1787 resultaten.
Nectar
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
964 Ochtendnevel in de velden
bloemen drinken nieuwe kleur
insecten laven zich als ware dit
een nectar voor de goden
niet gemaakt voor dode helden
wiens messen en gebroken botten
vage geesten nooit gewijd
in de diepte wijlen
door de insecten niet vergeten die
geen dorst meer nu; gaan eten
een lang verhaal van dood en brood,
van as en…
Voorspelde stilte
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
594 Hier in voorspelde stilte
ben ik draagmoeder
en tegenlicht gelijk
langs een alfabet vol zoenlippen
vaar ik mij een lege boot
naar de stille oevers
lees ik jouw gedachten
zwemmend naar dat eiland
zwijgend in het weiland
dansen mijn benen
onder mijn mindere ik
zie ik het zwijgen
door verandering
ben jij een plaatje
op de…
Ik zag het als mijn opdracht
gedicht
2.6 met 93 stemmen
28.134 Zij, wel gemaakt van spier
en bot, leek mij op water
stromend uit een beek of
kraan en haar kwikzilveren
schoonheid werd als alle
water, voor mijn voortbestaan
even ongrijpbaar als
noodzakelijk.
-------------------------
uit: 'Anderling', 1998.…
Samen
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
1.166 Samen
Universeel
Zielsveel
Verbonden
Uniek een deel
Twee zielen,
één geheel
Gezonden
Als de boodschap
Van intens
Lief
En leed
Vanuit de zekerheid
Van verleden tijd
Immens bereid
Je lief te hebben
Door wat je me doet
En deed
Vanuit jouw hart
Tot op mijn bot
Vanuit trouw
Samen apart
Tot mijn schot
In de roos
Eindeloos
Tot in…
Aan een kust
gedicht
2.3 met 155 stemmen
18.828 De boot is leeg. Het water is weg.
Wolken drijven naar een andere kant.
Zo liggen wij naast elkaar. Jij en ik.
Je liep langs de tafel naar het raam.
Je kwam terug. Je legde papier weg.
We werden woorden en vloeiden samen.
-------------------------------------------
uit: "Rozen verwelken, bloemen", 2006.…
geen titel
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
497 de visser zit in zijn boot,
terwijl hij over water kan lopen
doet hij dat ditmaal niet
aan gene zijde gekomen
treedt hij over gegane paden
valt in herhalingen
doet geen pogingen mij op te vissen
terwijl ik mezelf
toch meermaals aangeboden heb
als aas
kom maar…
laat zien wat je kunt
als je durft…
tot op heden heeft hij mij
niet binnen gehaald…
Strobopsychedelisch
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
476 schaduwen leven
Rorschachvlekken flikkeren
dit psychedelische
verknettert cellen
dag en nacht
weken, maanden
weet ik veel hoe lang al
het hele systeem op tilt
snij mijn oogleden af
die hebben geen nut meer
met naakte ogen
kijk ik de wereld in,
dat wat er van over is…
doorklief mijn schedel
met een botte aks
zoutzuur druppelende,
zelfs…
Patricia.
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
1.202 zwevend, dromend denken
aan jouw huis daar aan de plas
ik zou je al mijn liefde schenken
als jij daar nog maar even was
lachend, kussend spelen
in die boot tussen het riet
ik kan dit verlies niet velen
de smaak van louter verdriet
de wind waait over de plassen
verstrooit het stof van jouw bestaan
de urn waar ik op mocht passen
verliest…
de laatste Mono Lisa
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
628 laat de wind stil gaan liggen
wanneer we het vlees van elkaar
afschrapen
niets meer gaat van mij naar jou
naaktheid tot op het bot
geen kracht meer
geeft
verberg regen in stenen
de verwarring van gedichten in een lichaam
dat zichzelf verdrinkt
zwalkend door verlamming
laat het stil zijn
tot in het meest argeloze woord
ik ben de…
Het dal der vergiffenis
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
680 Ik zakte
voor de zoveelste keer
in pijn, verdriet, ellende
door bot, geest en hart.
Mijn hersenen konden niks anders doen,
als vergeven,
van ieder bestaan
handelen
doen en denken.
