Alle inzendingen

Wanneer de avond valt, gelukkig zachtjes en sereen, gaan mensen na hun werk naar huis, of elders heen. Als hier en daar dan ook nog lichtjes branden gaan, zie je mensen wat harder lopen, kijk, daar vooraan! De lange genoeglijke avonden, met kaarsjes al dan niet, maakt dat je ...

(van een machinist) nu er anderen rijden in mijn spoor heb ik altijd nog één troost ik ging ze net iets voor

Over ons waakt al Zo veel jaren lang Dit schuine pannendak Dat met mos bedekt Onze liefde herbergt; Over ons en hen die Wij kregen houdt zij Trouw de wacht, Waar de dag telkens weer Verschijnt, ook na een Veel te lange nacht

ik raap het herfstlicht op dat als een verre droom rondom het raam ligt 't is een vriend, denk ik dan getooid met ongekamde schaduwen 't is een vogel die het eenzame zwijgen cirkelt op verstijfde muren ik nodig hem uit en leg mijn stem op tafel naast zijn handen

Plantengezichten, navrante boomtypen, zeldzaamzacht gras. Hoogopgaande raadselgroei..., genoegzaam mos. Dieper: overhoopliggende stammen. Feller: herkenbare kwetsuren in zachtwarm hout! In een badinerende kleurengeur zoek en voel ik, inhaleer ik haar respons...

Haar billen als duinen Opgetrokken uit blank zand Gestreeld door zijn hand Waardoor hij mag struinen Waarheen de heuvel leidt Volledig in perfecte harmonie Met haar heuvelige evenknie Door deze tweeling verleid Handen als golven hoog De duinen intens overspoelend Elke zandkorrel liefko...

soms is mijn godsbesef beperkt tot slechts een vloek godverdomme nom de dieu soms is Hij in mijn vloeken niet meer herkenbaar dan besef ik Hem helemaal niet meer

Dag jongen zijn laatste woorden verwrongen met zijn laatste adem een rochel was het meer ja dat was het hij had het wel gehoord een echt afscheid dat was wat hij had gewenst daarvoor was er ook dit maal geen tijd.

Als de wind niet aflatend tegenzit De jaren van een ongelijke strijd tellen Droog en verdord is mijn verlangend hart Gemis is schrijnende in ontbrekende liefde Als al mijn hoop op het vinden is vervlogen Verlaat ik de doorgroefde boom des levens Ik begeef mij naar het zekere ‘onzekere’...

Ik zie je armen bedenk hoe ze zouden kunnen verwarmen, om elkaar heen, wederzijds, heb het zo koud maar kijk snel weer weg inhoudsloze woorden die ik je zeg maar toch denk enkel hoe graag ik je mag betrapt, alsof je iets in mijn ogen zag wat niet mag. Je stem, je klanken ik luister zo gra...

Hij meet de afstand tussen mijn kruis en de grond. Hij legt zijn centimeter om mijn hals als een strop. Zijn vingers betasten de stof. Ik hou mijn armen stijf uiteen: een vogelschrik in de binnenkant van kleren. De naalden prikken door de voering heen. Ik word opgemeten als een partij land...

laat me schemeren in je heldere ogen die liefde stralen uit een warme blik nadat ragfijne regen van nooit geziene tranen langzaam is gaan klaren in een eerste lach waar je stem nog zacht en timide met emoties spreekt breekt de zon zijn duizend stralen zij verhalen van passie en b...

De groep van honderd-plussers blijft vergroten Ooit had je d’r van dat soort maar ‘n paar Nu stijgt het percentage jaar na jaar ‘n Peloton van kwieke soortgenoten De leeftijdsgrens schuift alsmaar verder op ‘t Is lang niet meer zo eenzaam aan de top

wat is dichtbij wat is ver weg iemand dichtbij wordt vermoord iemand ver weg wordt bewonderd als ik door de vallei loop langs de schaduw van dood en ik val neer tussen distels terwijl wolken donker trekken over gras en over vogels zal ik weer opstaan vergeet dat ik v...

Vergeefs begeerde zekerheden, beroofd van een duurzaamheid als er slechts één gezichtspunt is, heeft dit geen gewicht, van de brug af gezien als die is opgehaald, heeft dat een reden, het herkent zich in vele vormen, soms argeloos en naïef, het stroomt als troebel water, het h...

