983 resultaten.
In de herfst
gedicht
3.1 met 36 stemmen
16.456 Hol en leeg van verlangen
en de gele amberen bomen
de groene en barnstenen stammen.
Het licht hangt stil in de blaren.
Mijn hart is te veel geopend,
te veel in het licht gevangen
in der wolken licht varen…
En pijndoend, schrijnend dromen
weg van mijzelf te komen.
En eigenlijk zo wanhopend.
----------------------------------…
WAAROM HUIL IK
hartenkreet
2.4 met 5 stemmen
2.088 Waarom huil ik als ik aan je denk
terwijl al zoveel tijd is verstreken
Ik bekeek je als een godsgeschenk
totdat de sterren gingen verbleken
Waarom deed je mij zo’n verdriet
door plots uit mijn leven te treden
Dat je ging merkte je evenwel niet
veel te vroeg bleek je al overleden
Waarom huil ik elke nacht om jou
wijl ik naar de donkere hemel…
Altijd maar weg
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
703 Zo zou het eenvoudig worden
brandstof voor vuur te zijn
zich met de lucht verbinden
Weg zweven met de wind
opgewekt door een verschil
tussen warm en koud
Dan nog je verwonderd afvragen
hoe het zou zijn met vleugels
nieuwe landen te ontdekken
als een albatros gemaakt voor zweven
of hoger gegrepen een engel
met harp zonder geslacht…
Het wrakkig hek, mijn mooie boom
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
595 rijst weer op uit het verleden
lieve boeren met wijsheid: die krachtig is
twaalfjaarachterelkaaralseigenthuis
met geuren welke nimmer afzwakken
al valt het lichaam zwaar maar overwint
de drang naar werkelijkheid terug:
het wrakkig hek, mijn mooie boom staat hier
draai mij naar de wegkapel en zie mijzelf
figuren verven op vochtige heimwee…
Zo lief zij
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
521 Haar ademhaling is nog steeds diep
vervolgt haar onbewuste weg
door het geluid van de ochtend
Hoe lang nog voor zij de ogen opent
haar ontwaken in een geeuw wakker maakt
Een merel doet een liedje na
een specht hakt wurmen uit de grond
de zon wacht tot zij hem openlijk
twintig seconden in het gezicht kijkt
Maar zij draait zich ontspannen…
Zomerdromen
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
494 De lindebomen groeiden
toen tot in de hemel
en behoedden mijn dagen
die vol zon stonden
en er toch al heimwee
werd geboren.
De weidebloemen kabbelen
voort waar schapen
en koeien in stilte
gras verzamelen
en levengevend groen
verbergt de duisternis.
O zomerdromen ooit.…
Omkijken
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
623 Ik mis mijn vader
En mijn hond
Soms mijn ex
En soms ook niet
Ik mis de dagen
Die ik had
Los van depressie
Of verdriet
Ik mis de zachte handen
In mijn haar
Al het gevoel
Dat er toen was
Ik mis mijn jeugd
Zo ook mijn buurt
Mijn oude school
Mijn leuke klas
Dat besef ik nu pas
En het werd nog erger
Al dat gemis
Toen ik dit gedicht
Wat…
De tuin
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
629 Hoor hoe de luchten luid klinken, gevuld
met vogels die droomverloren ergens
niet meer thuis zijn, maar toch hun weemoed
niet de boventoon laten voeren. Hoe ze,
al is het ook nog zo heet op dit ogenblik,
vertellen over het zonnige zuiden en hoe ze
over enkele weken daar weer naartoe trekken.
Hun hart is nu al onderweg. Luister maar.
Kunnen…
treinreis
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
906 beelden flitsen voorbij
een gezicht
op de voorgrond
kijkt naar zich zelf
en lacht
de ogen worden gesloten
even
om het beeld
vast te houden
en koesteren
het blije gevoel
uit langvervlogen tijden
ik kijk weer naar buiten
alles gaat door
in grote snelheid
en onverschilligheid
maar ik
ik lach nog steeds…
De eenhoorn huilt
gedicht
3.1 met 8 stemmen
5.577 De eenhoorn huilt om zoveel
eenzaamheid, midden in het bos,
verdwaald tussen onbegrip en
bijgeloof, lijdt hij zichtbaar aan
de vreemde ziekte van de mensen.
