Hartenkreten over emoties

Ik hou van jou Ik hou van jou Ik hou van jou Ik hou van jou Ik hou van jou Het schrijft zo makkelijk Gemeend als of het geschreven is met het bloed uit mijn hart Nu alleen nog op de tong krijgen…

Een kus of ... nauwelijks eerder een streling langs je huid en toch dat vuur…

Onneembaar kloppend fort, zelf ingenomen. Een wapen schiet tekort als de pijn moet komen. Als de liefde is ontloken, het hardste steen gebroken, en de moordkuil dichter wordt. Dag dromen.…

Pijn van het alleen zijn Laat het respect bloeien voor het samen zijn Pijn diep geworteld Groeit hogere toppen van geluk Pijn van onmacht Maakt macht zo miniem Pijn gehate vriend Met jouw vriendschap, wordt ik een beter mens…

Alles wat ik hoor is stilte, en het kloppen van mijn hart. De lucht is gevuld met kilte, en alles om me heen is zwart. Alles wat is zie zijn wazen, en daartussen jouw gezicht. Het zal me niets verbazen, als je niet eens weet dat jij dit hebt aangericht. Alles wat ik zeg zijn woorden, maar ik open niet mijn mond. Net als toen ik van je…

In deze wereld van schaduwen en geloof... sterf ik tijd die ik niet kan grijpen gedachte steeds levendiger bewegingen die ik niet kan volgen liefde die niet waar is maar soms zo simpel een mens tranen in het evenwichtige vuur van goed en kwaad…

A crying tear at the inside of me Invisible for everybody Nobody can see A happy laugh at the outside of me Hiding the tears Acting, maybe But they don't know because they can't see And I don't want them to know because it's not the way I wanna be…

omdat ik graag naar je stilte luister omdat ik graag naar je ogen kijk omdat je mij nieuwsgierig maakt maak je mij een beetje rijk omdat ik best wel veel aan je denk omdat ik niets van je verwacht omdat je gewoon bent wie je bent en alles mooi wordt als je lacht…

De randen zijn zwart de zon staat laag mijn hart is vol smart zorgen tot aan mijn kraag Het licht raakt de bodem niet het binnenste wordt niet belicht het is niet vreugde wat men ziet het is iemand die zwoegt en zwicht Om te komen uit de diepte zichzelf zoekende te kijken op de paden die hij liep al vloekende Hij moet zichzelf vinden…

Bedoelingen wellicht goed, voor een ander, of degene die ik ooit was maar er niet meer toe doet. Pogingen om mij te maken, breken tot iets wat ik niet ben, worden of ooit zijn zal de illusie doen ontwaken. Jouw hemel als mijn, hel te maken of iets wat, lijkt op dromen of de merries van de nacht kan zijn. Jij ben degene die niet ziet…

Nog nooit eerder stond de deur Verder open dan op een kier Zodoende hield ik mij staande Dat was voor mij de enige manier Nog nooit eerder heb ik iemand Toegelaten tot zo dichtbij Heb ik mij zo durven voelen Dat allemaal deed jij Heel even heb ik kunnen genieten Van de overwinning in mij Zo verliefd en zoveel liefde Geen remmingen, helemaal…

Ik houd van de nacht, alles lijkt zo schitterend zo onverwacht. Lichten doemen op en lampen gaan speels aan, gedachtes aan wat ooit was, ik laat ze met me meegaan. Als het zwaard van Damocles hangt de ochtend me boven het hoofd en net voordat de lantaarns zijn gedoofd keer ik terug naar huis, om daar moederziel alleen in huis te blijven…

Daarbuiten schijnt het felle zonlicht, naar buiten, daar wil ik heen, hier binnen zitten de ramen dicht, en hier binnen ben ik alleen. Daarbuiten fluiten mensen, en lopen vrolijk heen en weer, hierbinnen zijn volop wensen, maar dan ook niet veel meer. Laat me ook daarbuiten zijn, waar iedereen nu is, hierbinnen voel ik me zo klein, hierbinnen…

En als er niets meer rest, dan het ruisen van mijn vragen. De stilte doelloos is, en nauwelijks te dragen. Gedachten langzaam sterven, in een nutteloze droom Als woorden zonder ziel, in een constante stroom. Dan ben ik niets, en blijf ik stil. Niets dat ik kan, niets dat ik wil. Bewegingloos, van binnen diep verward. Herinner ik me slechts…

tranen op mijn wangen van grenzenloos verdriet grote gaten in mijn hart van wat er is geschied probeer de tranen weg te vegen de tranen van verdriet probeer mijn gezicht te laten lachen maar mijn spieren willen niet…

Woorden komen om Maar niet aan Zoveel in je hoofd Weinig uit je mond Wisten ze maar Wat je denkt Of niet Altijd de twijfel Niets zeggen Niet zonder reden Bang om, Hekel aan Nietszeggend te zijn…

