2744 resultaten.
Troostmuziek
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
902 die naar Hem zijn toegegaan
Muziek die mij doet dragen
in gemis en in verdriet
en met zoveel vragen
't is de Vader die mij ziet
Muziek van herinneringen
van gedachten in mijn hoofd
en van Kerst die doet bezingen
van 't Kindje dat ons is beloofd
Muziek is ook een medicijn
bezongen in een lied
te weten waar ze nu al zijn
't brengt troost…
Meer dan een Meer
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
514 Wanneer meningen me hebben verward.
Wanneer het in mijn kop gaat gisten.
Wanneer ik ben vastgelopen op mijn pad.
Dan wil ik weten wat de wijzen wisten.
Weer verlang ik naar dat stille meer.
Daar ga ik zitten op een houten bankje.
Het water stroomt er als mijn eigen leven.
Onzichtbaar blijft de geheime levensbron.
En toch, wat troebel is…
Ons bed
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
866 Zonder ons bed,
wordt ons leventje onleefbaar.
Zonder warm holletje,
kan niemand overleven.
Geen mens. Geen beer. Geen eend.
Voor het eerst open ik mijn ogen.
Zojuist werd ik opnieuw geboren.
Het donzen kussen is mijn moeder.
Haar koesterende liefde voel ik weer.
Heerlijk gaap ik en strek mijn lichaam uit.
Ik voel mij als een uitgeslapen…
troostlied
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
797 laat mijn hoofd
zacht rusten
op je borsten
en m'n ziel
sluimeren
in je hart
dat we samen
wachten
op 't ochtendgloren
dat altijd komen
zal na zoveel
zwart...…
Telefoon
gedicht
5.0 met 3 stemmen
8.980 Iemand is een verre stem
in een doos niet meer, een sterke hand
niet meer of een te strak gestrikte
schoen, een doorgestikt overhemd, iemand is
een niet verwijderde gemiste oproep
nog misschien, een ingeslikt signaal
dat trilt van een bericht, iemand is
zo te zien zo uit je telefoon,
je kunt bellen wat je wilt
of me nog meer vertellen
--…
De geliefden
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
585 Zij keken elkaar aan
betastten elkaar
spraken geen woord
liefde heeft zo weinig nodig
een aanraking
een glimlach
zij vonden troost
in een harde tijd
ze konden een wereld en nog meer aan
ze kropen in elkaars lichaam
teder, zonder dwang
en sloten zich voor buiten af.…
In hetzelfde ziektebeeld
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
523 het eigen schrift
noodlot zinnen gaf
tijd werd achteloos
opzij geschoven
in pure dwingelandij
chaos kreeg
alle prioriteiten ging
schaamteloos de rij voorbij
zo kon ik
jou ontmoeten
in hetzelfde ziektebeeld
jij wanhopig
naar de eerste intake
ik bijna geheeld
iedereen ging verder
met zijn eigen leven terwijl wij
elkaar troost…
Door de liefde
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
506 De dapperen zullen ons troosten,
maar niets of niemand,
geen mens gaat met ons mee.
Alleen de liefde in ons hart,
zal bij ons blijven.
Liefde zal zoveel sterker zijn,
zoveel sterker zijn dan smart.…
Verlichting
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
511 Verlichting omarmd
het gedicht van de schaduw
in de schemering
nu woorden leven verzacht
en dauw verdriet illustreert.…
Als ongelovige
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
502 Als ongelovige,
zal ik in toeval nooit geloven.
Ik kan onmogelijk geloven,
in ons aller blinde lot.
Weet, geluid verspreidt zich in kringen.
Hoor, een koor begint zomaar Bach te zingen.
Door blind toeval of door het onbedoelde lot.
Hoe ik het als onwetende wend of keer,
steeds kom ik weer gelovig uit,
bij de aandacht van Zen.
Bij dat ongrijpbare…
Een moederhart
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
608 Bij ziekte en bij smart,
troost,
alleen een moederhart.…
Filosofie volgens Finkers
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
790 Sterven is eenvoudig,
we kunnen het allemaal!
Dat riep een filosoof opgewekt.
Mij stemt sterfelijkheid somber.
Ik lig weer sterfelijk in mijn bad.
Finkers ligt binnen handbereik.
Ik begin een stukje te lezen.
De zon gaat weer schijnen.
Ik lach.…
Zo graag
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
603 Zo graag zou ik wat ware woorden vinden,
wat woorden die gaan troosten wie er schreit,
maar ach, die woorden willen maar niet komen
dus zwijg ik nu al maar een hele tijd.…
Crematorium
gedicht
5.0 met 1 stemmen
3.461 Je gaat er met de bus of tram naar toe
en volgt vandaar de richtingbordjes maar.
Gebeurt het goed, kom je er met een kerst-
gevoel of zoiets moois getroost vandaan.
Het is heel erg naar maar ook weer niet zo erg.
Bedenk bij onweerstaanbaar opkomend verdriet:
Die hebben ze - mij hebben ze nog niet.
-------------------------------------…
Tussen wieg en graf
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
484 Voordat we werden geboren,
kenden we nog geen verdriet.
Maar tussen wieg en graf,
zullen we verdriet ervaren.
Angst en pijn zal een deel,
van onze blijdschap zijn.
Tussen wieg en graf,
moeten we leren leven.
Tussen wieg en graf,
moeten we leren geven.
Tussen wieg en graf,
en zullen velen vragen,
waarom ze hebben gehaat,
en wie hen…
Mijn kind
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
456 Wat een troost, dat te weten
Dat God mij nooit verlaat
Maar altijd met mij gaat
Hij zal mij nooit vergeten.
