38710 resultaten.
Verdere evolutie
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
41 We bouwden een trap naar de hemel
Voor de eerste tree hielp iemand een hulpeloze
Een ander vertroetelde verloederde kinderen
En er was ook een man, men vond hem eerst nog een vreemde
Maar later hielpen we hem en we ruimden
De rotzooi op, de muren en prikkeldraad
We vlogen vliegtuigen vol met delen
Van dingen die ons eerst nog verdeelden
Vele…
over het lopen
netgedicht
4.8 met 6 stemmen
604 intussen woon ik al zo lang in de beweging
het lopen neemt de vorm aan
van mijn lichaam
nestelt
in mijn hoofd
maar waarom ik loop
je zoekt in je gedachten
vrijheid, verdriet, heimwee
en herkomst
en de eenzaamheid
om bij de bomen, de zee,
het veld, de hemel te zijn
en niet alleen
moest je vertrekken en
aankomen
de tussenliggende…
O God, ik heb de geur der vlieren om me henen
poëzie
4.0 met 2 stemmen
865 O God, ik heb de geur der vlieren om me henen,
en mijn hart - God, gij kent zijn lijden, en Ge weet
hoe vaak het, schoon gelate', in pijn zijn dagen leed -,
is als een appel-boom, met pralend licht omschenen,
die blij zijn branken breidt, waar roze en blank verenen
hun perel-kleuren in 't teer weemlend bloemen-kleed...
Zo is mijn vrucht-zwaar…
Bekeerd
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
493 Niet bezweken onder een religieuze wolkendeken
verblijf ik hier op aarde en herken
het eindeloze veld van licht en donker
waaruit dit 'al' ontstaat
een hiernamaals of juist zonder
ik dien uiteindelijk het moment
dat vind ik wel genoeg als wonder.…
Vis
gedicht
2.8 met 25 stemmen
5.679 Visje wil iets zeggen,
visje kijkt me aan.
Visje tuit zijn lippen,
maar ik kan hem
niet verstaan-
nooit en nergens kan ik horen
wat visje van mij wil:
ik ben waterwoordendoof,
visje mensenstemmenstil.
---------------------------
uit: 'Superguppie', 2003.…
De Bock
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
575 Het is zo'n winter laan waarvan je zegt
lichte dooi duwt de stuifsneeuw van de bomen
die geruisloos valt op het karrenspoor daaronder
getrokken door de zwarte paarden
die met zachte tred, als in gebed,
de winter voor het laatst bewaarden.…
Vlaanderen, o welig huis
poëzie
4.5 met 2 stemmen
926 Vlaandren, o welig huis waar we zijn als genoden
aan rijke taaflen! - daar nu glooiend zijn de weiên
van zomer-granen, die hunne aêmende ebbe breien
naar malvend Ooste' en statig dagerade-roden,
dewijl de morge' ontwaakt ten hemel en ter Leië -:
wie kan u weten, en in 't harte niet verblijên;
niet danke' om dagen, schoon als jonge zege-goden…
Als, bij moe-tanend avond-lichten...
poëzie
4.0 met 2 stemmen
912 Als, bij moe-tanend avond-lichten,
angst daalt in onze aanwezigheid,
zijt gij 't, die voor onze aangezichten
de vreê der avond-lampe breidt.
Wij zitten en ons leden wegen,
zwaar van stil-naedre dage-dood;
gíj hebt zacht woorden die verplegen,
en breekt het vredige avond-brood.
En wij, die uwe gaven eten,
wij rusten in uw blijde…
Baanvegerslied
poëzie
4.0 met 1 stemmen
952 Leg reis aan! leg reis aan!
't Leven is een gladde baan.
Bittere borrels of melk en saffraan!
- Vegertje, bind mij mijn schaatsjes eens aan. -
'k Heb het voor grotere lui wel gedaan.
Leg reis aan!
Bittere borrels of melk en saffraan!
- Vegertjelief, hoe leg ik het aan?
Vegertje! 'k ben hier voor 't eerst op de baan. -
Wil je niet…
Wij zullen blijde zijn
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.026 Wij zullen blíjde zijn... De bomen blozen
van vruchten. En ons hoofd is schoon als duizend rozen,
nu we overvloedig zijn van zwenkend zomer-bloed...
o God, God, ik en kende U niet, en was verlóren;
maar nu ge Uw adem door mijn adem deinen doet,
is Uw gedaante menig-voud in mijn herboren,
'lijk, beken-veel door 't barstend lente-land, een vloed…
Verdwijning
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
814 Stel dat ik verdwijn
eerst een week, dan een maand,
stel dat ik niet meer verschijn,
wel een jaar lang.
