1697 resultaten.
Vol jeugdig gekwetter
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
489 ik woon
in de kruin
van mijn boom
overzie met trots
de heerlijke stek
vol jeugdig gekwetter
geen monument
maar wel erkend
door het bos
heb gebogen en
in opkomen weer
naar hoogte gereikt
twee keer een
gele stip van hakkers
ze konden mij niet pakken
rond mijn stam
bloeit lente reeds
de winter is niet langs geweest…
Ergernis
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
539 Versvorm: synoniemen rijm
Verdorie nog aan toe, ja dat had ik:
Een vlo bezorgde mij een flinke pik,
het was een rode jeukerige steek
zoals vanmorgen na ‘t ontwaken bleek.…
Openen
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
562 De zware deur
zou je willen
openen
ontsluiten
Binnen kunnen
gaan
na een handdruk
kus,omarmen
Een ruiker
in cellofaan
bied je
-vriendelijk- aan
Je wilt je
kunnen verwarmen
aan de haard
want buiten
heeft zon
je
in de steek
gelaten
Je wilt
bijpraten
al is het maar
over koetjes en kalfjes
Halfjes....…
Brieven
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
604 Ik weet nu
dat mijn brieven
niet zijn aangekomen
Ik mocht alleen
van een ontmoeting
met jou ...dromen
Ik zag erin
je ogen dwalen
over voor-en achterkant
de bladzijden
als spiegels
van diezelfde ogen
Misschien
is medeleven
blijven steken in mededogen?…
Schuld
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
555 Haar drang naar harmonie
In ‘pleasen’ gehuld
Ontlokt ergernis en jaloezie
Schuld
Haar troost aan één
Die het hardste brult
De ander in de steek
Schuld
Haar eigen grenzen ver voorbij
Om iedereen te beschermen
Obsessief te ontfermen
Hun zelfredzaamheid vermoord
Subliem in de kiem gesmoord
Schuld
Al haar levenspatronen
Gehuld…
's Winters tel ik de bomen
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
754 's Winters tel ik de bomen
in mijn tuin,
nauwkeurig,
ik doe alsof het belangrijk is
als ik eenentwintig stammen tel
wis ik de namen uit mijn geheugen
ik maak plaats
want de lente komt
met vogels
en scherpe geluiden,
ze zullen de tuin innemen,
hoog en bijna oorverdovend
zullen takken zich opnieuw
in nesten steken.…
vrouw en ezel
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
910 als een piramide nam ik benen
bruin van zon de kop van
het beest daartussen zachte
neus en koeienogen oren
steken uit - enkele streepjes
van haar hemd zijn zichtbaar
hals en hoofd met warme
glimlach wist ik dat die was
om ogen zo mooi als van een
ezel dat gesmolten vlinders
in haar buik dat wij zouden
terugkeren als twee niet langer…
De Aanslag
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
967 Zacht gefluister na een harde knal
Dwars door het hart, daarna een val
Bloedend kruipend over de asfaltzee
Steek je je hand uit en ga je met een engel mee
Rumoerige stadsdrukte, maar hier is het even stil
Een dwazemans oordeel zonder een laatste wil
Starend naar de aarde zonder angst in je blik
De klok is gestopt, het was de laatste tik…
Kerkbuurt
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
996 Beroofd van schaduwspel en luwte
ligt ’t in de wind en heet
nog plein vrees ik
door kerk en cafetaria bekeken
wie daar blijft steken
wordt gezien
vindt er geen reden tot flaneren
zal dus huiswaarts keren
zonder zich te kunnen zetten
bij een boom met bank
of op een knus terras
daar waar de herberg was
werd recht gesproken
over roof…
Regen(boog)
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
1.027 Ik blijf altijd steken,
in dit gevoel.
Is het een voorteken,
van een dood o zo koel?
Het is zo'n diep gat,
waar ik in zit.