Spanning die rond raast in mijn hoofd Legt een band van ongeloof rond mijn hart De waarheid loop ik achterna Waar de werkelijkheid een vaag gegeven blijft Zie ik haar staan in de grijsheid van twijfel Bibberend kijk ik in mijn hart Is er nog iets weg gelegd Voor een nieuw bestaan…

Wanneer hemelen verdwijnen het licht niet langer schijnt En schaduwen omheinen geen zicht op het eind Zoek dan overal en daar waar je nooit alleen bent Al is dat nog zo zwaar lijkt ieder gevoel absent Je zult jezelf hervinden mits je er wilt zijn Daar waar herinneringen aan beminden niet langer bestaan, niet langer vol pijn……

Zal het ooit zoveel regenen, dat het de wereld doet overlopen? Zal de sneeuw eens zo dik zijn, dat het de hele aarde zal bedekken? Of is het de zon die zo fel zal schijnen, dat het ieder mens zal doen verblinden? En misschien zijn 't wel de wolken die op een dag, naar beneden komen vallen als bakstenen. Ja dat vraag ik me dikwijls af…

Als ik terug kijk op hoe het vroeger was, toen we alles nog moesten bereiken, we met zijn allen nog zaten in de 1e klas, als ik daar nu op terug durf te kijken, dan zie ik tot mijn grote spijt, dat ik nu niet meer durf te dromen, of te denken aan een mooie tijd, want die van vroeger zijn ook niet uitgekomen, ja dan zie ik hoe mijn verwachting…

Gestuurd door het daglicht, Dwaal ik alleen door de nacht, Gevoelens die ik niet kan plaatsen. Schieten weer weg als een bliksemschicht, Had dit niet van mezelf verwacht, Gevoelens die als wolken kaatsen. Heb ik geproefd van het ultieme geluk? Of kan ik eenvoudig niet met anderen overweg? Geen begrip voor mezelf, laat staan dat anderen mij…

Ik ben geraakt als een pijl in zijn doel een schot in mijn gevoel het hart gekraakt Eén opmerking veel had je niet nodig een duwtje overbodig ik lag al om…

met tranen in mijn ogen zit ik stil op de bank ik moet mijn tranen drogen mijn vader die ik bedank voor zoveel mooie jaren dat we nog samen waren maar nu is hij er niet meer hij is boven bij onze lieve heer ik weet het wel maar het ging zo snel hij was ernstig ziek mijn lieve vader hij was uniek altijd kon ik bij hem terecht al was zijn…

Elke dag iedereen loopt haast zich en rent door het leven Ik sta stil en kijk naar mensen op weg naar het geluk regendruppels stromen over mijn wangen en niemand kijkt iedereen heeft haast op weg naar het geluk…

‘s Morgens ontwaken valt niet mee maar dan snel op en aan de thee ik sta nog in mijn kloffie en bedenk dan, ik lust alleen koffie Onder het genot van koffie en 'n boterham Hoor ik op de radio veel gezwam Om de mens te plezieren en te interesseren Voor onderwerpen die mij blesseren Want het gaat nergens over, ongein Om de tijd te verdrijven…

Langs de lange laan naar huis verlaten Haalt mijn schaduw mij voortdurend in angst Op de fiets naar waar ik zijn wil nu De plek waar geen waarheid is Waar ik weer veilig kan wachten op iets wat nooit zal zijn. Rust in drukte…

Als je het leven mag vergelijken met een kaars Dan was mijn oma een Goudakaars Het was een mooie, grote,rechte zulke kaarsen zijn wel schaars maar dat zijn wel de echte De minder goede branden ook en hebben eenzelfde vlam maar die gaan heel snel op in rook terwijl de Goudakaars nog recht staat als een stam De mindere is dan al uitgedoofd…

De dag vol as en striemen het licht slechts in mijn hoofd waar doelen stenen reuzen bleven en lichaam slechts het woord…

Bang ben ik voor het zwarte gat, waarin ik dreig te vallen Onbekende krachten, sleuren me naar de rand. Wanhopig schreeuw ik in stilte. De laatste voordat ik val. Bang was ik voor het gat, waarin ik ben gevallen. Stiekem bevalt me het goed te leven in het zwart. Het enige wat ik mis, is een heel klein lichtpuntje in mijn zee van duisternis…

Ik wilde dat ik de haat begreep de schaduw van het licht dat ik de harde stem verstond de leegte in het gezicht. Dat ik kon zeggen waar het om was dat de ene mens mag leven de ander in een eenzaamheid niets van zichzelf kan geven..... Ik wilde dat ik het al begreep de liefde en de lach dat mensen goed en lelijk zijn in kruipen en gezag…