Men vindt wel een vervanger op mijn werk,
mijn vrouw een nieuwe partner,
een nieuwe papa voor mijn kinderen,
men zal nog aan mij denken,
mij misschien zelfs missen,
iets vertellen over vroeger,
toen ik er nog was
maar alles slijt, alles…
koud
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
556 de winterzon schijnt mooi,
maar het kwik blijft onder nul
op weg naar de bakker zie ik een man
half-opgerookte sigarettenpeuken oprapen
en in een sigarettendoosje stoppen
in de zondagskrant lees ik
dat de directeur van een Brusselse vzw
achttien jaar lang
1000 euro per dag verdiende
de winterzon schijnt mooi,
maar het kwik blijft…
O zee, die mijne lip doorkeent
poëzie
3.5 met 2 stemmen
1.101 o Zee, die mijne lip doorkeent met zout-kristallen
waarin het volle licht van alle zonnen breekt;
zand, bij mijn veer'ge zool breed-uitgestraald doorweekt,
waar krijsend iedre tred doet duizend schelpen schallen;
o tuimelende lucht, die brandt mijne ogen toe
maar sluit ze op 't dansen van ontallig-vuur'ge bollen:
ik ben van zee en lucht…
Ter lome zee met slappe zeilen
poëzie
4.5 met 2 stemmen
864 Ter lome zee met slappe zeilen
onder eenzelfde lamme zon,
en steeds het onveranderd-ijle
aan elke nieuwe horizon;
aldóor de dagen áldoor varen
een onverschill'ge avond toe,
en eindeloos het loom verzwaren
der lamme leden, hooploos-moe;
en nimmer, nimmer slapen mogen,
maar steeds naar horizonnen spiên
met starre en pijnlijk-sperrende…
Ween aan mijn borst
poëzie
4.0 met 1 stemmen
912 Ween aan mijn borst den schat der tranen
die rijk me maken van uw leed,
ik die van wankelende wanen
als gij het talmend smeken weet;
ik die, mijn kind, op andre schouder
om eendre vreze heb geschreid,
maar van elke onmacht oud en ouder,
weer om een nieuwe hope lijd;
ik die het goud van alle transen
voor de as van oude zonnen ken…
Kind met het bleek gelaat
poëzie
4.0 met 1 stemmen
818 Kind met het bleek gelaat, dat van uw wijde blikken
geen liefde in mat gebaar noch in lede ogen ziet,
maar in uw zedig kleed uw knieën weet te schikken
zó, dat me te elken male een laaie drift doorschiet:
gij zult het nimmer aan mijn vrome woorden weten
hoe mijn begeren om uw kleren dolen dorst;
maar ìk draag in me-zelf de wonde, zelf gereten…
De bruid zegt:
poëzie
4.0 met 2 stemmen
771 Hoe wordt mijn lippe week
van honig-smaak?
– ’t Is of ‘k met tanden-reek
uw tanden raak...
Hoe zijn uw ogen klaar
van vreemde schijn!
‘k Zie er me lévens-waar
spíeglend in zijn...
‘k Hou mijne leden, als
ware ik beschaamd…
– Uw adem, om mijn hals,
die zoelig aêmt...
- Is het een lente-gloed
die door me gaat?
Hoe toch uw strak…
Laat me, vijver, waar ge ontwaakt
poëzie
4.0 met 2 stemmen
877 Laat me, vijver, waar ge ontwaakt,
- daar, ten dagerade aan 't rozen,
naar uw nacht de morgen naakt, -
laat mijn aanzicht, week en naakt,
eigen bleekheid tegen blozen.
o, 't En is een scheemlen maar;
maar, in 't stijgend morgen-scheemlen,
zie 'k ten vijver, minder klaar
maar te dieper naar ik staar,
schoonre hemel dan ten heemle…
2019
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
849 flakkerende kaarsjes
flikkerende lichtjes
vrolijke kaartjes
olijke gezichtjes
oogjes die fonkelen
een sprankelende lach
vele mooie momenten
is wat ik wensen mag.…
De kwellende eenzaamheid
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
559 Ik weet niet hoe, ik leven moet
Elke dag weer stilstaand bij,
Hetgeen dat mij dwars zet, de voet
Hetgeen wat mij gelukkig maakt en blij.
