Netgedichten over oorlog

elk jaar zeshonderd jaar opnieuw in het harnas stil de straten van Domrémy duivels vrouwelijk gemaskeerd de wereld tegemoet de vijand tegemoet noodlottig voor zilverlingen verkocht gemarteld likten de vlammen uiteindelijk de Seine voerde haar mee zie die boerenmeid haar noodlot een vrouw zijnde bewustzijn hemels ingegeven? speelde…

Een oorlog woedt. De vijand boekt succes, zodat een manschap vloekt. De legerkardinaal is net verzonken in een schietgebed. Hij vindt het vloeken ongehoord: z'n dienst te velde wordt verstoord. Hij pakt daarom z'n dienstgeweer en schiet pardoes de vloeker neer. Nu is de kogel door de kerk gezegend, dus hij doet z'n werk. 't Is treffend…

het is koud zelfs de vogels zwijgen lintje op de revers rood de klaproos lichter dan het bloed van hen die nooit oud werden zoals hij, nu broos ogen vol trots en verlies het saluut weerklinkt de muziek zwelt aan de tijd versmelt in de ogen van gevallen kameraden het wieken van witte vleugels…

doorheen tijd pijnt mij het mens zijn zielen schreeuwen; vergeet niet! onze laatste traan was voor jullie! onze laatste adem was voor jullie! lopen, lopen het ravijn… naakt in de septemberzon gruwelijk speelgoed voor kogels Satan is los! het ravijn… tot de rand gevuld met bloed tot kadavers vergane lichamen huizen van de…

vroege winterwarmte begroet mij, zij schenkt evenwel geen soulaas koud tot op het bot wat is in staat dat op te poken? de toch broeierige vulkaan in mij zoekt een uitweg, maar heeft die nog niet gevonden, dan zouden hier andere woorden staan opgetekend hoe kun je je woede uiten zonder anderen te beschadigen, want dat is een taboe die…

Geluid slaat over het woord verlinkt op schreeuwende daken ruggen gebroken gaten gevuld wegen aangelegd naar de hel de troubadour blijft zingen wolven die blijven huilen mensenspel wordt gebroken droomgedachten verlaat ieders lied vreemde snuiters in magistrale zon afgoden in goud en brons ontstemde dingen vuur en gloed geen stappen geen…

het is een feestdag vandaag op dit papier schrijf ik de oorlog neer heel even is er stilstand, de doden staan niet op liefde is hard, ik wil het eten als een zoet broodje, onverdoofd een trompet schalt; waar ik morgen zal staan schreit een bom, onder een vlag bedekt…

Er regent bloed uit het oosten op de daken van het westen hoe lang nog duren de moorden van uit de portieken van het zuiden hoelang nog twitteren wij groetjes met kruisjes troosten wij ons egoïsme met lieflijke gebaren naar onbekende windrichting en laten face book stand by…

Een kleine herderin loopt langs de smalle stroom, over zachtgroene heuvelhellingen. Ovenlucht en stemmen van dorpelingen raken haar als geurige, vaag ruisende stoom. Onder klokgelui knielt het meisje vroom naast de schapen, geeft zich aan mijmeringen: "Vet gras, goede kudden, hechte woningen: meer dan ons toekomt, geeft Hij, die 'k minnend…

En op ‘n dag droegen er vogels duizenden rozen overzee die in de stilte teer ontloken voor de wind hen zijdezacht naar paarse heidevelden bracht waar ze in zonlicht wilden bloeien als vrijheidsbloem voor onderdrukten maar geen vrede kon zich vormen in verraderlijke stormen die hen ruw van de stengels rukten ze dreven zonder einde voorbij…

Voorwaarts wildernis van bijgeloof opgetrokken knieën treurende borsten schaamlippen gekneld door angstige dijen gedachten stuk getrokken door roest aangevreten een idiote hand tussen onaantastbare delen er zingt alsnog een blanke borst van koel helder water.…

In verwilderd achterland plukte hij ooit voor haar de allermooiste kleuren vandaag plant hij zwart zaad met een duistere blik gedreven door intense haat ruikt hij alleen nog de geur van vers bloed het boeket is hij allang vergeten…

hij overzag het slagveld het fort verscholen achter de heuvel hij overzag het eigen leger vermoeid nog na de laatste slag besloot het er maar even bij te laten…

Zwijg luchtdruk gevuld met vuur zoveel slagkracht gereten vlees zo diep gekleurd het warme rood verkracht angst zet de beurs op winst schaamte ligt op koers.…

(namens mijn familieleden die in Auschwitz zijn omgekomen) Waar kunnen zij schuilen als jouw blinde woede in kinderzieltjes tekeer gaat? als hun zachte huilen van het gebed in een ontembare zee ontaardt? Voor de val breekt zijn de asters al geknakt in onbuigzame handen Jouw haat wapent een gebaar van diepe onmacht in dode ogen…

