7023 resultaten.
Zonder titel
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
1.358 In rook vervlogen -
op het kruispunt speelt de wind
met rood papier…
Voeten
hartenkreet
1.1 met 11 stemmen
1.777 Deze voeten maken plaats voor een ander, zij die ons beroeren.
Bewegen.
Voeten die rennen willen.
Over het blauw van zee wat wegvalt.
Wij nooit meer samen zijn.…
Méne Tekèl
netgedicht
2.0 met 55 stemmen
3.406 Ik had het kunnen weten
de tekenen waren daar
aardig
zelfs beleefd
in plaats van
lief
plicht
i.p.v.
hartstocht
-nee, niet in de badkamer komen-
zei ze
-ik wil ook mijn privacy-
zei ze
dat afgezet tegen de brute drift
waarmee ze ooit liefhad
Ik had het kunnen weten
-ik moet je iets vertellen-
zei ze
hendrik…
in zonnestralen
hartenkreet
3.5 met 19 stemmen
2.538 Ik zie je figuur
Omringd door zonnestralen
Daar zo lichtjes op de muur
Op het moment dat ik ga dwalen.
Zie ik je schim
In schaduwen verschenen,
Zoekend kijk ik in het rond
Voor dat je bent verdwenen.
Naar jou, die altijd voor me klaarstond,
Naar jou, waar ik het meest om gaf,
Naar jou, die er altijd weer voor me was,
Naar jou, verbleekt…
Bij het afscheid van Driek (29 januari 2009)
netgedicht
3.0 met 28 stemmen
1.841 Het zit erop. De taak is nu volbracht
van schrijven van gelegenheidsgedichten.
Je hebt vanaf vandaag niet meer de plichten
die men steeds van de DiDeVa verwacht.
Je dichterschap heeft veel teweeggebracht:
van zalen vol die voor jouw dichtkunst zwichtten
tot ‘kenners’ die hun pijlen op jou richtten
en jou (uit jaloezie?) hebben veracht.…
palliatieve zorg
hartenkreet
3.6 met 23 stemmen
5.540 Een bordje met 'palliatieve zorg' erop geschreven
Is op de muur gehangen.
Niet lang is deze mensen nog gegeven
Die verblijven op deze gangen.
Rusteloos tot hun tijd is heengegaan.
Die vullend met liefde en zwijgzaam leed.
Er niet bij stil willen staan.
En toch zo dat je het niet vergeet.
Zie je kinderen door ouders omringd
En ma's en…
Zwijgen
hartenkreet
2.9 met 10 stemmen
1.808 na niks meer te durfen zeggen,
al deze weken zwijgen
moet ik het toch echt
uit me krijgen
er moet een einde aan komen
het kan niet langer zo doorgaan
want zo ben ik niet,
ik heb me als iemand anders voorgedaan
ik wou alles doen
om je van me te laten houden
ik heb alles gedaan wat je wou,
ik heb mezelf nooit tegengehouden
je had me…
Verloren passie
netgedicht
3.3 met 18 stemmen
1.809 kom laten we gaan dansen
want ondanks alle energie
brandt veel te klein ons vuur
dus drijft er weer verdriet
onder het spelen van het droevig lied
op mijn gedachten bij je binnen
en sprookjesbeelden die wij deelden
lijken kille straten, eenzame stations
van koud vertrek
van veel gemis
dus koester je maar aan het vuur
van mijn nog niet…
Verzoening
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
1.274 Je spleet de taal
je penetreerde het water,
je hield het in je handen
zwervend, je gaf je over en zei
dit is mijn lichaam, dat
gedompeld werd, wat mij raakte,
een mismaakt gevoel zonder averij,
getekend door verval, eroderend
in getal, vergaan tot in de schoot
van dat bestaan.
Je geeft niet meer om te geven
in de lijnen die je trekt,…
Te laat
netgedicht
3.2 met 25 stemmen
1.439 Waarom koos je nou vandaag
precies vandáág
om weg te gaan
Waarom niet gisteren
of eerder dan
bijvoorbeeld toen
ik nog niet wist
van je bestaan…
zwanenzang
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
1.006 Duizenden sterren achter dichte ogen
Met vleugels stram
En snavel in papieren veren
Dromend van zon
Zoekend naar wat goed is
Een boom strekt zijn takken uit
Ze vallen
Bladeren van vroeger
Ze vallen
Zomaar zonder pardon…
Rouw (senryu)
netgedicht
2.7 met 15 stemmen
1.298 pijnlijk traag lossen
echo’s van jouw bestaan op
in helende tijd…
het einde
hartenkreet
4.2 met 28 stemmen
3.835 Het leven leek je aan te staren.
Het leek alsof je weer verder kon.
