Hartenkreten over ziekte

mijn hart klopt nog steeds, maar jouwe is uit elkaar aan het vallen mijn lichaam fit en gezond jouwe ziek en moe van het vechten mijn leven begint net 't jouwe eindigt al mijn leven, uw leven en de levens van alle anderen bruut uit elkaar gescheurd als gevolg van een ding, maar nog steeds durven mensen te schelden met de ziekte!! vooral…

De consequenties zwerven door mijn gedachten De gedachtes kunnen niet wegblijven Mijn hart zit op rust te wachten Deze bangheid is door geen mens te beschrijven De moeilijkheden roepen naar mijn leven Het verdriet is niet te dragen De vrijheid wordt mij niet gegeven De wanhoop komt alle dagen Mijn hart is door de ader…

Wanneer ik mijn ogen sluit kom je tot leven Voel ik je lippen laat je me zweven Wanneer ik mijn ogen open wil ik je geven Wat jij hebt verdiend hier in dit leven Ik sluit graag mijn ogen want dan lijk je zo echt Maar wanneer ik ze open zie ik je gevecht Ik sluit graag mijn ogen en denk dan aan jou Dat ik ondanks dit alles…

Heel even is er tinteling een buiteling de laatste kracht slaakt zuchten apparatuur aangesloten een zigzaglijn knaagt zich voort er is nog leven buiten zijn lichaam zonder hoop…

Altijd waakzaam Altijd gespitst Bang voor wat komen gaat Voor diegene die opeens voor me staat Is de kust veilig Kan ik mijn stulpje verlaten Of komt er iets mij plots belagen Gelukkig is daar de redding Een pil Maar is dit nu iets wat ik voor altijd wil?…

zo goed zo eerlijk zo gevaarlijk niet te begrijpen gaat over lijken trapt iedereen naar beneden heeft nooit echt geleden kan niet met anderen delen want zij is de beste zij is het antwoord op al die vragen die iedereen bezig houden zij is niet van zilver zij is goud zij heeft geschreven zij is de hemel en ik schrijf je dit je foto brengt…

het doel waarop ik was gericht kan ik niet langer maken het verschil tussen wat ik wil en wat ik nog kan is vaak te groot al ga ik nog lang niet dood dus vul ik nu de dagen met teveel nutteloze zaken en veel te vage verwachtingen ook al praat ik met de wind of schrijf ik in het vluchtige water toch valt tegen het lijden van pijn veel te…

Dwalende gestaltes schaduwen die leven tussen nacht en dag vage figuren verborgen in de nevel. Je zou ze willen herkennen wilt zo graag dat ze bij je komen je kunt ze maar niet bereiken. Helderheid die is verdwenen toch zijn het nog beelden uit een verleden ze willen terug komen in het heden. Maar ze worden niet meer bereikt het blijven…

Inge is even off line. Dat wil zeggen dat ze met veel goede moed de strijd heeft aangevat om weer beter te worden. Wie weet, gaat ze binnenkort weer aan de slag, maar zover is ze nog niet.…

Broedplaats van liefde en geluk, veilig beschermd in je moederschoot. Bron van nieuw leven, jong en vitaal. Beschermd door jou. Onzichtbaar word je aangevallen, beetje bij beetje groeit het. Het leven wordt langzaam uit je gezogen, je bent op. Dan komt het moment dat de dood, je ergste vijand, zich ontpopt als een vriend, waarnaar je…

Je bent moe van alle zorgen, pijn en verdriet Je slaapt niet maar ach wat doet het er toe je moet door je hebt een gezin en ook nog je werk dus je zet je beste beentje voor ook al heb je geen zin maar je houdt je sterk zolang als het gaat want dertien jaar is een lange tijd en als dan je energie langzaam uit je lichaam glijdt is het te…

Haar grijze haren wapperden nog één keer in de wind. -daar stond ze dan- Ze keek uit over haar leven, haar doen en laten. -wat zou ze denken?- Haar vingers van plastic omsluiten haar schouders, haar ogen staarden in het licht. Haar mond was open, -wou ze wat zeggen?- geluid was er niet. -stille vogels vlogen in het rond- Haar benen…

Doffe ogen, spanning in je hoofd, emotieloos zeg je woorden die je niet meent. Uit de grijze diepte van je wezen komt een traan, als een sprankje hoop. Weifelend, stap voor stap, kom je terug van de dood lopende weg.…

Buikgriep kwam langs als een duveltje uit een doosje lag een hele dag in bed ik sliep als een roosje…

Waar blijft het grote nieuws dat het allemaal toch zin heeft? Wanneer breekt de stilte en kom ik weer op dreef in mijn vertrouwde ritme van dit en dat en hier en ginder omdat dat zo mijn aard is en ik jou daarin ontmoet? Ik wacht al tijden op het nieuws en talm om rust te vinden in wat ik diep van binnen eigenlijk wel weet:…

