43508 resultaten.
Oprechte stijve staart
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
536 Zo door de schors in de stam
snavelt de specht zich een weg door boom-
schors en heel hard hout
Tijd om te eten
maar bovenal ruimte om zich te nestelen
Scherpe snavel en een zeer oprechte stijve
staart, met poten waarvan
allebei middelste tenen naar voren staan
de buitenste naar achteren
Leven vaak in bomen
Met hun staart als steun-…
Bergbeklimmer.
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
568 Hij beklom een berg.
Bereikte de top en keek
nog verder omhoog.…
Seks in een steegje
hartenkreet
4.6 met 27 stemmen
1.676 ik kwam jou tegen
in een donker steegje
duwde je tegen de muur
rond 2 uur
de maan glansde in je ogen
ik voelde de passie
was nog high van de assie
je naam wist ik niet
alleen je vermogen…
De kijk op mijn visie en beleving hoe ik leef
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
549 Er is een grens waar mijn gedachten de realiteit overschrijden
De drempel van mijn bewustzijn die ik moeilijk kan vermijden
Nu in de kern van mijn incarnatie creëer ik mijn paden
Alles heeft een reden ook al blijf ik steeds malen
Denken,analyseren,ontkennen en proberen
Mezelf te innoveren en verheffen naar hogere sferen
Maar nooit staand boven…
Korte haiku's*
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
562 Vroeger
klonk later
heel ver,
Kaartenhuis
van woorden
onbewoonbaar.
Woningnood-
een naaktslak glibbert
zich een weg.
Een beha
hangt lusteloos
aan de waslijn.
Red het bos
de houthakkers
zijn onderweg.
Hippies
van toen zijn de
opa's van nu.…
Prinsesje
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
552 Stil zit ik te staren naar de pen hier in mijn hand.
Klaar voor het betreden van dat verre en vreemde land.
Waar nog koningen en koninginnen wonen.
Waar stoere ridders boze draken doden.
Kom meisje geef me je hand om met mij mee te dromen.
Te lopen, rennen langs wilde woeste stromen.
Naar de bron die alle leven kent.
Om te achterhalen of je…
LAIS CCCIII
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
392 Schoon wordt nooit een ding van goud of lood
waar starre ogen hebberig naar staren.
Schoon wordt nooit een mens die je stil en dood
en ingelijst op foto wil bewaren.
Schoon is niet wat ik voor jou vergaren
kan, dat heb ik als een bloem al stuk geplukt.
Want schoonheid wordt door hebzucht onderdrukt,
haar parel met de taal van ’t zijn besmeurd…
LAIS CCCV
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
484 Sinds ik mijzelf in jou verloor, wen ik
snel aan elke weersverandering.
Voortdurend met geheim omhuld ben ik
alleen maar blij met wat verheldering,
want in dit zijn vind ik geen zekerheid.
Ik schrijf mij niet en jij niet jij en wij
lachen in dit plagendal elkaar voorbij.
Het eerste cijfer mijner ontstentenis,
jouw hemelstraal, gaat nu aan mij…
LAIS CCCVI
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
490 Van haar lijden wil ik jou vertellen,
(mijn hand ging door de weelde van heur haar)
van haar nacht waaruit bij dag wil wellen
in etterwonden al het schone daar
(ik zoog haar pijn, 't verhaal werd zo gebaar).…
LAIS CCVII
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
429 In de zoo van mijn verlangen heeft g*d
de tijd nu afgezet: het is erg stil.
Rozig ruist de hel. Ik kom niet tot
besluiten, weet niet langer wat ik wil.
Voel jij mij beter, dieper hoe ik tril?
Verhult jouw hand in mij de dromen?
Mijn lijf wil uit zijn grenzen komen,
vrijheid wordt er mij en haar ontnomen
en alles wuift vergeefs als hoge bomen…
LAIS CCCVIII
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
523 Straks versteen je weer in mij, doods en kaal,
een teken in een wereld van tekens,
zuiver gefluister in de dodentaal,
restbeweging onder honderd dekens,
naam van het niets, herhaling die telkens
mij roept maar zonder klank in dit bestaan.
Ik wil jou voelen, nooit van mij vandaan.
