Alle inzendingen

nog staat ze huiverend in haar bronzen blootje wachtend op ritselgroen van omringende bomen een zilveren baan van licht spoelt rondom haar voeten die koud zijn na de lange winter de stilte spreekt haar naam zij luistert roerloos

ze weekt zich los van het onderhuids reizende verdriet zoveel stiller dan de biggelende traan kouder dan het bittere woord geslepener dan het mes of de pen ze loopt de zomer in als de warmte zich van haar losmaakt

van de vers ontloken sneeuwklokjes rol ik zomaar in de kro die ik kus met beide handen gooi ik wolken over naar degene die ze vangen wil tot dat er één uit elkaar ploft rond zwevend op kleine waterdruppels waarmee de aarde besprenkeld wordt die onuitputtelijk lijkt tovert zij wederom d...

beleefdheid verliest zijn waarden op de bus en op de tram weinig plaats nog voor bejaarden en dat verbaasd gevoel… maakt mij wat bang want vele jongeren staan op met tegenzin ze palmen liever alle vrije plaatsjes in lachen uit en zitten wat te grienen want… ook oudjes moeten hun plaats ...

Bedekt door passie voelt de deken van satijn als de zomernacht die de herinnering leidt wat sierlijk is ingelijst. Transparant verlicht op de nachtkast naast het bed is de droom tastbaar met glinstering in het oog bedwelmt door geur van jasmijn. Ontwaa...

in ‘t vroege voorjaar zag ik een bed krokussen staan in ‘t oog springend tussen zilverwitte berkenstammen lieten ze hun kleurige kelkjes in de lentezon opengaan in ’t vroege voorjaar zag ik een bed krokussen staan vol hoop keken ze mijn vermoeide winterogen aan hun gouden hartjes straa...

Tranen zijn zout tranen zijn oud nog voor ze geplengd zijn ze zoeken hun baan dwars door het hart om dan naar buiten te gaan ze glinsteren op de wang in de volle zon kleine stukjes diamant maar hebben geen enkele waarde ze zijn verrot hout tranen zijn zout.

Toen hij dan eindelijk kwam, september had de zomer net geblust, werd hij brutaal de aarde op gesmeten en was hij karig uitgerust men was zijn tweede huid vergeten. zo groeide hij op, de jakhalzen schuddend die zich klemden op lijf en leden met een ziel vol blauwe plekken vervolgde hij zi...

ik deel mezelf met de nacht die nadert om de hoek meestal ben ik dan verloren voelt de warmte bij voorbaat zacht, zo zal een hemel mij kunnen bekoren ik hou me dat in alle eenvoud voor het beperkt ook de decibellen als ik onder het laken op mijn hurken, liggend, omga met het mateloos snur...

Liefst wilde je nog een keer ongelooflijk klaarkomen ontploffend orgasme als een waterstofbom De hele wereldbevolking mee in je graf In rook opgaan was jou te traag in één klap en niet laag voor laag op bed naast jou werd ik door jouw koude graftengels aangeraakt

nog donkert niet de lucht de ondergaande zon schijnt alle schaapjes rood intense drukte van de dag neemt langzaam af de stille schemering draagt sporen nacht gewijde tijd in terugblik naar het volle licht een mijmering over de dagelijkse plicht in ontspanning rust de avon...

De lucht wordt ijler, de eindeloosheid schijnt Door 't eindig huis, waarin wij, aardsen, wonen Uit een ver dorp rijzen de stille tonen Van de avondklok, hoog in de lucht verreind. Zie: voor mijn blijde blikken baadt nu heind' En ver de wereld in de glans van 't schone, Hier: bomen met de zil...

We zitten tegenover elkaar Kleine meisjes in rechte jurkjes twee lappen coupeloze stof met steile schouderbandjes Brildragend zijn wij en jij een glas mat afgeplakt Je hebt een lui oog en we staren naar het schaakbord tussen ons. Met opgetrokken knieën doen we het herdersmatje...

De klokkenluider Wikileaks vertelt dat luistervinken het privédomein inmiddels fluitend ingetrokken zijn. Het loopt dus zoals Orwell heeft voorspeld. Maar wij zijn door debatten dolgedraaid en zeldzaam is de haan die ernaar kraait.

