Netgedichten over algemeen

Het begon eens met een lijstje Overmand toen ‘k het bij me stak Alsof ergens iets ontbrak Dat werd een heel gevoelig wijsje Ik dacht verleden tijd voltooid Voor mijzelf en allemaal Eind aan omhaal van de taal Ervaren maar berooid Laatst onder in mijn jas Ogenschijnlijk om het één of ander Wie of wat het was Dezelfde woorden bekend papier…

In zijn vuisten gloort nog een restje hoop en kracht om een portret van haar te maken met haar krullend haar, weet zij hem te raken al merkt hij de ouderdom die hem besloop zij was nog verschoond van deze gebreken droeg de kleren zoals een dame betaamt dat zeldzaamheid door haar werd belichaamt merkte hij wel de voorbijgegane weken gelukkig…

elke dag is het een beetje warmer in de kamer die geurt in besloten kring de planten krijgen water bij elke aanwezigheid geen lucht, daarvan is niet genoeg zweet staat op de muur gemaakt van stof en stiksels op verstomde kasten staan snuisterijen uit zelfgemaakte landen dieper dan een boom wortelen kan klinkt hier schuld en twijfel…

ik zet niet altijd de Nachtwacht op linnen of schets de mens zoals die hoort te zijn volmaaktheid is onnodig en doet vaak pijn soms kan je met een oude kwast beginnen niet alles wat je ziet hoef je te begrijpen als kunstenaar volmaak ik het linnendoek voor mijzelf en het genodigde bezoek dat wat ik je laat zien moet dikwijls rijpen als schilder…

herrijzenis komt na het avondmaal. het gras moet eender kort, de gelaten uitgevlakt, gezang is van parkieten het exclusieve recht. binnen bonkt er dehydratie, de keel schort, de hand trilt het tekort, de gedachte zin loopt vast in de tot zin gedroomde gedachte. etterende letters. ook de gal heeft haar timbre. spugen om het uur, de emmer…

als Dana zong kon niemand nog de hemel uit mijn rokken jagen. o glazen ademstoot, o blauwte van heur stem, o lichte lik en zachte tonen, o diepte daar opdat ik! in ’t voorjaar eens, het vroor nog dat op ramen de kristallen kraakten, kwam Dana op haar klompen heel den hooiweg af, haar jas hing als van tapijt half open op den okeren…

zesbladige ster. zes draadjes, solfer erop. alles blijft zo ver.…

Men schrijft meer, constateer ik, dan men leest Men deelt zijn navelstaren met collega's Als waren 't zijn, c.q. haar, alter eega's Toch raakt men schrijvend, lijkt het, meer verweesd Soms gaat het met een metafoor gepaard Dan wou ik dat het minder cryptisch kon Die vergelijking in het lexicon Zo'n brainwave, als uit noorderlicht…

in het prangen wrijft het dringen het omhelzen open dat te knellend is, en drukt, en breekt een leegte aan waarin de ruimte zich ontvouwen wil, en zuchtend zich ontvouwt. zo herinnert zich het bloeien dagenlang het prangen nog in het licht dat nu in nachtblauw open flitst.…

de koffie bruin, het plafond lichtgrijs, de ene hond aan een kluif de andere op de bank, dit alles tijdens het lied van Frans Halsema “ voor haar “ mijn vrouw aan het werk, ben net aan mijn tweede ontbijt begonnen die zij met liefde heeft gemaakt en nu wacht ik op het liedje “ voor mij “ het leven gaat z’n gang, Carmiggelt…

een abecedarium (raadselvers) (voor P. Holvoet-Hanssen) ik ben de adem die lijven het leven inblaast ik ben de bloemen die wiegen op het veld ik ben de chaos die door orde raast ik ben de dood die velt elke held ik ben de eer die de dichter begeert ik ben het falen dat angst genereert ik ben de goesting naar meer die verzweert ik ben de haat…

buiten is daar, buiten dit hier. een mens moet zich behelpen. je zit in je vel als een werkende cel. binnen is hier, vanzelfsprekend buitengewoon. vrijheid van binnen maakt jou en jezelf vrij van jouw hel. buiten je liefde is niets zonneklaar.…

met vonkenglinster voorwerelds vuur komt. bij sluitspierkramp einde onontkoombaar naakt, enkelopwaarts sluipangst slingert, en de ossenpoot veldkrabt haar letterdreiging. volksomjoeld en teer dit lijfje ijl te zingen staat jouw naam voor het uitflitst, stofwolkt bij boektoeslag en ter aarde dwarrelt in het grijze zwijgen van oneindigheid…

Voorafgaand aan de kroning werd al volop gespeculeerd hoe lang het Commonwealth van 'Britannia rules the waves' nog zal bestaan... en of het überhaupt nog bestaansrecht heeft. Het is een voortdurend komen en gaan van leden (geweest)... __________________________________ De klok sloeg in de landen die ik ken En die ik gaandeweg…

frunnikend haar vingertjes bevoelen dagelijks het fabelland. open ter blik wipt het neusje vrij en voluit, de lippen uiten het haar omringende en niets drukt haar pret. de adem warmt zich aan betterfood koeken, het haarfluweel wrijft op het silan-hemd elsève-crème open. mevrouwen zien beaat hun dochter schrijden in prinsessentred. bikkelhandige…

op een dag die ontspringt in voortijdig vergeten meldt mijn deelgenoot het nalaten van een voornemen ‘of we dit alsnog schriftelijk kunnen afhandelen’ voor het besef van ogenblikken is een klok te gehaast en voor mondeling akkoord is een kroniek te chronologisch rest stilzwijgende verlenging van inschrijving…