De zon probeerde je op te warmen.
De sterren brachten jou geluk.
Toch besloot je weg te kijken.
Te vermijden wat je tergde.
Donkere donderwolken verschenen in je hoofd.
Het bliksemende, het knetterde, het brandde.
De pijn was onaanvaardbaar.
geen kracht, geen hoop…
Een sterven rijker
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
901 De schaduwkant in rijpe vlucht
wacht tot het sterven zijn naam
verliest en de dood zich koudt
tot het volgend seizoen
in deze gedogen herinnering
spreken gesloten ogen
en nestelt hij zich in zijn
laatste vederbos
het licht breekt in stukken
en valt in ’t zaagsel
van dit aardse poppenspel,
waar deze marionettenklucht
zich verschanst…
Houten kerk Bickerseiland 1968
netgedicht
3.0 met 15 stemmen
1.390 vrouwen in het zwart
die in de donkere aarde staren
beelden vervagen bij m’n ontwaken
Een eeuw later woon ik er naast als
hof en kerk zijn geruimd en gesloopt
en mijn Amerikaans vriend met
een kleine gekwetste schedel loopt
waarvan ik weet dat het Grietje is
Grietje gaat mee naar Amerika
om niet voor gek te staan neem ik
stilletjes afscheid…
rebel uitgetuind
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
1.142 ach moeilijk doen we niet
neem een snuifje nederwiet
groeit gewoon hier thuis
bij robbie en kees
in de kombuis
stukkie piepschuim vergeetjenie
puur lowlands weed company
staat onder gezeik garant
uge uge hier valt alles vrij
rokerij in devote antimagie
straattherapie tegen de imagie
la propriété c'est le vol
tabacco the air staat bol…
Een maartse overpeinzing
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
1.133 Het langzame leven
grijnst als een metafoor
en versnelt als de dag zich buigt
voor de zonnegod die in haar was geboren
bleek gelaat en vingers dun als potloden
krassen woorden op ’t behang
daar zij als de dood is
dat ze haar gaan vermoorden
maar ik dacht toch echt
dat haar sterven al was geweest
en dat ik had gezworen dat de sneeuw
haar…
Je vergat me te omarmen
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
982 Daar liep je,
Steeds verder van me vandaan,
Trots en onbevreesd,
Het leven in,
Ik keek je na,
En bedacht,
Je vergat me te omarmen,
De leegte bleef achter,
Als enige herinnering,
Zonder warmte,
Leeg.…
Ben de wereld verlaten
hartenkreet
4.1 met 10 stemmen
2.007 Ben de wereld verlaten.
Ik heb de wereld losgelaten
Heb er al veel te veel tijd verdaan.
Je hebt al zo lang niets van me vernomen
dat je wel denken zult
dat ik ben doodgegaan
en voor altijd ben heengegaan.
Ik zal waarschijnlijk nooit weder komen,
er is geen wereld die nog van me wil.
Ben van je weg, van je ontdaan,
van de je haast…
Zee
hartenkreet
3.9 met 22 stemmen
1.912 Parels van het water
Zilver van de zee
Golven zingen verleidelijk:
'Kom toch met ons mee!'
Maar ik ga niet, ik moet wachten
Al vergt het al mijn krachten
Al onweert het, al stormt het
Ik zit hier in mijn grot
Ik wacht hier op mijn kinderen
Het wachten is mijn lot
Zo zit ik hier, vol ongeduld
Maar toch, het is mijn eigen schuld
De zee…
Door verdriet omgeven
hartenkreet
4.2 met 14 stemmen
1.953 In een kerk vol mensen
Door verdriet omgeven
Zie haar moeder in tranen
Dit is de zwaarste dag
van heel haar leven
Haar vader in tranen
met negentien rozen
gaande langs de kist
zich afvragend waarom
heeft het lot haar gekozen?
