35704 resultaten.
winterlicht
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
478 van het volgende pad geen weet
dolende in het rond
zij heeft zich in het wit gekleed
als stilzwijgend verbond
naderend in het doffe licht
maagdelijk zelfs, nog onbetreden
gebukt onder vers gewicht
zomaar uitgegleden
wat doet eigenlijk nog zeer?…
Heen
gedicht
5.0 met 1 stemmen
3.395 Ik ken iemand; hij ligt in zijn groene graf,
het is nog vers. Hij zwijgt daar
als de schuwe vogel die hij altijd was.
Ook ik ben nog nooit zo stil geweest.
Er is beangstigend weinig te vrezen.…
pink
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
605 in de wind bewegend
als ware het natuurlijk
waggelt grond genageld
ter verleiding lokkend
wulps de billen wiegend
pink haar soortgenoten
even is er aarzeling
als ruiken zij van list
het onraad van bedrog
tot uiteindelijk sneller
voor instrijkend landen
dan de vleugels slaan
dons en veren dromend
net zo lustig ogend
over golvend waterbed…
Belast
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
645 Nog onbelast, zo komen wij op aarde,
vers uit een schoot de harde wereld in
met hoop daarin te winnen aan waarde,
rechtop te staan, te zijn met iets van zin,
omhoog te gaan vanuit een laag begin.
Soms zit het mee. Geboren voor ‘geluk’
zo lijkt het dan. De ladder gaat niet stuk.
Zo’n mens klimt op, geniet de gunst van macht.…
Ook paradijsjes
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
539 in spaarzaam
verlichte nachten
laat zwarte inkt
op maagdelijk papier
nog de prachtigste
woorden zien
geen topgedicht
later misschien
de sterrenhemel
trekt aan mij voorbij
met ongekende kleuren
in landschappen van ver
ook als paradijsjes
die de schepping
overleefden voordat zij
adam en eva kregen
woorden spelen zo
hun eigen spel…
toekomstig verleden
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
453 wijzers van de klok
bij een rammelende maag kan
ik de foto niet eten, toch stilt
zij de honger zonder wedervraag
in deze aarde besterft het
onderhuidse, in het voorbijgaan,
nog voor de geest is gegeven
alles bedekt met mos, met
jaargangen van zachthout
door buitendijks water gevoed
de avond valt tegen de muur in
stukken uiteen, niet ver…
De wachtkamer
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
482 Dus ik sta maar op,
En loop weg hier ver vandaan.
Waarom zou ik om hulp vragen,
Als ik eerst achter mezelf moet staan.…
Wakkere dichters...
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
534 Hij dwingt me om te gaan denken,
omdat hij zonder verse gedachten,
met zijn droom niet verder kan.
Nadat ik hem met hersenspinsels heb gevoed,
kan ik mijn nachtrust niet langer vatten.
Met tegenzin schrijf ik dit gedicht.
Mijn dromer denkt er niet meer aan,
om zijn verhaal af te willen maken.…
Een vriend
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
612 hij voelt zich niet thuis in zijn huis
waar stilte pijn doet aan zijn oren
hij zou zo graag weer stemmen horen
een kinderlach, het leefgedruis
zijn lijf is oud, zijn hart bevroren
maar buiten hoort hij het geruis
van verse sneeuw en windgesuis
hij wil niet langer binnen smoren
hij gaat de bergen in en zingt
weemoedig echoot zijn gezang…
Vrouwen vleugels
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
580 Ik sla mijn vleugels open
Als een pauw is kleurenblind
Kom kijken met je ogen
Voordat je me gauw verslind
Nieuwe veren van de liefde
Ze zullen vallen van verdriet
Wat een lichaam kan bieden
Sterke geest op zijn knieen
Het leven van eeuwig toegeven
Maar diep van binnen leeft
Hij heeft het eeuwige leven
Maar diep van binnen leeft
Zal…
Alleen zijn
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
610 Ik duw je ver weg van mij.
Iedereen blij!
Mijn zorgen verdwijnen.
Maar voel me wegkwijnen.
Ik wil niet alleen zijn.