“Esprit caché des lois / qui d’ ici loin mais fort lié / dans les choses est exprimé” (onbestaande versregels gedroomd op 13/2/2017 tussen 6:30 en 9:00) sluipgeest der wet die ver van hier in strak verband der dingen zin verzet; bloeigedaante, warende doorheen verwelkte bloemen; spookgedachte, vluchtend uit gestalten die vergaan; aggregaat…

chiraal is het de vele schimmen die haar lichaam telt vooraleer haar lichaam raakt het blanke laken waarop het als een teken kwetsbaar ligt te slapen, naakt bij nachtinval. de maan slurpt slierten mist die van de kale takken druipen. heel de dag sleurt zij het mee, het vreemde hier en daar, dat onverwacht gebaar. zij vindt het woord niet…

In 't kader van drie mei, de dag van de Persvrijheid neem ik genoegen met een duinrups in kameelwoestijnen Vlinders, wolven werden er tien jaar zelden gesignaleerd Voor 'n goodwill dwaalgast was 't de laatste tijd oneindigheid Het lichaam dat het leven van grootmeester Paul gedragen heeft Vers le sud - verhaal dat nimmer eindigt…

ze verraadt niet, hoe ze het eigenlijk vindt om in de belangstelling te moeten staan misschien verafschuwt ze wel deze baan het blijft de vraag, wat ons eigenlijk bindt toch is ze mooi, ik hou van haar zachte huid die geen verval toont, van de vergane tijd al kan ik wel een beetje licht op haar kwijt voordat ik het landschap achter haar sluit…

de blues heeft mijn emotie bedwongen en het land gegeven waar ze recht op had door de bui wist ik dat men pa niet vergat die als jochie de Klamath had bezongen in een grot hoorde je het alsmaar klagen van de trompet die een stotend ritme gaf zijn uithaal was voor mij zeker geen straf ook toen het stof hem begon te plagen de vlakte waar ik…

't mengsel mens wil van zijn vrijheid blijven dromen, en morrelen aan de sloten, wijl elk ander dier van schrik verstijven zou, omdat heel klaar de dood besloten ligt in waar het in leek opgesloten. 't kille lot heeft in de mensillusie met de tijd catastrofaal een fusie aangegaan, en zijn zou al 't bedachte. zo, verdurend in eigen confusie…

hangt niet egaal het vlak aan de hanger? gaapt niet uitdagend het gat in de slaap? slingert nerveus niet de lijn op het laken? het velletje bengelt alleszins aan de lip. spitsen priemen wolken aan torens. punten stippen de glans hoog op de kin. opbollend wit kraakt helderblauw open in het oog van de waan, de zwellende zin. de hand van de…

constant is steeds het aanbod van beweging het ogenblik nabij waarop de vraag verstomt. kelk die je dwingt zich om te keren: een bodem schilfers dwarrelt neer, leegte na het drinken, magerman, die op de winterhuid van straten slijm en rot als goud verteert. vocht dat in vertwijfeling haast zich opwaarts door de poriën murwt: verlangen…

vloedgolven volgen, tsunami’s en plagen? Europa een slagveld of steppe met wolven vooral? "de mens is een blinde die wroet in een pijp weg van zichzelf", verzucht nu in rust het stokoude ik. met ter staving het kreng van een mol in de hand. kom: sla dit blad ook maar om. morgen sneeuwt weer de getekende dag haar beton op wat we kenden als…

de spin schakelt zich in : het zuigt op het darmpje tot het putwater met dode vliegjes en larven de mond vult, het lijf volstroomt. bij het eten de enkels, bij de koffie de knieën, bij valavond het borstzakje, tot het met krakende wervels en barstende lippen lucht staat te happen. alleen de klok verspringt. conversaties pletten zich…

het staat gebundeld in de weide : stokje arm, stokje been, klompje hoofd en draadjes filterhaar. het is nacht, wat dacht je. de hemel zit potdicht, perslucht onder plakken koopjeswolk. ga, had ze gezegd, ga en breng mij de blauwe muren van het licht. het aarzelde. wèg hand. ga, zei ze toen, en breng mij de zingende vlam in het…

Is er een dokter... 'Ontzorg de zorg', een omineuze mare Wat denkt u van het lerarentekort Wat krijgt een basisschoolchef op haar bord? Het komt mij zeer bekend voor, als het ware Laat aio's effectiever tele-leren En leer ze assertief communiceren Dat leidt tot minder agressief gedrag Patiënten denken nu dat alles mag Geïnspireerd…

plooi het toe, zet je nagel op de vouw, beëindig het, verzegel het. (het glas valt uit je hand). zwijgen is soms meer dan een plicht. het is voldoende, oppert ook een klerk met kennis van zaken, zó de trappen af te kunnen dalen, éénmaal en voet na voet nauwkeurig dat dalen in je ziel te kunnen kerven, dat wat volgt daarvan herhaling is…

niet de blik inwaarts (het is er te eng) niet naar het buiten (het is er te groot) niet oog in oog (het is er te donker) niet naar het vage (het vage is nergens) niet in het al (het al is illusie) niet in het niets (het niets is ontkenning) kwaak kwaak…