Ik weet niet wat,
ik moet doen met dit...…
je schaduw maakt me bleek
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
1.059 je hebt mijn groen
mijn bloem zal bloeien
in jouw blik
waarom die schrik
als andere ogen de
kleuren ook graag mogen
je schaduw maakt
mij bleek, je warmte
laat mij in de steek
alleen het licht
op mijn gezicht
zal me doen spreken
ik ben je ent
je wortels
hebben mij herkend
kom laat me in
je kroon de wereld zien
ik lees je…
Koorddanser
hartenkreet
4.6 met 14 stemmen
1.321 Steek de diepe kloof van het universum over
richting jezelf
of een ander.
Je weet nooit of je Nova wordt.
Als je anderen kan overhalen
om met je mee te lopen
dan ben je de ware circus artiest.…
de blauwe rivier
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
772 van Gaasperplas
naar Weesperplein
vloeit inkt
dan berg ik mijn pen
stroom met de massa
de roltrap op
steek de Amstel over
en loop naar kantoor
op die plek stroomt
bruine vloeistof in een beker
ik richt mij op een scherm
licht valt over mijn gezicht
met de kussens van mijn vingers
stort ik woorden in emmers
werkwoorden
en persoonlijke…
28 mei 1932
netgedicht
4.0 met 13 stemmen
958 het waren geen
halfuitgevoerde plannen
het was een dag
zoals een dag moest zijn
we hoeven onze
paspoorten niet te laten zien
om over te steken
van oost naar west
of omgekeerd
gespleten werden de zeeën
wat overbleef is de dijk
waar water nu aan
weerskanten van afdruipt
de afsluitdijk gedicht in verovering
van een gesloten droom…
Vergeef me...
hartenkreet
3.9 met 7 stemmen
1.545 Vergeef mijn onuitgesproken woorden
Ze blijven steken in mijn keel
Vergeef mijn onzichtbare tranen
Ik laat ze niet zien, het zijn er teveel
Vergeef mijn verlangen naar jou
Het voor altijd samen willen zijn
Vergeef mijn dromen
Ze doen me zoveel pijn
Vergeef mijn liefde voor jou
Ik ben bang dat het zal blijven bestaan
Vergeef me, asjeblieft…
ik heb verdriet
hartenkreet
3.3 met 9 stemmen
1.633 waarom liet je me in de steek,
je weet dat ik van je hou
en je vertrouw
en je niet zomaar laat gaan,
op een dag was je zo maar opeens verdwenen,
ik kon je nergens vinden,
nergens had ik plek,
nergens kon ik m'n verdriet uiten,
nergens troost,
ik heb verdriet,
verdriet om jou…
Ontreddering
hartenkreet
4.0 met 23 stemmen
3.372 De pijn in haar ogen
het voelt of haar hart
er is uitgerukt
haar liefste ontnomen
de dood zo wreed
toegeslagen
niets voelt meer goed
koud en kil
is de wereld
de tijd die staat stil
alleen verder moeten
is wat ze
eigenlijk niet wil
maar kinderhanden trekken
in de greep
van mama
wij zijn er nog
laat ons nog niet
in de steek…
Onderwijzer
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
922 Waarin mijn tijd zich verloren weet
blijft het geheugen steken uit dagen
staren onder wijzers die uren vragen
stellen omdat zich het luiden van meet
af, aan, uit, in, over, achter, langs, op
gelegde aanwijzing die mij`t er in luist
eren niet dragelijker op maakt, juist
waar dat beter zou zijn voor mijn kop
Want de aanhef draagt het…
De populier
netgedicht
4.8 met 16 stemmen
949 Als afgekeurde stek
Vanwege krom en veel te spichtig
Bij toeval in de tuin beland
En daar voorlopig ingekuild,
Was ik hem even uit het oog verloren.