Ik hoef dit zonlicht niet, ik wil duister,
het droeve donker waar…
LAIS CCCIX
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
391 Ongenadig licht, door huid en handen heen.
Lente heerst wrang, maar ik heb in tranen
jouw lied bewaard, door alle lusten heen:
kristallijne weerschijn, vrij van wanen,
gelouterd door elk feit van het gedane,
eisende slechts 'n gebed om de aarde.
Deemoedig mak schuilt wat ik vergaarde,
stralenschicht in 't stof van kathedralen,
zachte wens van…
LAIS CCCX
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
477 Ik wurm als wormen door jouw tuinen al.
Ik wil verbranden in jouw dageraad.
Ik wil met jou naar 't einde van 't heelal
en jij verdoet mij zonder woord of daad?
Alsof je jou dan niet met mij verraadt?
Dit lied heb ik geheel voor ons bedacht,
ik schonk jou luister, lijfelijke pracht.
Er is geen wereld waar jij niet bestaat,
omdat jij alles doet…
LAIS CCCXI
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
452 In ’t wit opgebroken schaduw was ik,
de fout gelopen wens om één te zijn,
gemarteld alleen tot de laatste snik
door zwaarlijvige hoeders van de pijn,
loeders die spuwen het schurft van hun zijn.
Ik was jouw zwarte zon die hen bescheen,
van aarde wenteling, tot jij verdween
en nu ik niets omhanden heb, jouw maan
zich oplost in de naam die ik…
LAIS CCCXII
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
443 Het is lente, haar lach wordt weer lelie,
haar tred een rijgen van zijde in
het zuchten van lucht, haar evangelie
murmelen de beken de weiden in.
Lijsters bezingen zoet haar blijde zin,
tuinfluiters doen krokussen tuiten:
't is al elysisch feest daarbuiten.
Omsluiten echter doet het zwart mijn hart,
angsten beklijven die 'k niet kan uiten…
LAIS CCCII
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
434 Mistroostig de kale takken reiken
van het zuigende naar de grijze lucht.
Geen ene plaats is nog te bereiken
want het zicht is van mijn stilstand vlucht
en klank versmelt tot onleesbaar gerucht.
Jij, trilling in mijn vingers, maakt je haar
los en schittering daalt neer, godsgebaar.
Ik was er niet, weigerde, was niet klaar.
Ik ben er nu, solitair…
LAIS CCCXIII
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
505 Waarheid, die wervelende verveling
die ruwer steeds te diep in mij ontstaat,
dat ik erbarmelijk te wiegen lig, zing,
lezing na lezing mijzelf ontdoe van haat,
haar in mijn vervoering breng, in 't gelaat
de verschrikking ontwaar van haar schoonheid
en in mijn stem haar onnavolgbaarheid
omwikkel met het naakte van mijn taal,
de galm ervan in letters…
LAIS CCCXIV
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
560 In de ondoordringbaarheid van mijn zijn,
het artefact dat jij als mij aanschouwt,
terwijl ik nergens ben, ontsta in pijn
als sparteling, terwijl jij muren bouwt
rond het gras met de walg die mij vertrouwt,
in het matte zwart van jouw stalen as
waar alles is, en blijft, dat er nooit was,
in't git waar niemand nog mij raken kan,
waar niemand mij…
LAIS CCCXV
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
479 Jij, de korsten ik op jouw afwezigheid,
het verdwijnen waarin genadig blijkt:
onwetendheid, mijn onmacht en het respijt
dat niemand krijgt. Jij die nooit op jou lijkt,
een schelp waaruit de zee verdwenen is,
mijn hand waarin jouw weigering verzuurt
en hoe vervloekte liefde verder duurt
terwijl ik grijp en hijg en mij verzwijg.
Heb ik verlangen…
LAIS CCCIX
netgedicht
1.7 met 17 stemmen
426 Haar wangen vullen mijn bed met rozen.
De kamer wuift met geurige kruiden.
Lippen als lelies koelen mijn blozen.
Goud als van honing tooit zij mijn huid en
zie zij breekt ons de schaal der geluiden:
hemelse wrijving, vingers raken kristal,
handen saffier en mijn lijf zingt heelal.
