6044 resultaten.
Plaatsbepaling
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
410 Plaatsbepaling van belang en zegen
voor wie niet altijd in de regen
wil staan. Voor diegene die ook
eens wil genieten als er een zon
van die persoon aan de hemel mag staan.
Die zon die plaats biedt onder
de erkenning van de wolken;
die ondanks al die anderen iets van
een positieve verandering bij een ieder
kan vertolken.
Die voorbij gaat…
Het wonder van de verwondering
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
452 Opstaan bij het goede ochtendlicht
op een dag met zo vele mogelijke
gezichten; kijkt het verlangen met
iets van plicht of er iets in
verandering kan worden aangericht dat
het wonder van morgen kan verrichten.
Het wonder van de verwondering over
de verbijzondering te mogen leven
met de genade uit die ene hand;
dat zich richt naar de zonestand…
Isoleer
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
489 Sluit mij maar op
in deze ruimte,
plaats spijlen
voor de ramen
en neem jij dan
de sleutel mee.
Ik heb genoeg aan
de zilveren vogel
die mij voor de tralies
met zijn snavel,
met zijn ogen groet.…
Trouw aan de woorden
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
565 Je bent er niet meer,
Niet je golvende haar,
Niet je lange slanke benen -
Verdwenen zijn ze
In het eeuwige niets -
Maar de woorden die
Je dikwijls sprak als
Wij met ons tweeën waren
Zingen nog rond in dit huis,
In de gang, de kamer en
De keuken zijn ze nog,
Zijn ze er gewoon nog bij,
En zullen nooit verdwijnen -
Eeuwig zullen…
Onbereikbaar
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
630 Zodra je in het leven denkt, dat je iets hebt bereikt
vallen zwaluwen uit lucht, doordringend gekrenkt
het ideaal blijft onbereikbaar, onhoorbaar lied
het is de liefde die zingt, intens over verdriet
in ongeschreven boeken door essentie van leven
heb ik vandaag een nieuw couplet geschreven
over aarzelende zwanen op zoek naar een meer
weigerende…
Bodemloos dalen
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
514 Op het moment
dat je weerloos bent
slaan ze toe
in niets te vergelijken met wilde dieren
de beschaving uit het boekje
literatuur voor ambtenaren
en jij in het verdom hoekje
ze laten je liever bodemloos dalen
in het dwalen van verhalen
leggen je geen strobreed in de weg
als je weggelopen bent van hun rede
op het moment dat je om hulp…
Zwijgend stil zijn
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
578 Zwijgend stil zijn
omdat je stil zwijgen mag
Met ogen als spiegels
het hart als liefde
Geweten als een 'weten'
bereik je het doel
Zwijgend stil zijn
omdat je stil zwijgen mag…
Koerier van de zwijgende liefde
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
488 Een heilige man misschien
die ons de leugens opnieuw toont
omdat genegenheid moet zwijgen
nu alle lasten dansen aan de horizon
te neergeslagen in de krappe beurs
of een vrolijke heks met gevoelige vingertoppen
die ons de les leest als het leven te veel laat wensen
wanneer we te vaak verlangen, we zijn maar mensen
en wat zal zij brengen in…
Oorlog in dit hoofd
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
718 Het is oorlog in dit hoofd,
Onbekende
Ongekende
Steden zijn
Door onophoudelijk vuur
Aan gort geschoten -
Geen muur blijft overeind,
Geen steen die op
De andere blijft staan,
Lucht vol neerdwarrelend gruis -
Wat er nog aan beelden bestaat
Wordt aan het zicht onttrokken,
Tot voor mijn voeten
Plots dit veertje landt
En onverwacht…
Droomspiegel
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
619 Stap voor stap
Voelen mijn tenen
Het koele
Van de spiegel
Waarover ik droom
Terwijl ik mijn teen stoot
Aan een druppel water
Breekt de spiegel
In ontelbare cirkels
Omringt door het voelbare
Vloeibare
Laat ik me zakken
in een kolk van Liefde
Tot op de bodem…
Rug aan rug
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
564 Werelden aan wijsheid
verbergt ze rug
aan rug.
Zo vaak gezocht
in letters, woorden,
zinnen, beelden.
Zo vaak gevonden,
alleen de klank ontbreekt.…
Een muur van mist
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
480 Eerst liep je tegen de muur van mist
struikelend, zoekend
dan is daar een brug
Kiezen...
nu kun je nog terug
of ga je verder
naar iets wat je nog niet wist…
Het zwijgend glimlachen
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
528 Het zwijgend glimlachen in
een vleugje mysterie;
omdat woorden niet altijd
blijk geven van een begrip
voor de spiegelende ziel.
Die blik die iets uitstraalt
van een voorbij leven;
waarmee van vroeger tot op
heden nimmer te spotten viel.
Het zwijgend glimlachen dat nu
de woorden mimisch verhuld.
Die met die serene glimlach van
de vrede…
Het weglachen van wie we zijn
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
547 Wie lacht er niet vaak weg
van wat het innerlijk denken
verdriet. Een innerlijk
denken dat nimmer de kans
krijgt dat een ander het aan
de buitenkant ziet.
Een buitenkant die graag het
anders getinte innerlijke leven
met een schijn afplakt, dat het
in werkelijkheid minder gelukkig
is dan waarin het zichtbaar lijkt
ingepakt.
Wie lacht er…
Leugen
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
525 En net wanneer je denkt
dat je er bent
is waarheid een brug
te lang in engte van jouw leegte
droefheid van jouw eenzaamheid
want ze hebben weer gelogen
en de leugen was een leugen
kom je weer terug
van omzwervingen genezen
staan ze weer voor je
om werkelijkheid te onderwijzen
maar je hebt weer geen bewijzen
er zwemt onschuld in…
Dakloos dromen
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
1.584 Geef mij geen boom. Maar vlecht mij van de twijgen
een mandje. Geef mij prijs aan de rivier
en vaar mij naar een wereld, ver van hier,
een plek waar kou noch honger mij bedreigen.