Het hoofd
dat functioneerde
te allen tijde
bleef draaien
op volle toeren
om mezelf te vergeven
in het geheel
der heelheid.…
Droomvriend
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
940 landschap
waar liefde haar zomer heeft
mijn gevoel naar heimwee zoekt
een roeiboot hebben we
gehuurd met losse centen
om de rivier af te dwalen
en op zoek te gaan naar fruit
omdat de nacht haar
eigen bloemen heeft
en haar boezem en meloenen
ik mag je even
maar je komt niet naderbij
van aanraken is geen sprake
de droom slaapt naast de boot…
Niemand ben ik niet.
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
498 Een huidzak met daarin wat botten,
ingewanden, zenuwen en wat bloed.
Grijze cellen in een ouwe hersenpan.
Een geest, die ik niet begrijpen kan.
Van primaten voel ik mij familie,
maar aapachtig ben ik, hoop ik, niet.
Wie ik wel ben is me nu wel duidelijk.
Dat ik iets of iemand ben.
Niemand ben ik zeker niet.…
Intiem kunstwerk
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
498 Mijn lichaam wordt een wrak
als ik er niet voor zorg
en ontevreden ben
als het allemaal niet zo mooi is
als het lijkt, en er van alles moet
veranderen wat ondoenlijk is
Overal zie ik glanzende mensen
ze wijden hun lichamen
als tempels
van vlees, botten en bloed
aan plastic schoonheid
of aan iets hogers
maar mijn tempel is voor mijzelf…
Een illuster plot
netgedicht
5.0 met 22 stemmen
437 je lacht
zonder woord
en geluid
de mimiek van
je gezicht
beeldt het
allemaal uit
waar je
handen zinnen
maken in de
hoofdstukken
van je armen
boekt je gelaat
een illuster plot
snel
lezende ogen
vangen bot
synchroniciteit is
niet te integreren
als chaos
voertaal blijft
pas als de
delen zich
puzzelend naar
het eind…
Tere liefde
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
396 meer
spontaan doen, omzichtig
raak ik mezelf aan en jou
laat ik liever kijken
dan doen, maar soms
wekt de tinteling van jouw
streling steeds dieper in mij
onvervulbare behoeften
Ze liggen in mijn cellen
te slapen, nog steeds
verlangend jou te bespringen
maar jouw handen weren mij
uit voorzorg af, zo teer
zijn onze huid en onze botten…
Amsterdam
gedicht
3.0 met 1 stemmen
2.740 Weer varen boten langs het raam.
Ze zijn met vingertoppen te raken, varen veilig
van eeuw naar eeuw recht op de haven aan.…
landbouwhaven
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
607 het tij ligt aan de ketting, dood
jij had gelijk, de haven is helaas
verzand, door mensenhand,
met dammen en met sluizen
duwden ze boten naar de kant
het schip had eeuwig afgedaan
vruchten nu vervoerd per as
wij noemen dat vooruitgegaan, toch
meen ik dat het vroeger beter was…
Winter Maan(d)
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
437 het was in die dagen
Kerst was wit zoals het hoort
het zondagsschool Kerstkado zette
in een boek van W.G. van de Hulst
z'n verheven boodschap voort
het ijs op met botte houtjes
schaatsen nooit geleerd - ondanks veel geduld
je vond het wel verdraaid koudjes
maar het trok weg als je warme chocola bij
de koek en zopie tent had gescoord
dat…
van gogh
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
1.061 De overschreden grens
De botte bijl die hakte
dat hoorde bij Van Gogh als
Een bijzonder mens
Waar anderen stonden
Liep hij door
Waar anderen hielden
Ging hij voor
Onder aversie of bewondering
Met minachting of roekeloos
Al naar hij verkoos
Waar anderen doorgaan
Werd hij gestopt
Waar anderen vervolgen
Ging hij heen
Onder aversie of…
Adolfine
netgedicht
4.1 met 31 stemmen
662 Hangend ziek of juist luid euforisch sprekend
inhoudelijk absoluut geen botten brekend
in een voordringende stinkende rij
handen tegen zakkenrollen beschermend
het weinig bezit als verlies controlerend
Het leven in een plastic bekertje of tabletten
staan hier de diehards van de straat
verslaafd aan pillen, Crack en Heroïne
wachtende het…
In gevecht met de natuur
hartenkreet
4.0 met 6 stemmen
1.156 In gevecht met de natuur