Alleen zijn doet zo pijn!…
KAKELVERS geschreven door een ei
netgedicht
3.7 met 10 stemmen
756 Piet den Haan uit het mooie Barneveld,
was iedere dag vroeg uit de veren,
om zijn veeleisend vrouwtje te eren.
Was erg op dat verwende nest gesteld.
Ze kakelde altijd aan één stuk door,
had dan voor hem één of ander karwei.
Gedwee was Piet er als de kippen bij,
maar gaf op een dag daaraan geen gehoor.…
Teddy
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
497 Het licht ging in je uit, je blik was heel ver weg.
De pijn is met je meegegaan, in 1 keer met een diepe zucht
zal je missen, 8-08-2020…
Zwaag
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
430 verdronken dorp
dat vandaag
te localiseren is
zij het vaag
van Woldendorp weg
neem je de Zwaagweg
naar het zuidoosten
loopt die recht
aan het einde
naar men zegt
werd in 1827
een sloot gegraven
en ze zagen terstond
al die mensenbotten
in de grond
het kerkhof van Zwaag
onder de kleilaag
vanaf eiland Munnikeveen
is het niet ver daarheen…
Toen ik nog een kleine jongen was.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
448 Hoe ver heb ik het nu gebracht?
En schaam mij diep....
Vroeger op mijn trekkertje kwam het niet zo nauw.
En kreeg niemand een snauw.
Ben ik er op vooruit gegaan?
Van het stalen ros laat ik het gas los voor het fatsoen,
en denk bij mezelf,; "wat ben ik ook een OEN"
Was ik maar weer als toen....…
Een valse toon
netgedicht
4.7 met 26 stemmen
481 schaduw opent
geen deuren
als lichtval de
toegang verblindt
jij had dat als kind
al want in een stralend
arriveren schudde
niemand eigen veren
zij pikten allemaal hun
graantje mee op het
feest van gezien te worden
op te vallen tussen alle
toch had ook jij zo
af en toe een dipje in
het glanzend aureool als
een valse toon…
Ze Zijn op hun Hoede
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
402 ze zichzelf geen verwijt
moeten maken van had ik maar
maatregelen genomen
of hebben gezegd
wat ik nog niet had ben ik al weer kwijt
die woorden die invallen
laat ze niet lopen
je weet nooit of ze
terug gaan komen
of ooit nog eens aan
jou worden gericht
die waardevolle woorden
voor regels op maat
misschien wel een aanzet
die zo ver…
Jeroen Bosch
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
419 Weer een saaie dag
Alles is wat het lijkt
zonder fantasieën
ik ben geen professor T
die Jeroen Bosch laat schilderen
wat er aan de hand is:
alles belichaamd
als wat het is en dus
transparant
De stad is groot, maar klein
is mijn uitzicht, alsof
we ver weg van elkaar leven
in ruimteschepen, bebouwde
kommen zo klein als gehuchten…
Vitamine-gewicht
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
440 Het vlakke strand
voorland
van het vlakke land
met daartussen
de duinen
tientallen meters hoog
ze houden ons droog
doen onze dorst lessen,
onze honger naar natuur met
‘t weer: onbewolkt, zon of
bewolkt, koud en guur
die elementen zijn als
vitamines voor ons leven
ik schrijf dit zittend op ’t strand
wacht tot de zon
daalt ver achter…
Vlucht
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
446 je bent zoveel meer
dan je eigenwaarde
je verschijnt nog iedere keer
of steeds vaker
als kwetsbare veer
overal en nergens op aarde
je leeft op een tak
die aldoor breekt
en je glijdt met gevoel
te vaak in een wak
terwijl jij zelf voor ieder
zo boven alles uitsteekt
je lippen spellen die woorden
die mij ten diepste raken
niet zomaar…
Alles omhoog behalve….
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
739 je bankrekening zucht, nog een week
dan komt er weer vers inkomen.
