel door deze woorden en schaaft letters tot woordenschat. Barrages worden gebroken maar nooit mijn hart en na omhelzing ontdekken we het woordje 'loslaten' in het woordenboek. We scheuren oude bladzijden,…

Je laat me dansen Zoals dansen in dit leven bedoeld is alles is helder heeft meer kleur Zelfs op een koude dag als deze laten we gaan swingen op het ritme van het heelal…

Een ochtend als alle ochtenden een boterham met kaas gemaakt en na een sense-ootje de fiets uit de schuur gehaald. Ik geloof dat er geen ergere dood is dan te sterven onder de tram vanwege al dat volk dat om je heen komt staan. Ze zullen je zo wel bellen en vertellen dat ik onder lijn 25 ben geraakt. Vergat je te kussen toen we…

wij tuurden samen naar de einder ik zag nog zon en jij zei dat het donkeren al begon het zachte licht bescheen warm je gezicht jij rilde even alsof de kou je al deed beven wij zijn gaan lopen ieder in zijn eigen pas op een ritme waarin handen zich niet samen wilden schikken nog overbrugt mijn lach het niet meer kunnen raken onafhankelijkheid…

ik neem jouw hand en weet hoe ‘samen’ nimmer meer vergeet dat liefde, waar dan ook de weelde kent van welkom thuis ons huis, jouw stoel de mijne en ons bed, ons warme bed om rustig in te verdwijnen na een overvolle dag ik tel jouw vingers jij die van mij hoe blij verwijst geluk naar de oorsprong van ons allebei…

ik dans op je lach zweef op je adem hoor woorden die me eindeloos bekoren nog ben ik buiten bereik van de donkere blik in je ogen weet dat jij daarmee tovert ben gek op jou maar hang niet aan touwtjes als een verliefde marionet in jouw kijkers droom ik me weg…