6044 resultaten.
kofferdrager
netgedicht
4.1 met 13 stemmen
695 is het zo bedoeld
zoals jij stilte draagt
een nevelige jas
onverschillig en zonder rouw
die om naaktheid lacht
en jou en mij
't gebroken licht aan mijn voeten
dat voorbij trekt, wegkruipt in dicht geboomte
en gedaalde dagen
de vragen die ik waag, vanzelf weer overgaan
als gerafelde schaduwen
en gescheurde deuren
is het zo bedoeld…
waar de duivenmelkers wonen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
610 Onze zielen scheerden langs elkaar
ranzig en rafelig als oude sole mio dekens.
Je moeder zwoegend als een aftands schillenpaard
was aan haar fornuis gestorven.
We zagen de duiven van je vader
roekeloos koerend nu de kat van het gif at,
hun vaalblauwe kielen, hun korstige schedels
en het ampele leven rond de constateur.
Toen we kusten achter…
In de jaren zeventig
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
568 Wanneer ik dreig te wankelen..
wijs me minzaam
op de ruisende bomen van toen
de rubberen bootjes op de meren van Ossiach,
bereikten wij ooit de overkant ?
In de jaren zeventig werd de melancholie geboren,
groezelig als een nageboorte die ons
om de hals geworpen werd.
Later bij thee en zoete koek
berekenden wij onze zegeningen
en daarvan…
helder
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
524 het was goed dat de zon scheen
dat alles was gezegd
wat nodig bleek, gedaan
dat de narcissen op de tafel
geurden, rond hun witte kroon
een mooie dag, oprecht
en zuiver
in mijn huiver school de kilte van
de dood
al was het nog zo duidelijk
de liefde voor dit kleine dier gebood
me sterk te zijn
haar zachte vacht nog warm
onder mijn…
Spraakles van een engel
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
634 Vastgelopen in luidloos lallen
naar hatelijke droomdemonen
verstopt in het gras
naast deze weg,
duikt de stomme geest
van een verloren ziel
in om het even welk gat,
naar wie weet hemel of
misschien zelfs de hel,
verlangt ze terug
naar de tijd
van ver hiervoor,
naar de staat van
het ongeboren zijn.…
zie ons leven
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
493 Na het spartelen in het water,
de winden vaak ongunstig
de havens zelden vrij,
spoelde hij aan als wrakhout
Waar het vel te dun geworden was
zette het sarcasme zich op de huid
als een aanwas, een slechte gewoonte
waar moeder nog voor waarschuwde
Moeders zijn machteloos
al branden hun kaarsen plechtstatig
wanneer de huizen leeg zijn…
Keihard
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
701 Een verkeerd begrepene,
een door het lot gedrevene,
Op voorspraak van hen
die het kunnen weten
tot de nek volgestopt met
-dol, -xat en -ine,
Knalt ze keihard haar
radeloze kop tegen de
gecapitonneerde bruinlederen
wand van de isoleer -
Bij iedere beuk
komt ze alleen zichzelf
nog tegen, al weet ze
niet meer wie dat is,
Want de…
introspectie
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
477 ik ben een man van tienen en énen
en aard niet in de middelmaat
gedoemd tot een solitair leven
verkies ik de veldweg en laat ik de straat
Een kruid gedijend bij noorderwind
en malse regen in het ochtendgrijs
ver van de meute, weg van de massa's
tref je mij tussen paardebloem en ereprijs
"Hij die de slaap vindt wint de morgen
Geen man…
wij leven om te begeren
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
499 Dat ik u begeer,
uw rode haren die voor een gerucht
van jeugdigheid staan,
uw schouders ongekend tenger
die noden tot strelen.
Dat ge me bekoort,
waar onderkoeldheid heerst
tiert de verscholen begeerte
als zomerkoren, als kattenkruid.
Laat me uw lippen beroeren
zachtroze als de kleur
van uw rusteloze ziel.
Verstrengel uw lendenen…
Positieve tegenkrachten
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
447 Positieve tegenkrachten zijn als
gouddraden geweven in het kleed
dat ons omhult. Om wat protectie
aan onze naakte kwetsbaarheid
te geven. Niets verbloemend en
meer dan verhuld.
Positieve tegenkrachten willen
niet louter klatergoud zijn.
Zij zijn de draden door de beoogde
naald. Een ontsnappingsweg naar
een nog gelukkig kunnen zijn.