De buurman woont al jaren Met zijn oude vrouw in hetzelfde huis Wat zeur ik dan dat ik van het dak wil springen. Ze praten het broodnodige en kijken uit het raam Komt er nog leven naar hen toe? Als je ``het was goed`` mag zeggen kun je van mazzel spreken. Het komt voor dat mensen ope...

het vallen zit ons in het bloed of je nu loopt of fietst of klimt of klapt of zomaar lieft zo dikwijls ook al lijkt het goed ben je die je niet zijn wou verdrietige gevallen vrouw

Doof en hoogbejaard, toch gezwicht voor het maartse al dagen op stap

'k Noem mijn mature gast nog steeds - kindje - Of liever venteke van goud Vorig jaar erg close met elkaar geworden Jawel door toedoen van een knus huisje en een Spike Feelings dikke troef, woordenvloed zo overbodig Zo dankbaar om harten die vaak bloedend rijk roos worden Steeds geloofd ...

"mijn liefde voor jou zwelt aan" waren mijn woorden die onbezonnen mijn grote mond verlieten jouw verbazing was groot moeten nu echt ...alle kledingstukken uit wanneer jij twijfelt aan oprechtheid!

Meedenken met een ander. Je verbonden voelen met waar een medemens aan lijdt. Die knipoog geven aan elkander. Dat juiste signaal op de juiste tijd. Je bent er voor je medemens. Geeft aan je vriendschap een juiste waarde. Niet slechts voor de aardigheid, maar omdat wij samen mens zijn h...

Zonder titel 1# Ik open mijn ogen en staar in het niets niets staart terug en haalt me over om stil te zijn... ik open mijn ogen en zie weer iets. Zonder titel 2# Ik ben klaar om te komen maar niet om te gaan ik heb nog zoveel dromen laat het licht nog even aan.

Als Kopland zingt van het trage land en lieflijk dicht van bomen en dieren, dan voel ik me vaak met hem verwant wanneer ik slenter langs droeve rivieren. Of neem dan verlaten huizen, een oog dat valt op behangpapier, gekruld door tijd en tochtige kieren een muur die fluistert van kindervert...

Twee tortelduifjes zitten bijeen in een boom. Bekvechten samen.

De dageraad dwaalt door getailleerd silhouet gedragen in rood die elegant etaleert gedreven door de dagdroom. Stijlvol met passie in pirouette door de split wappert het textiel in violet theater met de ondergaande zon.

Geeft mijn nadenken mij achterdocht ben ik nu weer opgestaan met dat nare idee waarom staar je mij zo aan? de wervelwind van het bestaan trok aan mij voorbij uit liefde ben ik heengegaan het leven duwde mij teveel voort ik ben dus echt wie ik denk dat ik ben zelden ben ik dichter bij ...

als het rusten overbodig lijkt doen gedachten hun werk over verwachten en verleden over smachten en rede toch leidt mijn pad langs universele klanken die diep mijn ziel ontroeren of woorden uit dat grote land geschreven in Tsaren sfeer op zo'n moment wil ik de stilte danken en behoeft ...

( wijs: Malle Babbe) Je schuimt de straten af En volgt het kiezersspoor Met flyers en ballonnen Een lach van oor tot oor Je dolt met iedereen Geeft overal gehoor 'N zeteltje gewonnen Daar doe je alles voor En daarna bij Maurice de Hondt Gaat je naam in 't rond In de peiling op vier ...

De kans om door te komen was niet groot, Want kansloos was er in Parijs verloren, Zodat ze thuis wel vijf maal moesten scoren, Maar zie, er is toch leven na de dood. Waar tout Paris nou stevig zit te balen, Haalt Barça wederom de kwartfinale.

Filosofie is gebonden, aan het kenvermogen van mensen. Filosofie is wetenschap. Poëzie is gebonden, aan inhoud, vorm en ritme. Of aan niets. Filozie stelt levensvragen. Twijfelt aan de waarheid. Overschrijdt grenzen. Vertraagt de tijd. Schept ruimte.

blijf dicht bij de waterkant drink deltagolven, ontredder volhard in onslaapbare dood aarzel niet met bestaan kom van nature voor ontloop een rode lijst twijfel aan avondwater verdwaal en herpak juni en juli, moerassen, vennen, ruik warmte en water hondsdagen, vloei met desem va...