Geef mij geen boom, maar zaag mij van de stam
een voerbak. Leg mij in het stro te rusten.
(Daar kwam een moeder die mijn voorhoofd kuste,
zo stil. Alsof ik net ter…
Mijn leven
poëzie
3.8 met 4 stemmen
2.190 Mijn kindsheid, jeugd en bloei, was éne reeks van plagen;
mijn verdre levenstijd, één ijdle handvol wind;
mijn ouderdom bezweek, bij hoop van beter dagen,
in pijniging van ’t hart die geest en merg verslindt.
Wat nu? De dood verbeid na levenslang verlangen!
Schenk’ hij me een stille koets bij ’t ingaan van de nacht!
Bevrijder, kom! Ruk los de…
verborgen wereld
netgedicht
4.4 met 26 stemmen
839 natuurlijk waren er kinderen
zoals ik
ze namen mijn gebaren over
verdwenen in het daglicht
en in alles
wat mijn ziel verlangde
ik fluisterde ze mijn sterven toe
in het midden van de nacht
langzaam kwamen ze dan
uit de hoeken van de kamer
weer tevoorschijn
ze woonden in mijn geheim
in mijn handen
die zich vergeefs vouwden
en al…
Ik denk dat het de liefde was
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
728 Ik zou wel in armoede
willen leven, als jij
maar weer de oude werd.
Je pad glad strijken
voor het moment dat je
bij me terug zou komen
zoals je ooit was, zoals
je altijd bent geweest,
de liefde van mijn leven
die langzaam aan in de mist
van het vergeten verdwijnt.…
De depressiviteit
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
544 Je herkent het niet,
ziet 't zelden
op 't gezicht staat 't niet
't zijn de helden
van verbergen.
Ze is depressief,
niet 'n klein beetje
ze is ook nog zo lief
maar hoor eens, weet je
ze verbergt.
Ze durft geen hulp te vragen
is bang voor wat men zegt
zo loopt ze nu al dagen
en voert een stil gevecht
van verbergen.
't Wordt allengs…
Het maakt ons kleiner.
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
494 Regendruppels kennen we,
schaduwen van wolken,
die door het leven schuiven
verrijkt konfijtte vruchten die
en worden gegeten met
of zonder bij – of nasmaak
steekt de vingers uit de mauwen
vult het bitter de dorst tot aan de lust
brengt het vuur tot aan de schenen
voedt de kleuren die zijn ontloken
voor elke onbezwaarde bloem zijn…
De stilte
poëzie
3.5 met 8 stemmen
1.151 Min de stilte in uw wezen,
Zoek de stilte die bezielt,
Zij die alle stilte vrezen
Hebben nooit hun hart gelezen,
Hebben nooit geknield.
Draag uw kleine levenszegen
Naar het dromenloze land,
Lijk de golve' haar oogst bewegen -
Tot zij zachtjes breken tegen
Het doodstille strand.
Zie de boom de paden tooien
Rondom zijne stille voet…
Mimosa pudica
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
528 Jammer hé dat ik niet te vangen ben,
niet in een doosje te stoppen, zoals
Donald Jones zo mooi zong en die mij
ooit vriendelijk groette op het strand
van Harderwijk. Ik zal zijn brede glimlach
nooit vergeten en hoe hij met zijn slanke,
mooigebruinde lichaam voorbij schreed.
Je kunt me niet vastpinnen als een zeldzame,
doodgemaakte vlinder…
Witte vlag
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
568 Zwijgend loop ik in
deze demonstratie mee
met mijn witte vlag
waarop zowel woord
als beeld ontbreekt -
mijn stem die alleen
door stilzwijgen weerklinkt.
Jij loopt in deze optocht
met me op -
vrijheid, zeg je, is een hallucinatie
die geluidloos maar ook hardop wordt gedroomd,
altijd en overal, en het is deze vrijheid
die de…
Veranderen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
516 de geestelijke verandering
in het soepel meegaan
mét alle veranderingen,
waarbij je soms eens
een gedachte terug moet kunnen geven
om vooruit te komen ....…
Einde en Begin
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
550 Wat het einde van iets is
En veel pijn doet
Blijkt later nodig te zijn geweest
Voor het mooiere nieuwe
Wanneer je dat eenmaal weet
Kun je zelfs een einde omarmen
Om het nieuwe te ontvangen…
Nulgevoel
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
585 Ooit leerde mijn psychiater mij dat ik altijd
terugkeer naar mijn favoriete nulgevoel.
Ik kon en kan de weelde van welke positiviteit
dan ook niet dragen, waardoor ik het wel moet
afstraffen en doen kelderen via destructiviteit.
Ik ben nu eenmaal een grote nul, zit er in mijn
kop geprent en kan ik op geen manier ombuigen.
Misschien ligt…
boterzachte wind
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
714 zie je het pluisje
zij komt los van de oever
het is alsof daar
de wereld voor haar begint
pluisje, hoor je de karekiet
ritselen in het oude riet
hoor je het schrijvertje
dat kriskas beweegt op het watervlak
ach pluisje, luister naar de lente
en hoe ze neuriet in de kraag
van de trage lelie
ontwaak pluisje en voel
geef wat diep…
Het gaat
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
561 verder dan mijn oren horen
dan mijn armen reiken
dan mijn ogen zien
dan mijn hart kan voelen
dan mijn gevoel kan gaan…
Blij 18 - Klein
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
446 Een klein ding wordt groot
misschien zelfs wel waardevol
als het je blij maakt…