Positieve…
elders
netgedicht
3.9 met 15 stemmen
683 de lakens liggen losgewerkt
zoals het zwijgen dat wakker wordt
wanneer ik 's morgens in bed lig
zou ik de gordijnen openschuiven
om het gesprek te zien
dat we nooit hadden
je zien
binnenkomen, de kleren op
de stoel, weggegaan
lach maar, want wat is groter dan de waarheid
kleiner dan de hand die je tegen mijn wang hield
het troebele…
Liefdeslied
netgedicht
1.2 met 24 stemmen
612 Wie ik was ben ik kwijt,
het ik opgegaan in rook,
Zelfs de naam die
ik droeg vanaf 't begin
is me ontschoten,
Is ongemerkt vergleden
in mistige vergetelheid.
Alleen jou ken ik nog,
jouw gezicht, jouw ogen,
jouw naam zijn in mijn
ziel gekrast -
Kom naar me toe,
kus me en vertel me
de naam van dit mensenkind
dat je ooit hebt liefgehad…
Bloemen op het veld.
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
550 'k Noem mijn mature gast nog steeds - kindje -
Of liever venteke van goud
Vorig jaar erg close met elkaar geworden
Jawel door toedoen van een knus huisje en een Spike
Feelings dikke troef, woordenvloed zo overbodig
Zo dankbaar om harten die vaak bloedend rijk roos worden
Steeds geloofd in wonderen en toeval bestaat niet
Die fraaie Engelbewaarder…
boswachters
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
478 Toen hij dan eindelijk kwam,
september had de zomer net geblust,
werd hij brutaal de aarde op gesmeten
en was hij karig uitgerust
men was zijn tweede huid vergeten.
zo groeide hij op, de jakhalzen schuddend
die zich klemden op lijf en leden
met een ziel vol blauwe plekken
vervolgde hij zijn schreden
En later toen hij gin dronk,
er speelde…
Mét z'n zevenen
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
611 Er graasden zeven warm geklede schaapjes op de Peel
een ruige herder hield hen met zijn stok in het gareel
de schaapjes blaatten over sappig groen en witte wol
van zeven schapen is dat al snel zeven zakken vol
de harde herder knechtte gans de horde dag en nacht
met opgeheven stok hield hij de dieren in zijn macht
maar één opstandig…
van de wolf en het lam
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
584 In grauw beslapen lakens lig ik mijmerend te wachten
op de merel die z'n ochtendlied zal brengen,
hoe lieflijk toch, dat haperen in hetzelfde refrein
zo ken ik zijn routine, de klacht, de vrome pijn.
Het ochtendzwerk breekt open nu de vroege bus
zich suizend door de malse voorjaarsregen trekt.
Een morsige man schurkt zich tegen me aan,
hoe…
Sinds vandaag
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
507 Hij werd niet gezien,
niemand had hem ooit
opgemerkt -
Soms twijfelde hij eraan
of hij wel bestond,
misschien was hij
wel niemand,
Bestond hij uit niet
meer dan wat lucht.
En ineens vandaag
die brief die met
de hand geschreven is,
En toch duidelijk
zijn naam vermeldt -
Een brief met alleen
maar positieve woorden.
Hij twijfelt…
denkend aan Paul simon
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
514 Tussen mij en de mens
staan kasten en boeken,
geef mij...
een leesbril en een ladder
zodat ik nooit lang hoef te zoeken
naar de zin die mogelijk verklaart
waarom hij vaak met uitgestoken klauwen
mij lijf noch leden spaart..
Nooit werd ik een rots
of een gerieflijk eiland
in de Pacific
Paul Simon kan zingen
wat hij wil
poëzie mag…
kalveren
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
464 Die avond ruim voor het schemeren
toen de kalveren ons schuifelend naderden...
Je gedachtenpauzes waren nooit veilig
te lang, te grillig en aandoenlijk fragiel..
Te vroeg voor alcohol, dat kon zelfs
dat hippe baardje niet loochenen
Je relaas was schimmig en vertrouwd
als de geur van jonge runderen.
De maan, schuin boven het nagloeiende…
Als ze leest
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
549 Als ze leest neem ik afstand
en kijk ik door kieren van deuren
naar haar neusvleugels en wimpers
die zich nauwelijks verroeren
het omslaan van de bladen, er is geen ritme
we streven naar gave roerloosheid.