In vreugde, maar ook in verdriet
Wil Hij mij altijd nabij wezen
Zodat ik niets hoef te vrezen
God, die alles van mij weet en ziet.…
Lievelingsbloem
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
892 De oogst is groot
aan dankbare herinneringen
die ons niet scheiden
maar ons binden
bij mij blijven
nu je fysiek afgescheiden bent
bloeien de herinneringen
aan jou, aan ons, aan elkaar
welig en tierig
jouw zo geliefde Oost-Indische kers
is mooi om naar te kijken en
lekker, gezond om te eten
ik zaai ze volgend jaar weer
omdat ook sterven…
Onze tijd opnieuw
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
441 Omdat eens de dag zal komen,
dat wij niet meer samenzijn,
draag ik je vandaag op handen.
Gisteren, zoals elke oude dag,
is nietszeggend overleden.
Vandaag, zoals elke nieuwe dag,
zal niet vanzelfsprekend zijn.
Omdat eens de dag zal komen,
dat wij niet langer samenzijn,
draag ik je elke dag op handen.
Vandaag, zoals elke dag,
scheppen…
Kaas is religie
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
750 Kaas troost.…
Mijn zoon
gedicht
3.0 met 5 stemmen
5.377 Mijn zoon stormt door het huis,
een roffel op de trap. Hij is
zichzelf een motor. Het lied
dat in hem leeft ontsnapt hem
soms. Ik hoor hem zingen
op de gang en zwijg.
's Nachts is hij bang, hij twijfelt
aan zichzelf, aan ons, de wereld.
Ik neem hem in mijn arm
en zonder spreken vaag ik
de oorlog weg en kinderkanker,
mijn eigen dood, het…
Religie
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
550 Is een ongekende bron van troost.
Is een wapen tegen eenzaamheid.…
Vriendschap
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
915 Onze oude kater was mijn grote vriend.
Met hem vergeleken ben ik nog klein.
Ik wil nog steeds worden, terwijl hij al was.
Nachtenlang heb ik met hem geschreven.
Mijn grote vriend is niet meer in leven.
Toch voel ik ons vannacht weer samen,
want zijn wijsheid liet hij bij mij achter.
Verstild is hij in mijn hart gebleven.…
Vredig
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
488 Hoe vredig kan het dwalen
tussen graven zijn
zoekend naar geliefden
de dood in namen uitgehouwen
verweerde muren omsluiten
liefdevol hun dierbaren
stille najaarswolken
hangen zwaar van regen
over aangeharkte paden
zelfs de stille wijsheid
van de oude bomen
traag bewegend in najaarswind
laat troostende woorden los
het zijn woorden…
Laat in de middag aan zee
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
744 ziekte, rouw, de strijd om het bestaan
hadden mij geraakt, maar niet getekend
nu slaat volwassenheid mij in 't gezicht
alleen de zee die werd verzilverd door de late middagzon
die mij heel even liet geloven
in een wereld zonder managers
de zee blijft ruisen in mijn oren…
Het geschenk van leven
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
497 nog langer zwijgen
met dit valse omhulsel
brekend
vermomd
sneeuwpoppen verrijzen
weet je
ondanks de vele
tegenstrijdigheden
een golf van liefde
harmonie en vrede
kruipt in 't hart
voorbij het gebroken licht
veel heb je me gegeven
bijna alles
dat het leven geweld
aandoet
zielsverwanten
zoals ik
geborgen
in armen die troosten…
Wachten op wat komen moet
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
544 Blijven zoals het vroeger was.
Zo zijn wij nog nooit gebleven.
Bladeren waaien van oude bomen.
Wij verliezen onze wilde haren.
Wat blijft en kan groeien is liefde.
Zoals bruine knoppen in de winter,
in stilte dóór blijven groeien.
Knoppen van knoestige kastanjebomen.
Zo kunnen ook mensen wachten.
Op wat altijd is gekomen.
Op wat komen…
Onze horizon
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
481 Nabije troost.
Ver van onze angsten.
Ver van elk probleem.…
Dementie
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
634 De nacht valt ook in mensen die
verbrokkelen in hun bestaan;
Herkenning gaat er langzaam aan
tot ze ook zelf het niet meer weten
wie ze waren, naam verloren
en de sleutel tot verstaan.
Toch blijft voelen, smaken, zingen
en de diepe kern van alle dingen.
Moeten we treuren om verlies of
dieper leren kijken wie ze waren?
Ze zijn nog steeds…
2017
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
571 Donald heeft onlangs Hillary verslagen.
Geert zal in het komend voorjaar,
zijn grote slag gaan slaan.
Het afgelopen jaar is moegestreden,
want ook jaren moeten sterven gaan.
De knoppen zitten al aan de kale bomen.
De donkere dagen worden alweer licht.
De zon is vanmorgen gewoon weer opgegaan.
Ook bezorgde mensen zijn vanmorgen,
wonderlijk…
Moedig zijn
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
773 Wanneer zwart,
niet langer zwart meer is,
maar nog zwarter blijkt te zijn.
Wanneer het licht,
aan het einde van de tunnel,
dooft.
Wanneer diagnose dood betekent.
Wanneer we pijnlijk sterven moeten.
Wanneer ons laatste oordeel wordt geveld.
Vertrouwen, tegen al ons denken in.
Dat wit zonder zwart niet kan bestaan.
Dat dood zijn de tegenpool…