Het land dat er verkaveld bijligt,
is zijn vroegere vette naam vergeten
en droomt hoorbaar van hereniging,
van herinnering aan vroeger dagen
toen liefde en wijsbegeerte nog
als…
Aan de bruid
gedicht
3.1 met 22 stemmen
11.918 Ik dacht ik schrijf je even
om te melden hoe het is gegaan,
maar de kaart blijft ongeschreven.
Er is geen beginnen aan.
Ik leef nog steeds - een vorig leven
dat me niet is toegestaan,
ik fiets nog steeds bij je vandaan
met alle lichten tegen.
Het wordt later en ik mis je.
Je bent inkt onder mijn huid.
Het is voorjaar en het regent…
twee zomers
hartenkreet
1.7 met 3 stemmen
778 twee zomers heb ik het uitgehouden
de zon scheen er niet als thuis
de maan bood geen troost
ik besloot terug te gaan
tranen rollen over mijn wangen
ik kan ons huis niet vinden
dit is toch echt de goede straat
ruïnes en rook is al wat ik tref
nergens bloeien nog rozen…
Gevoel van leegte
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
1.466 Een begraafplaats
Stil in Crooswijk
Hoge bomen op een rij
Een grindpad, serene rust
Het is mooi
Maar maakt niet blij
Je rust hier nu al menig jaar
Jouw werk is reeds gedaan
En hoewel ik vaak verzaak
Kom ik vandaag weer bij je staan
Ik mis je papa
Ik mis je meer
In iedere zin van het woord
Ik mis je als ik eenzaam ben
En hoop dat je me…
Kinderen
hartenkreet
1.5 met 8 stemmen
1.491 Ach opgroeien, het is me wat.
Voorbij de jonge jaren,
toen ik nog twee prinsesjes had
met blonde vlechtjesharen,
twee meisjes, kirrend van plezier,
als ik met m'n armen gespreid,
al lachend riep: "Kom hier, kom hier,
want het is knuffeltijd!".
Je kan het helaas niet vermijden.
Kleine kinderen worden groot.
Voorbij vliegen de heerlijke…
Onzichtbaarheid
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
644 De maan in duisternis verdwenen
het licht van de zon gedoofd
daartussen de aarde voor altijd.
Honden en wolven barsten uit in huilen
zij weten waar haar zwevend lichaam
aan de verre, hoge hemel staat.
Nachtzwaluwen vliegen op haar aanwezigheid
de vlucht van noord naar zuid bepaald
vleugels bewust van aantrekkelijkheid…
Komrij
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
845 Om tot inzicht en terugblik te komen
leren wat verschil en overeenkomst is
ervaren wat tot wijsheid leidt.
Nergens behoren, ergens verloren
aanvoelen waar men wortelen kan
bladeren en bloemen dragen.
Geloven dat er een hemel is
alle bekende doden weer ontmoeten
of naar keuze herboren als regenworm
de wereld van de mens ontdekken…
De heide
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
591 kijk nu nog even naar het blauw
dat oeverloos de hemel kleurt
en dat van heimwee wil vertellen, al
weet je niet waar dat zo plots en
ongenood vandaan komt, onafwendbaar.…
Het morgenraam schuift
gedicht
3.2 met 5 stemmen
5.282 Maar ergens blijft het heimwee hangen
- als een verraad - naar het eenzelvige gebied
waaruit de morgen mij verstoten heeft
en waarheen jij me niet kunt vergezellen.
----------------------------------
uit: Verzamelde gedichten, 1996.…
Een grond van waarheid
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
587 Dit land is de oever
van leed, liefde en lange vluchten.
Van verscholen foto’s en brieven
die in metrisch getij verzuchten.
De bodem onder mijn voeten
stroomt lijfelijk binnen.
Ik voel mij bevaren door het landschap,
bezwangerd van getemde zinnen.
Het land is bedekt door
een luchtige deken.