Genoeg nu, het boek klapt dicht,
zal de ziel ooit rusten denk ik
wanneer ik teder haar schouders streel
en me aan haar trage tranen…
Verloren in behagen
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
467 Ze kon slechts nog zachtjes met haar hoofd heen en weer schudden
terwijl alleen maar een stille droefheid rond haar huid plakte als verharde schubben.
En een schrapend, schor geluid tussen huig en keel bleef hangen
omdat ze moedeloos in oude patronen verzeilde
en zich vastklampte aan gekende beelden
waarbij ze zelfs aan geuren bleef verhangen…
halftwee
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
543 Het lichaam is wrakkig en eist zijn rust op
maar het hart is onvervuld, nog even
dwalen mijn ogen langs stoffige schabben,
Kopland en port een genadige nachtwacht.
Dan wordt het echt stil, in het trappenhuis
mager beschenen door de sikkelmaan
hoor ik het ruisende ademen van de huisgenoten,
elkeen tuigt zijn dag af, dat weerbarstig vehikel.…
Harakirikierewiet
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
490 (voor Mata Hari)
Als nuchtere, aristocratische Friezin
had je ook in Leeuwarden kunnen blijven
om bij de Oldehove te mediteren met een
stuk suikerbrood en een glas beerenburger,
maar nee, je koos na je Indonesische trip
voor het wilde leven in het artistieke
Parijs, waar je poseerde voor kunstenaars
en waar je naaktdansen opvoerde, die…
Alleen wie ik liefheb
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
634 Ik ben mijn
Naam vergeten,
Weet niet meer
Wie ik ben,
Naamloos drijf ik
In de mist van
Het vergeten,
Alleen wie ik
Liefheb zal mijn
Naam nog weten -
En ook haar naam
Is mij ontschoten
En wie zij was
Ben ik kwijt…
DE STAF.
poëzie
4.0 met 1 stemmen
2.219 Onrust en donker alomme,
Bang als een dove-en-stomme,
tastend als blind ga ik omme -
Waar is mijn staf?
Ik lijd en moet velen verdrieten,
ik geniet ook en doe wel genieten,
maar alle vreugd zie ik vlieten
in een graf.
Ik weet wat allenig mij rust geeft,
wat mijn angsten gesust heeft,
als 't kind dat Moeder gekust heeft
Vóór de nacht.…
lentedag
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
513 als mijn handen diep
de grond in gaan, de stenen
raken, die door jaren heen hun
weg omlaag hebben gezocht
het beeld verdringend dat jij daar
verborgen onder aarde ligt
maar vastgeklampt aan het gezicht
dat uit jouw glazen beeld
naar mij gericht- een glimlach geeft
daar leeft jouw liefde
in de grond mijn pijn
het bloed dat uit mijn…
Onvolmaakt volmaakt
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
502 Geen mens is perfect en iedereen maakt fouten
en juist dat maakt een mens tot een mens.
Ieder mens heeft het recht om te vallen en om
daarna weer als een Phoenix op te staan.
Juist onze ruwe, incomplete kanten maken ons
tot goudeerlijke mensen. Tenslotte eindigen
we allemaal als uitgeholde sceletten, dus
gaat het erom wat we met onze geesten…
zou het?
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
505 maar dan vraag ik het me af
of ik dat ook zou kunnen
gewoon mijn handen dragen
vastgeklonken aan de voortgang
van de tijd
en zonder spijt heel zacht
jouw rozen plukken
zou het lukken als ik wacht
de zwaarte van een groot verlies
verschijnt in levenslijnen, onbesmukt
en opgerukt uit oude beelden
daar ben ik geweest
nu wil ik het meest…
Wie mij kende
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
586 Wie mij kende heeft mij
ongemerkt verlaten,
Is opgelost in een
dampende doolhof
Van ongekend verlangen
waar ik niet langer
Toe behoren kan,
Ik ben slechts nog
in mijzelf gevangen -
De woorden waarin ik
haar naam nog noem
Zijn in de wind
vervlogen, naam van ooit,
Naam van altijd, naam van een
eeuwig bloeiende bloem.…
graniet
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
686 grenzen liggen als kadavers
in de leegte van zijn verwrongen denken
als verdwenen boven een vruchteloze vlakte
waar noch huis, noch haard een kans krijgt
om te overleven
alleen hij profileert zijn dag; gulzig en onuitputtelijk
als vraag en antwoord
tegelijk
als een handtekening waarin -wij-
in de ik-vorm
geschreven wordt
enkel een…