Ik leef hier nog, in kwellende eenzaamheid
Niemand hier, om mij te verblijden
Denkend aan wat mijn leven leidt
Denkend aan wat mij van anderen zou afscheiden.
Ik kan niet verder gaan, levenloos leven
Er…
Annunciatie
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
571 Lavagna in het voorseizoen: zie
de haven
boten nog in ruste
buigen naar elkaar
groeten
het voorjaar
schraapt hoeven en sluit
af en toe de ogen tegen
zonlicht dat al wit wordt
timmergeluiden
klinken op van boten
en rijken komen van verre
met geschenken want
de Oriënt is niet ver
koks rakelen sluimerende vuren op
ratelen keukengerei…
Wind
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
547 De zucht ritselt niet,
toch wentelen bladeren.
Herfst luidt geen klokken.…
Worm
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
588 De voordelen van een worm
Als huisdier zijn enorm
Veel eten doet hij niet
Hij blaft niet als hij katten ziet
Slechts één kleinigheid kan een probleempje vormen
Er zijn geen pillen om wormen te ontwormen…
Vinger God’s wat zijt gij groot
poëzie
3.0 met 1 stemmen
1.630 God is Natuur: Je luistert naar een mens
En hoort een stage stroom van klanken
Die neerslaan in orale databanken
En vaak gaat dat proces naar wens
Maar taal staat ook op boekenplanken
En daar heerst homo sapiens
Hij geeft de klanken graag een grens
Zo worden woorden toverdranken
Maar ‘t woord op zich heeft nauwelijks magie
Het is het passen…
Dwingelderveld VIII
netgedicht
4.2 met 20 stemmen
653 Om hier te gaan. Het veld op. Zonder broer.
Onder die lege, blauwe hemel die alles zichtbaar maakt dat gezien wil worden.…
Cirkels
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
372 jij die beweert dat de wil een ziekte is
je hebt het leven niet begrepen
ook ik lijd aan nogal wat waan-ideeën
zoals bijvoorbeeld
dat zeldzaam en uitzonderlijk hetzelfde zijn
en coherentie een deugd is
ik wil het allemaal
de rust en extase
reflectie en beweging
het geld en evenwicht
de nacht en de dag
verzaken en omarmen
ik wil het…
Oeps... Foutje
hartenkreet
4.0 met 7 stemmen
515 Fouten maken, dat mag
is wat ze zeggen.
Dat is ook wat ik dacht,
alleen wat ik nu pas weet is,
’t geen waar ik ’s nachts van zweet,
dat ik niet bang ben voor het maken van een fout,
maar voor hetgeen daarna.
Het geschreeuw, het drama, de verwijten.
Zo zijn wij toch niet getrouwd?
De consequenties zijn niet mild,
waardoor niemand een fout…
De lucht van Storm tot Zucht
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
325 Je leeft er in of ’t niets is: in de lucht
En bent er zó licht aan gewend
Dat je hem nauwelijks nog herkent:
Al slaak je ook een diepe zucht
Maar als depressies in ons bolsegment
Zich zamelen tot een storm geducht
Dan drukt zich zelfs de arendsvlucht
En zweeft omhoog de circustent
Natuur kan zich in lucht wel staande houden
Natuur is aan…
Jachtsneeuw
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
352 Jachtsneeuw
De winterlucht spant zich samen,
donker aangeslagen.
Zij draagt het weten met zich mee
van een bui die nadert
en niets vragen zal.
Zelfs de laatste bladeren,
schraal vastgehouden
door takken zijn in spanning,
ritselen niet,
maar trillen,
vóór wat komen gaat
voortgedreven door een jachtig wit.…
Dwingelderveld X
netgedicht
4.2 met 11 stemmen
331 januari 2026
Toen de slaap uitbleef ben ik gegaan.
In een weinig licht, de witte winter in.
Tussen tengere berken waarin vogels
zich stilhielden, twee gedaantes.
Lopers, broers,
met koude handen en volle woorden
over wat mooi is.
Het lied van Cohen
en de tijd die verstrijkt.
Ook toen sneeuwde het bos
langzaam dicht.
Straks zal de…