Opsnuifbaar van aard,
voelbaar als kloppend…
op weg naar Shangri-La
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
616 alsof het leven eeuwig is
steeds onderweg en groeien
liefde vindt een onsterfelijke weg
de dood lijkt een verre horizon
een beperking van ons zicht
de wereld is rond en de maan
vertoont achter de wolken licht…
Kindertijd
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
707 In bad gaan, voelen hoe je lichter wordt
drijven in en op het warme water
Bij vrouwen komen de borsten boven
bij mannen het geslachtsorgaan
Water ontvet ook zonder zeep
in slaap vallen en zweven
van geen kwaad bewust
wakker omdat het kouder wordt…
Toekomst
gedicht
5.0 met 4 stemmen
9.577 De vergrijsde bibliothecaris
liet zijn blik weiden langs de planken
en hij pakte er een boekje uit
wat hij zelf geschreven had.
Hoofdschuddend om zijn overmoed van vroeger
herkende hij zichzelf als een vergeten dichter
en hij wist dat dichters vergeten worden
als hun werk niet best is.
Maar om in de herfst van zijn leven
te erkennen dat…
Heimweeheuvels
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
504 Kijk!
Daar liggen de heimweeheuvels
in het verloren land achter de horizon
waar wij als kinderen dapper speelden
kraaien op molshopen
blote billen op papier
Zie!
Daar grazen nu de wilde paarden
vliegen muggen achter dwazen
ijverige mieren in de zon
koeien die niet passen
in de straten
Het spijt mij dat ik je toch ben vergeten
er…
Overgave
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
880 Groter dan banaal verlangen trilt door de geest
doelloos gerichte wanhoop
voelt zo verweesd
Elke deur gesloten vervuld met somberheid
eenzaamheid en stilte
zal het slijten door tijd
Geen enkel oor kan horen wat onbespreekbaar is
dit grote zielsverlangen
onbekend gemis
Vol overgave staren over de eindeloos lijkende zee
in de draaikolk van de heimwee…
De asielschepen in de Waalhaven
gedicht
4.0 met 3 stemmen
3.031 Mualec Deng Wone bleef in Sudan waar honger
groeide met gele stengels, en naar 't noorden,
naar de grijze Waal, vluchtte uit Derwenta weg
in Bosnië, Edith Poljac met haar ouders.
Nabij Asjkelon uit Gaza, kwam Youssef Nasr,
Palestijn: allen om de Waal te zien, golven
in het kustland bij de groene zee, vele honderden
aan boord van drie uitvarende…
Weerzien
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
583 achter de regenboog, langs de nulmeridiaan
blijft het water vlak, ergens zonder rimpeling
zal een zwaluw weerklinken in aardse schoot
de blik vooruitgeworpen op gewonnen tijd
gekeerde oneindigheid, herroepelijk hopen
gedurig ontsproten aan bochtenloos omzien
aan bezield ademen, of een benauwend hartzeer
een helix van ooit, gevangen in verloren…
Hamvraag
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
474 toch gloort een blauwe weide
schuurt een lichtzon tegen wimpers aan
verdrinkt een voorland in zwevend water
langs opwaartse krullen in een soort van hemel
ruimen paarse verten rond open ogen
zo ontvankelijk voor een kleine hommage
groots tegelijk
en wijzen wolken de weg?…
Zwaar
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
495 De lucht is verzwaard
van weemoedig verlangen
naar de verlichte dagen
waar elke dood nog ver leek
keuzes luxe problemen waren
liefde lichtvoetig vanzelfsprekend
wensen zelfvervullende voorspellingen
Nachten van de lange twijfel
vullen nu diepe zwarte gaten
alleen de dromen zijn soms wit
met vederlichte beelden
die soms blijven hangen
maar…
Het golft
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
3.011 de zilte geur van de zee
Min of meer droeg ik haar
als een jas
Vertrouwd gewoon
net als de wind
Ik keek vanaf de dijk
over de Schelde,
waar de zon zich aan 't einde
van de dag onderdompelt
Daar was mijn thuis
Zag boten en schepen
als levende schilderijen
voorbij gaan, ook seizoenen
in een oase van rust
Wederom proef ik
de heimwee…
Heimwee (naar iets dat nog staat te gebeuren)
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
573 dromen gaat
en wind die klimt in de bomen
zij is een slang in verzengende hitte
wachtend op de sterrenloze nacht:
roerloos zwoele woorden fluisterend
wevend een lome zonsondergang
een bloedrode gloed, als een jurk
uitwaaierend over alles dat ademt
of dat misschien zou willen ademen
in haar nabijheid, haar stille verlangen
het is heimwee…