O moeder der goden, laat mij vergaan,
gun mij de sluitende ring…
LAIS CCCX
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
424 Ware het maar dat ik nooit geboren was,
mijn zuchten zou ruisen, zegen van zee
mijn klagen zou zoemen, zachter dan was
mijn kermen zou aaien, stiller dan sneeuw
mijn huilen zou lachen, lach met mij mee,
mijn vloeken zou prijzen de deugdzame mens
mijn woede zou zoenen jouw leed met een wens
mijn lijden jou troosten met strelingen zang
mijn falen…
Etiketten
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
544 U moet goed op de etiketten letten,
Omwille van uw eigen veiligheid.
We kunnen daar ook onze actie kwijt,
Er valt gewoon van alles op te zetten.
Maar vóór u onze actie heeft bekeken,
Kijk éérst eens of de datum is verstreken.…
Angústia
poëzie
3.9 met 21 stemmen
3.957 Maar ik weet dat de zee en ik
Des nachts hetzelfde voelen,
Om één leed tezamen woelen
Op ‘t oeverloos bed tot een snik.
Zo zocht ik om te vergeten
Dat ik alles verloor om een vrouw;
Maar waar hij ook door haar schijnt bezeten,
Word ik toch weer gedompeld in rouw.…
Verstandeloos besluit
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
905 Op een zwoele zomeravond
Schoot het me te binnen
Had er nooit zo over nagedacht
Begon allemaal in de tuin
We dronken er wijn
En praatten er de hele nacht
Koetjes met kalfjes, van alles door elkaar
Niets waar we niet over praatten
Elk onderwerp kwam aan bod
Hoe pijnlijk of plezierig het ook was
Kijkend naar de tuinstoelkussens
Waar we samen…
Weerzien
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
1.924 Die trein heeft mij wel heel ver weggebracht,
een reis die maar geen einde wilde nemen;
de avond ging ongemerkt over in de nacht
en heel mijn reis is het nacht gebleven.
Nu ziet hetzelfde station ons hier weer staan:
de reis voorbij, het leven - gedaan.…
even denk ik aan jou
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
1.434 hoezeer je er ook naar smacht
Maar wees gerust lieve schat
er komt een dag
Een dag, een nacht dat je me vasthouden mag
Dat je me niet meer hoeft te laten gaan
Dat mijn huis jou huis is
en hij voor een gesloten deur zal staan
Dan zijn we een echt gezin
Dan komt hij er niet meer in…
Naar huis
hartenkreet
3.8 met 23 stemmen
2.506 draait tot je niet meer draaien kan
Je loopt door je gang
Hij lijkt verschrikkelijk lang
Ben ik hier wel thuis
Maar de waarheid die komt morgen
Als je wakker van de kater wordt
Ja de waarheid
de waarheid die komt morgen
In de ochtendstond
Daar ga je dan naar huis
Na een avond die weer een lach heeft gebracht
Na het mysterie van de nacht…
Bij de lamp
poëzie
2.9 met 14 stemmen
3.144 .:
Door bezonken wolkepracht,
Heel de dag om u herdacht,
Gaat de ziel in tot haar nacht:
Door zo helder avondrood
Naar een nacht zo diep en groot
Als uit leven naar de dood:
Of ge al zonder morgen ging
Buiten levens duistre ring
Rusten in verheerlijking,
Wijl ik hier bij 't lampelicht,
De ogen naar…
De asbak en het laken
hartenkreet
4.5 met 13 stemmen
985 zoekt kracht naar tegenwicht
Een laken met paars bloemmotief
Een asbakje van oranje glas
Dan denk ik aan mijn moederlief
Hoe fijn het vroeger was
Al gaat er veel aan moois verloren
En verdween zij in een witte kist
’s Nachts kan ik haar zachtjes horen
Ze fluistert wat ik morgen wist…
Kerkhof
poëzie
3.0 met 17 stemmen
5.946 Zo daalt nog soms een losgerafeld blad
Bij wat ik lang diep in mijn hart begroef,
Waarnaar 'k mij zelve nooit meer, nooit meer vraag;
Ver dooft in 't donker nog een paardenhoef,
De scheemring zinkt op 't ritselende pad, -
Achter mij valt de nacht om 'n dodenhaag.…