Het nieuws laat weten dat: inkomen van ouderen
op dezelfde voet doorgaat
niks erbij, nog geen cent,
de kosten omhoog maar ach: dat went,
Pensioen blijft eender, net als AOW, maar ach
wie zit daar nu nog mee?…
Je Kunt Alles Worden
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
680 alles kun je worden
werd ons voorgehouden
als je het echt wil
onzin – en het benauwde
geen profvoetballer
geen politieagent
geen zanger gitarist
in een of andere band
nee gewoon zo iemand
die niemand kent
geworden tot wie je echt bent
door omstandigheden
door de bagage meegekregen
uit een ver verleden
dit alles tezamen doet beseffen…
GEBOREN IN EEN STAL
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
623 als de nacht blijft hangen
tot ver in de morgen
rijst groter 't verlangen
naar 't licht dat nog verborgen
maar nieuwer dan ooit
zal verrijzen uit 't oosten
een Kind met liefde getooid
dat ons komt vertroosten
met engelen die zingen
en spelen op hun schalmei
de duistere nacht verdringen
voor jou en voor mij
daarvoor is ’t wonder geschied…
Het Grote Verlangen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
557 de vlinder verheugt
zich op de eerste bloem
een meisje hoopt dat hij
haar hem nu eindelijk
gaat geven – zijn eerste zoen
alles komt weer tot leven
sneeuwklokjes klingelen
nog in de lauwe wind
kondigen aan dat
het voorjaar weer zo begint
vogels oefenen hun gezangen
en zie toch die koeien dolblij
rondspringen in de verse wei
de paardenbloem…
En ontsluimerende dag
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
561 Een meeuw komt van ver
hij spiedt over de golven,
landt op het zand bedolven met afval
dat oogt in de vroege ochtend verlaten.
De golven trachten naar de hemel te stijgen
de vuurtoren prijkt met haar licht
mijn waarheid begint bij deze dag
ik hoop dat ze veel moois brengen mag.…
Zielsverwant
hartenkreet
2.6 met 12 stemmen
587 Ik wil afspreken met je
liefst zo ver mogelijk
in de toekomst.
Ik wil je liefhebben
in mijn hoofd.
Ja. ik geef toe.
Ik heb angst
om gevoelens te voelen
vooral dan de doornen
van dewelke geen enkele liefde
gespaard blijft.
En toch, ik hou zoveel van je,
je bent zo kostbaar in mijn hart
en dat al heel lang.
Dat zal zo blijven.…
Bessel van der Kolk
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
544 Op televisie werd onlangs bewezen
-Soms is het medium nog niet zo gek
Smijt het eens niet met veren en met pek-
Dat je van trauma’s zeker kunt genezen
Dat de herinnering uit lijf en leden
Vervaagt en dan uiteindelijk verdwijnt
Er afstand tot het gruwelijks verschijnt
Het voelen weer uit het gevang kan treden
Het is een zoektocht om te…
grensvlak
netgedicht
3.1 met 42 stemmen
483 vandaag draagt de spiegel zijn muur
vooruitgeschoven als naderend front
naar weidsheid in aanliggend gebied
sprakeloos tot in uithoeken en gaten
de ruimte waarin we ons begeven lijkt
oogluikend op een paal boven water
we zijn onze tijd in een geleend lichaam
het huis van oneindige fantasie
nooit ver te zoeken en altijd bedrieglijk
dichtbij…
Kraakten noten
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
395 er was
geen boek met
een versleten
verhalenlijn
zij zat alleen
in een gewone
stoel op het
toneel te praten
tot zij haar
hand had
uitgestoken en
wij hem hadden
gepakt om met
haar mee te
gaan naar
ver onbekend
zeker als het
om van binnen
uit gaat dat
liet zij zien
in blik en
lichaamstaal zij
regisseerde ogen
hand en…
Woest en ledig
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
519 In stilte legt een haas zijn oren in zijn nek
vangt de buizerd de veldmuis
zoekt een grutto een uitkijkpunt
Gula waant zich de zon om wie
de aarde draait haar klauwen
geselen de uitgewrongen aarde
De maan lichtend hemellichaam
gedeeld ver landschap van verwondering
van melancholie onwetend nog van de
verwondingen die haar wachten…