De geur van aangebrande aardappelen vult haar keuken, verdrijft de heerlijke aroma’s uit mijn herinneringen. Opa zit op zijn schommelbankje in de tuin, denkt aan vroeger. Oma is even weg, als ze weer terug is hoort hij gelaten haar bestraffende woorden aan. Oma gaat steeds vaker op reis. Haar reis gaat altijd naar het oosten, steeds verder gaat…

prikkel verlangen inbezitname genot genot genot verveling afstand prikkel verlangen inbezitname genot genot verveling afstand prikkel verlangen inbezitname genot verveling afstand prikkel verlangen inbezitname verveling afstand…

Velen hebben het, net als ik. De één erger, de ander minder. Ik heb er niet om gevraagd. Maar wij allen ondervinden hinder. Vaak wordt de ziekte niet begrepen. Het is gewoon lastig, je wordt een ander mens. Ik heb er niet om gevraagd. Het is niemands wens. Mensen beoordelen wat je in staat bent te doen. Ze zien niet de gevolgen hiervan.…

Welke pislip Vuile graftak Rotte goorling Vieze slet Durft GVD te beweren Met zijn rotkop zelfs te zweren Dat ik iets heb Met La Tourette…

Geen dag langer Wil ik die ziekte geven Uitroeien wil ik haar Met het zout van mijn tranen Totdat er niets meer van over is Geen dag langer Gun ik je deze strijd Kon ik het maar van je overnemen Zodat ik je lach kan blijven zien Tot het einde van mijn tijd Geen dag langer, zelfs geen één……

speciaal voor jou mijn heilige casanova dit handige spel in reisformaat een troostprijs met bezieling voor afgelopen jaar…

Voor mijn lieve Vader(12-09-06) Het leven dat je leidde, het was geen leven meer. De beestjes in je lichaam vraten meer en meer. Ik zag je pijn, je onmacht, je ongelijke strijd. Dat ik niet kon helpen, dat is wat me spijt. Toezien tot het einde, het kwam steeds dichterbij, Maar ondanks deze ziekte was je soms nog blij. Voor alles…

Altijd weer, je gaat maar door. Je kan niet meer maar je gaat ervoor. Vechtkracht tegen Parkinson. totdat de pijn verzacht: je wou dat het kon. Alweer opnieuw proberen, nog een keer, doorzettingskracht. Jij kunt je verweren tegen pijn en onmacht. Je verrast me weer zo'n oude vrouw. Doorzettingskracht schuilt in jou.…

Hij slaat toe of is het een zij is het een ‘het’ of is het maar net, hoe of je het ziet, verhitte gezichtjes, ondanks de prikjes die moesten voorkomen dat ze ziek werden, en toch, heeft het toegeslagen, neemt het bezit van ’t kwetsbare lijf, ogen lopen vol, neus loopt leeg spieren doen zeer en harten lopen over bij…

met koortsige ogen vluchtte je weg voor de werkelijkheid om in slaap vooruit te komen rondom het labyrint van droomfragmenten in je oor dat lief en inschikkelijk was tijdens de griep met een zekere lome blootsvoets in je warme bed toch onderweg naar gezonde conditie zo af en toe passeerde je gefigureerd door dromenland en voelde me…

Chronisch ziek zijn is voor gevorderden in acceptatie, - in veerkracht, -in onmacht. Chronisch ziek zijn vergt chronische humor, omdat het lot je anders vierkant uitlacht : Minstens anderhalf miljoen mensen in dit land, met Fibromyalgie, CVS, ME, enzovoort, willen graag werken en een menswaardig bestaan. Door media en politiek worden zij niet…

CVS, fibro of ME. Wat doe ik ermee? Er is helemaal niets aan mij te zien. Ben ik dan een aansteller misschien? Moeheid en pijn is te meten, als men mij maar wil geloven. Maar velen weten mijn vlam van hoop al weer snel te doven: “Niets te vinden op röntgen of in bloed. Dus is het psychisch! Dag..het ga je goed!” “Ja…

Soms heb ik vlagen van ongekunsteld zijn, intens gevecht om leven en overbodige dood, de angst ontvlamd zonder toekomstdromen een nevelige strijd woelt in mij groot. Nachtenlang wakker, verbazend kil het zwijgen, sla de handen wanhopig crue voor mijn gezicht, verloren gewaande krachten blijven vechten, wanneer ik eigen vergankelijkheid…

Elke dag vechten om de controle niet te verliezen. Elke dag vechten tegen het eten. Elke dag duizelig en licht in het hoofd. Botten die opeens ontdekt worden als waren ze er nooit geweest. Elke dag afwegen... zou ik het wel of niet eten?? Elke dag een goed gevoel wanneer je iets laat staan, alleen al omdat je weet dat je nu geen spijt zult krijgen…

Elk half jaar ging ik er met mijn vader naar toe. Het lieveheersbeestziekenhuis. Ze hadden daar frisse ziekenhuiskamers vol met bloemen. Verse bloemen, roze, gele en Mariablauw. De hele grote bloedinjectie vreesde ik. Er kwam dan in een heel benauwde kamer een verpleegster met een setje naalden en grote maatbekers naar me toe. En dan de prik…