Hoor Rita Corita: jongens wie lust er een kop? niet te keren in de ochtend na het diner de avond om wakker te blijven het is een vast stramien gelijk in gedichten zoals de wereld rond de zonde draait in het oosten komt de zon op in het westen gaat hij onder het zou zinloos zijn als het zou keren omdat de zon allang in het…

't Is pech aan 't front: de vijand boekt succes, zodat een manschap vloekt. De legerkardinaal is net verzonken in een schietgebed. Hij vindt dit vloeken ongehoord; z'n dienst te velde wordt verstoord. Hij velt 'm met z'n dienstgeweer. Al vloekend valt de krijger neer. Nu is de kogel door de kerk gezegend, dus hij doet z'n werk: 't is treffend…

Kleine kinderhandjes, dragen nu het leven Zo zwaar en zo ondraaglijk Niet om gevraagd, maar toch gegeven Papa en mama, een vage schim van toen. De warmte, de liefde, die omhelzing en die zoen. Gegrepen door dieren, in een menselijk gewaad. Soldaten met wapens, vertolking van het kwaad. Alleen draag je het leven, waar je in werd gedragen. Bij…

om te beginnen worden rekruten voorzien van startpistolen onmiskenbaar is de eendracht in het leger door het uniform legerwoordvoerders worden aangesteld in de rang van kletsmajoor de deserteur wil geen krijgertje meer spelen op het strijdtoneel de aalmoezenier gebruikt een dienstrevolver waarmee hij misschiet de veldpredikant…

Het stapelbed wiegt heen en weer het kraakt jij gilt en ziet hen keer op keer hun lege ogen staren je aan ze blijven je achtervolgen je blijft alleen achter hongerig en moe niemand om voor je te zorgen armen sleuren je krachtig mee je probeert je nog te verzetten maar niets doet er nu nog toe niets zal jou nu nog beletten…

Het gebouw trilt van de verhalen het kreunt het wordt gestut door bomen kruinen buigen behoedzaam over het dak uit alle ramen vragen kinderhanden hun namen op. Voorbijstromend water draagt murmelend hun lot.…

Oorverdovend gekletter overstemt duidelijk de roep om kleuren straten rood de toon van onschuld hoorbaar in de wind zonen van moeders en moeders van zonen dragen hun klaagzang op aan de veel te duur betaalde vrede…

Withete zon, Treblinka, maar vlinders leven nog. Ze verbleken niet, verdwijnen slechts – één moment, een eeuwigheid. Dus raak me zachtjes aan, raak me aan alsof ik hier niet was, alsof de schaduw van je vingers me zou verjagen. Alsof je me in een droom zag die je je probeert te herinneren. Als je je ogen opendoet ben ik er niet, maar…

Vrijheid ligt niet zomaar op straat je kunt het niet even gaan oprapen. Vrijheid is leven zonder angst en geweld vrij kunnen zijn in je doen en laten. Vrijheid is leven in harmonie laten zien wie je bent en hoe je leeft. Vrijheid is ook dankbaarheid aan hen die hun leven gaven voor onze vrijheid. -------------------------------------…

what’s in a name? zijn naam leeft thans voort een stille roos ademt nog dagelijks verdriet…

Bevrijdingsdag nationale feestdag helaas niet voor iedereen één land zoveel verschillen ondenkbaar…

de koffers vol met dromen hebben zij niet meegenomen hun terugtocht bracht onzekerheid het land zijn idealen kwijt noest zijn ze weer gaan bouwen om zelfrespect te houden in nederige jaren konden zij uiteindelijk het wirtschaftswunder klaren toch speelt altijd het oude zeer wanneer komt nu de derde keer…

naam en plek spreken hier nog in schrijnende beelden waar oude barakken hun duister verleden nog tastbaar belichten waar vergrijsde mensen huilen om verzwegen jaren tussen ijzige prikkeldraden nimmer gewist…

Het is al lang geleden toch mogen wij het nooit vergeten dat mensen voor onze vrijheid het leven lieten. Oorlog een zinloos geweld waarin mensen zoals jij en ik pijn en ontberingen leerden kennen. Vele van hen lieten het leven door uitputting en ziekte of werden weggevoerd gingen hun dood tegemoet. Laten wij vandaag gedenken even…

Holle ogen in schamele karkassen de winterjassen weggerukt markeringen zijn aangebracht uit de hemel gegriste sterren pijnlijk zichtbaar in hun ziel ge-etst Met ijle rompen en kale schedels wachten ze op het bevel voor de eerste stap naar later Ze reizen zonder vervoersbewijs de locomotief rookt weg nu zij nog, doch ze weten niet…