Nu,
Dertig zomers later
En nog meer meters hoger,
Kan ik er moeilijk nog omheen:
Ik denk dat hij hier blijven zal
Op deze plek
Waar ook ik wortel heb geschoten.…
Nachtpassage
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
677 Verwonderd blijf ik steken
in de diepte van een ster
waar ruimte meer betekenissen heeft.…
Verdraagzaam, draagt zichtbaar lentelicht
netgedicht
4.9 met 56 stemmen
2.052 De aanloop niet langer houdbaar
alleen het uitgestelde moment bedwong
het verlichten nog van de verwachtingen,
onschuldig, vrolijk en minzaam,
verdragen meer dan onstilbare honger
naar het wollige witte melk,
koppen steken reikhalzend bijeen
het verlangen naar het schrale zoet
van de vroege lente.…
Bloem van mijn hart
hartenkreet
3.7 met 6 stemmen
1.119 Oh liefste,
ik blijf graag
met een glimlach
voor je zitten
Jij bent mijn boot om
de weidse oceaan
mee over te steken.
Want als ik
je liefde voel
komt er altijd een
fontein blijdschap
uit mijn hart.…
Spaken
netgedicht
4.2 met 35 stemmen
1.196 In je korte grijze krullen
zie ik nog steeds de lange lokken
van het meisje om te smullen
dat met mij wil samenhokken
je ogen hebben meer gezien
dan wij ooit nog kunnen delen
en alle ervaringen van dien
steken spaken in ons spelen
het is je stem die mij beroert
alsof de tijd heeft stil gestaan
nimmer in passie uitgevloerd
en eeuwig met…
ik mis je
netgedicht
4.1 met 13 stemmen
689 flarden grijze mist
dwalend, soms zwart
versperren de weg
naar herkenning
woorden, zijn leeg
vormen geen stroom
kabbelen weg
naar vroeger
de uitgestoken hand
zweeft doelloos
blijft steken als een
wapperend blad
kijken, en niets zien
luisteren, en niet
gehoord worden
maken de dagen
tot ongekende
eenzaamheid.…
Stadsmilieu
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
487 Vierkante vlakken van huizen
steken door rechtlijnige straten
een patroon van vervreemding
bouwt langzaam een stad
natuur, verzwolgen, de kronkels
opgegaan in een hoekig geheel.
Maar daar…
haast onzichtbaar
onwerkelijk, onder een steen.…
Op de rand van de lente
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
578 In een zacht ritmisch bewegen
danst onzichtbare wind door
de nog naakte takken
van de bomen
maar toch al met een zweem van groen
steken ze af tegen een hemel
grijs en grauw
zon is verdwenen
nergens een stukje blauw
zo nemen we afscheid
van de laatste dagen
van de winter
afgewisseld
met regen en zon
wachtend
op een nieuw
lenteseizoen…
Het is laat
gedicht
4.1 met 8 stemmen
6.251 Het is laat zoals ieder jaar, de tijd
zit krap in zijn heden, de dag
is steeds weer geweest
steek dus het licht aan
dat de toekomst nog uitspaart, spreek
het brood aan dat nog niet doof is, maak
de taal waar achter zijn tekens, spel
het vlees, stil de tijd, leef nog even
---------------------------------------
uit: 'De totaal witte kamer…
Rijk
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
675 Ze groeide uit een simpele stek
die bloem nog niet ontloken
en bloeide op de verkeerde plek
niemand had haar geur geroken
ze was zo voorbestemd helaas
en belandde in een vieze bak
in plaats van een vergulde vaas
vooroordelen voor het gemak
verspillen vaak latente talenten
en minachten de praktijk
dat kost de overheid veel centen…
concies
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
471 vierkant is het gedicht dat
nauw luistert in dit bos waarvan
de bomen iets
abstractachtigs hebben
ontdaan van hun hout en kleuren
steken zij kort en bondig af
tegen een witte wand als
voorbeeld van onbesproken gedrag
er liggen geen woorden voor het grijpen
de wind nam alle letters mee
het zwijgen staat nu
tussen de regels geschreven…
openbare ruimte
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
402 ik loop alvast vooruit en herzie
mijn beweeglijkheid, misschien
ben ik blijven steken in
falend beleid, in ontbrekende
witregels als lucht tussen
beschreven adem
eenmaal buiten voelt deze plek
aan als aanwezigheid waar ik
niet ben, een stilstaande ster
in vallende ruimte, elke
stap dichter bij afleggende verte
achter het oog…