Net als al die keren
Maar nu zelf achter het stuur
‘k Zal ze wel eens leren
’t Water spat over je heen
Wind blaast om je hoofd
Even helemaal alleen
Alles lijkt verdoofd
Ook al ga ik onderuit
Wat wel eens gebeurt
Iemand haalt me er weer uit
Niet te lang getreurd
Dan relaxed weer op mijn boot
Vertrouwend op…
leven zonder verwachting
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
800 ooit scheen overdag
altijd heldere zon
's nachts natuurlijke maan
toen al in schijngestalten
bij gefonkel der sterren
tot de wolkendekker
met druppels en condens
er slordig tussen kwam
zodat we nu weer verwachten
vraag me niet waarom
hij ons in de boot nam
deze onbekende verwekker
in een en dezelfde adem
van wind ijs storm orkaan
sneeuw…
kaal zal ik voor U verschijnen
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
1.231 ik voel de koude wind
nog spartelt leven tegen
maar vingers zijn te kort
om nog meer tegenspel te geven
ijskoud merg in mijn botten
chemo zal het doen verrotten
maar wat blijft krijgt
altijd nog een laatste kans
mijn haren ben ik kwijt
kaal zal ik voor U verschijnen
de buitenkant van wie ik was
is dag na dag aan het verdwijnen…
het kind en de horizon
netgedicht
3.6 met 23 stemmen
683 moegewaakt
toen Gods woorden vielen
naast het nachttij en haar dode
lichaam
dat in het toegewaaide duinkleed
geen beloftes meer droeg
ik zag hoe hij afstand nam
van haar slaapliedje, nog teder
in zijn lijf
zoals vergetelheid ademt
over woorden in een te korte
tijd
de laatste maal, aarde en stof
stof en aarde
ik zag een boot…
IN MEMORIAM DONNA (mijn lieve HOVAWART)
hartenkreet
3.4 met 11 stemmen
1.002 gezegd
nooit was je humeurig
nooit heb je iets misdaan
altijd was je lief
altijd was je er
altijd was je blij
altijd aan mijn zij
altijd vol vertrouwen
en nu een vleugje Donna
bijna iedere dag
als ik opsta
begint het al
je staat niet op je plek
kwispelt me niet tegemoet
een koekje kan ik niet meer kwijt
geen lekker knagen op een bot…
Jij
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
1.022 ach ik ben oud
niet alle wonden
kunnen nog helen
al meer littekens
heb ik nu dan huid
maar jij blijft jong
althans in mijn ogen
ook al evenaar je
bijna al mijn jaren
je zonnestraalt me
door de donkere nacht
bedekt rauwe wonden
met een fluwelen korst
je lach stilt de pijn
van botte messen
die het lange leven
almeer in me stak…
Zij is mijn bruid
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
517 Het stille water uit de wintertijd
Wordt van de ijskap bevrijd
Door een zon die warmer straalt
Mij uit mijn winterslaap haalt
Lente laat leef tijd ontwaken
Zintuigen voelen groeiend raken
In diepe gronden treft het doel
Ontkiemt een tinteling gevoel
Voel in mij de levensstroom
Ondanks de flink gesnoeide boom
De knop is om, ik bot…
Stamboom
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
1.078 Onverwachts en zonder kloppen
dringt hij binnen
– de zwarte botte bijl –
hakt liefde weg
en het dierbare dat zich
in wanhoop vastklemt
zet de vensters open
laat alle leegte binnen
vernietigt de wortels van mijn bestaan
zaait de tranen
voor een oceaan van verdriet
verdwijnt zonder te groeten
Verwond door de spaanders
krabbel ik…
Duizendklappers
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
584 wil de rust
en stilte terug
na de hectiek dit jaar
uit lange nachten
komen spoken
niet afgehandeld of al klaar
zij schreeuwen
dwingend om het einde
rammelen met botten hun misbaar
breken stilte
ijlen onrust door mijn kop
nog even en ik ben kapot
maar ik ga ze verjagen
met duizendklappers tegelijk
ze verknallen anders hoofd…
Een grote vierkante wasbak
gedicht
4.5 met 2 stemmen
5.944 Het is een wonder dat hij het toelaat
hij die altijd alles heeft bepaald
de kapitein van een wrakke boot
in vreemde wateren.
Nu zwemt hij in die wasbak.
En hoe meer water er stroomt
hoe meer verwonde kinderlijfjes
erbij komen, ze drijven om hem heen
draaiend van rechts naar links
het water kleurt steeds roder.…