Jamaar afzien is voor mensen die de wereld in hun handen willen dragen, tot de wereld in den ruste wordt verteerd tot wat wij waren Waren wij een hoop van zegen, onze hoofden draaiden door tot iets dat adem kon benemen en de oorlog tussen geesten in bloedstollend onrust smoorde En onver...

Schande in voetballand! Linkerspits Pakkema ging met de vrouw van de trainer naar bed Dus werd de geilaard op overspeltechnische gronden een jaar uit het elftal gezet

Wat zouden al die honden Hiervan hebben gevonden. Ze hebben moeten leren Bepaalde instincten te negeren Tijdens het examineren. Als de kat van huis is Doet ze vreemde dingen.

de herfst gaat op aan vallend blad 't seizoen vergrijst in koude nevel het geeft de dichter iets van wrevel te weten hoe de tijd verstrijkt maar ach de kleuren inspireren en geven zin aan het bestaan dus rest het leven met de waan... het zal ooit weer ten goede keren

(een zeemansliedje) Geertruida Botje was een pinnig vals secreet. Van haar mocht Berend nimmer met zijn boot uit varen, ondanks het feit dat hij verknocht was aan de baren, wat hem uit weemoed overmatig drinken deed. Een frisse zeebries speelde nooit eens door zijn haar, noch zag hij sprin...

Met mijn ogen dicht zie ik Heel helder voor me wat voor Vandaag het belangrijkste was: De storm te doorstaan die Allerwege aangekondigd was - De boomstam die kranig groeide Uit mijn gepijnigde ziel niet Ten prooi te laten vallen Aan de nukken van het weer, Het rukken van de wind

M´n buikje vraagt M´n buikje knaagt, Er is honger in ´t land! Haar magere buikje vraagt, Het knaagt en klaagt, Er is honger in Eritrealand! ´k Heb haar op mijn netvlies staan En word door emoties overmand

Het moment dat geen tijd meer kent geen vroeger of later geen voor of na zonder zekerheden toekomst of verleden een ogenblik jouw lach toen ik je weer zag onverwacht gebracht en weer meegenomen zoals in dromen zonder doel enkel het gevoel het is goed wat je doet zonder morge...

weer doop ik mijn kroontjespen in de magische inkt hoop dat mijn geschreven woorden ooit wolken aan de hemel kleuren met een schoonheid die zijn equivalenten kent in het mysterie van de eeuwigheid de wind in zoete vlagen mijn zinnen verder zullen dragen dan de horizonnen van voorbi...

'Krèg nâh de kankâh' rieptie niet te wènag Toch hep ik steids wat met die gas gehad Maah ja, ik ben getauge in die stad Ik von ze grofhèd in de bek juìs gènag Ech pènlijk dat de scheppâh vamme held Nâh zelluf doâh die ziekte is geveld

Hier lig ik dan met bonzend wollen hoofd met rondom mij tissues vol met snot wenkbrauwen hangend voor natte ogen die wazig de wereld op afstand beschouwen met de volgende hoest al weer in 't verschiet Laat mij maar want denken kan ik niet behalve dan dat ik hier niet wezen wil maar elders r...

De morgenstond klaarde op in de mist mijn gedachte kleurde in volle glorie geen enkel detail van jou was onbelicht ik richtte mij niet op één categorie. Iedere discipline in één oogopslag van jouw kern in een modellichaam beleefde ik mijn dag optimaal gebaarde jij in volle gl...

Over de post Kwam een brief van een agnost. Hij wilde proberen Mij de waarheid te beleren. Ik dacht: ach agnost. Ik kan het wel waarderen Als mensen iets proberen.

't Is zestien graden. Kijk, de passiebloem, Die bloeit voor tien. De gingko draagt nog blad, Haast bladerloos ligt mijn garagepad. Beslist geen uitzicht dat ik winters noem Mijn oudste buurvrouw, stipt en bij de tijd: Ze maakt in bontjas winter tot een feit!

Gebed om vergeving is in wezen een gebed zonder end met eindeloze ver/herhalingen van vooral ver(s)lavingen aan alles & iedereen maar vooral ook aan U, God die ik altijd en altijd zoek en steeds in gebed hervindt waar ik in de stilte van mijn leven altijd en heftig naar hunker: het geb...