Gedenkend aan haar
Plaatsten de ouders haar foto
Tussen twee kaarsen
Herinnerend aan de warmte
en het licht…
moederziel alleen
hartenkreet
4.4 met 10 stemmen
1.573 Waarom loop je toch zo langzaam, lief?
Zo kan ik je toch niet bijhouden?
Zo verdwijn ik dalijk nog achter de horizon
En val ik van je platte wereld af.
En laat ik je moederziel alleen.…
Niets meer van waarde
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
1.529 De lege plek was snel weer opgevuld
door een vaas met tralies, toch
leeft jouw gemis
terug in de zwaluwen van deze lente
‘k heb er nog geen 't gezien, een
zwart met wit bedekte vleugel
die al jagend op insecten
mijn beeld van jou zal gaan vervagen
zes scheppen zwarte aarde
een kiezelsteen en een oude spijker
en verder niets meer van waarde…
Het dagboek
hartenkreet
4.0 met 6 stemmen
1.757 Vroeger stelde ik veel vragen
Korte vragen, die niets betekenden,
Wachtend op een antwoord
Dat ik nooit zou krijgen.
Ik schreef mijn vragen op
In een dagboek, veilig afgesloten.
In de hoop dat iemand het zou lezen
Totdat ik het boek verbrandde.
Nu lig ik eenzaam onder de grond
Alleen gelaten en vergeten
Gekend door een heleboel…
Ontvallen
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
1.093 Een steen valt in het water
langzaam dalend naar
de schoot van de rivier
wat eens zo'n sterke muur leek
'n onneembare vesting
lijkt door de tijd brozer dan ooit
gestreeld door kabbelend water
veredelt sereen licht de luister
bomen wiegen geruisloos in de wind
©Lady Love
~* Voor Gabriel die op 26-03'09 zijn vader verloor *~…
het laatste verzoek
netgedicht
3.9 met 23 stemmen
1.551 Ze huilt nog wat zachtjes
niet om een eenzaamheid
maar om het geluk
van een hard leven
het maakt haar
staren
naar de eindigheid
wat zachter
ze vouwt de handen
om haar gezwollen knieën
duwt haar rug wat dieper
in de genade van de zetel
en glimlacht
niet om een verdriet
maar om een trots
van het alleen gaan
en de pijn die eindelijk…
Ik laat niets achter
hartenkreet
2.6 met 7 stemmen
1.715 ik laat niets achter wanneer ik wegga
geen vrouw, geen kind
geen boek waaruit men wijsheid kan putten in slechte tijden
niet eens een spreuk die inspireert
ik laat niets achter
geen symfonie die een open hart tot tranen beweegt
geen voltooid gedicht dat even doet stilstaan
zelfs geen handig hebbedingetje,
een flutding dat je cadeau kan geven…
lieve jij
hartenkreet
3.4 met 20 stemmen
2.415 Er is een lichtje voor je gaan branden
nu jij je ogen hebt gesloten.
Het geeft rust te weten
dat het goed is zo.
Je hield van de mensen
die je achter je liet
en wij weten dat.
Geen energieslopende dagen meer,
geen nachten lang meer wakker.
We hebben je laten gaan,
even los van de pijn.
Wij hebben nu even rust,
helemaal vrij,…
Uitgekleed en ontdaan
netgedicht
4.5 met 10 stemmen
1.241 Uitgekleed en ontdaan
Een ouder wordende geest;
iedere hamerslag van het lot
bracht hem dichter aan de rand
van zijn bestaan;ongemerkt
wat afwezig,soms gemakkelijk
leunend op zoek naar geborgenheid:
wereldvreemd,grenzeloos als water
kwam de eerste omslag,herkenbaar
afwezig:verlammende gedachten
probeerden zijn zucht naar vrijheid
aan…
plekje uit mijn jeugd, Diemen 1960
netgedicht
2.7 met 12 stemmen
1.236 aandachtig het glas geheven
stilte angstig op de lippen
de minuten haasten zich
de eeuwen uit
even terug
even thuis
vergeelde plakboeken
omkrulde foto’s van ons bij het hek
voor een onbewoonbaar verklaarde woning
waar wij de vakantiegasten waren
warme koeienlijven als troost
de hond aan de lijn eeuwig waaks
mysterieuze tekens
op de…