Alle inzendingen over emoties

Niemand kijkt de stilte weg in schaduwen die wijken en de blauwe hemel niet kunnen bedekken of dichterbij halen met eenzame woorden en fluisterende momenten van een avond die de kou weer wil beminnen maar in de gulzige warmte alleen nog zijn lege cocon over heeft.…

dit dicht met stop gesloten bergt nu ongewenste droeve woorden die zonder mededogen raken in het krimpend hart getrokken is de dip van smart - instant zwakke momenten - gelabeld in klaar voor gebruik koel te bewaren jammerkruik voor te overgelukkige jaren als droefenis…

Dansend op de stralen van het maanlicht zoekt mijn hart naar jou Niets wetend slechts voelend stuur ik opnieuw mijn gedachten waar ze jou ontmoeten kunnen. Alle woorden zijn verdwaald ze kwamen zonder antwoord terug Hoe zou ik weten of je wacht achter die toegesloten deuren die nimmer eerlijk open gaan. Ik voel verlangen in je blikken…

Zwanger van emotie Genavelstrengd Door rede Dronken Verdronken ziel Dwaalt Door de diepste dalen Van het lichaam…

haar liefde gesponnen in een web van tranen kleine parels aan zijdezachte draden verweven haar zinnen de vrouw als uit porselein gehouwen staart naar de maan, ze heeft zomerbloemen in haar haren gevlochten in een krans haar dromen gebroken maar ze koestert geen haat in haar ogen ligt de hoop van de toekomst die ze toevertrouwt…

Zij kijkt over haar linker schouder ziet de rozenstruiken langs het pad kijkt nogmaals achterom en stapt uit…

Omarm me met warme tederheid wandel met me in de zon wees geen dief in de nacht hou van me niet alleen gisteren maar ook vandaag in het prille uur van de morgen kus de dauw van mijn lippen streel mijn gouden haar laat de wind met mijn lokken spelen heb me lief zoals ik jou laat mijn naam de fluister op je lippen zijn…

Het zomert zo uitbundig, zo zonder maat of tijd, alsof weer alles goed kan zijn: heel even weg de zorg en pijn. Het zomert zo uitbundig, de mensen zijn zo blij, de kinderen heel vrolijk en jij en ik daarbij. Het zomert zo uitbundig, geen wolkje aan de lucht, de bloemen menigvuldig en 't hart plots zonder zucht...…

De bui waait over flarden mist trekken over het dal een belofte raakt je aan als een droom die zijn web zorgvuldig weeft zijn draden glinsteren in het zonlicht…

haar boek geschreven in een warme golf van liefde hartstocht in elke letter op papier de vraag kwam laat me in je armen slapen zo vol vertrouwen blonk de flonker in haar ogen het tedere in haar stem de pen in haar hand volgde haar hartenklop wees mijn haven vroeg ze dat is de zin van mijn leven de wind fluisterde haar zinnen blad…

Hoe de mensen, hoe deze mensen, hoe een man en een vrouw na jaren elkaar – hoe na jaren deze mensen elkaar zullen zien, harnas van vroeger over het sleets lichaam, hoe in hun botten moeheid en deceptie jaar na jaar kerven. Hoe mensen, door afscheid op afscheid gestriemd en geslagen, het kijken verdragen in de laatste smalle kier die…

Het is zo mooi, Want vandaag zie ik het licht Voor mijn mooiste droom Het is weer zo prachtig, Want dit licht heeft vele kleuren Dit geeft mij zo veel lucht Het geeft mij passie, Want ik ben schilder In hart en ziel Dit licht is nog veel mooier Dan alles op aarde, Want dit heeft mijn kleur De kleur van de liefde, Maar ook de kleur…

De heide blakert onder 't zonlicht en kleurt de horizon met paars dat als een ruwgewolde deken een vreugde is voor wie in kou en zuchten ademhaalt. Ze bloeit en schittert en lokt bijen ver van hier om 't zoet van honing te vergaren nog eer de winter komt en alles weer in stilte toedekt, grijs en grauw. kijk nu nog even naar het blauw…

Wild en ontembaar Is mijn hart Bruisend Als een waterval Wie mij wil vangen Heeft het zwaar Want ik ben nergens En overal!…

er valt van alles uit mijn hoofd de tafel ligt vol met vragen op geen enkel heb ik antwoord ik veeg ze op en slik ze door nee, mij hoor je niet klagen…

Ik ben er weer geweest, …mijn oude thuis weer even aan verledens wonden rijten het gevoel van verloren jeugd stak als een puntige paal door mijn hart want wetende dat dit slechts een tijdelijke euforische belevenis zal zijn. Het wellekom was hartverwarmend, en tranenvreugde in emotievol dialect. Doch afscheid gloort nu al pijnlijk voor mijn…

Waarom bel je me niet, waarom doe je mij zoveel verdriet? Ik heb nog zoveel vragen waar ik graag een antwoord op wil. Maar van jouw kant blijft het alleen maar stil. Ik zit bij de telefoon te wachten: kom ik nog wel voor in jouw gedachten?…

via het scherm liet jij mij weten dat je gelooft in heilzaamheid van spanning bij het mailen tot aan de date, die daartoe leidt of van gedichten die de wereld in een ander daglicht willen zetten tot maanverlichte zwoele erotiek of kritisch op de feiten letten van harde porno, die ik niet wil zien maar velen tot gerief laat komen tot zacht…

rondom de tafel geschaard alsof het even weer net als vroeger was luisteren we naar Uw stem vader scheiden doet lijden klinkt het oude lied al twintig jaar bent U er niet meer op deze aard dan klinkt de melodie Lily Marlene Unter die Lanterne Uw lievelingslied in ons hart de wind fluistert Uw zijn bij ons zo samen dood is niet…

De morgen dat ik je voor het laatst zag... De morgen dat mijn leven veranderde... De morgen die mij bij zal blijven tot in mijn graf... Ik blijf bij mijn besluit ... Het was de rotste dag uit mijn leven... Wat jij deed is niet te vergeten... Die dag ging je weg... Alles wat ik weet van jou is dat je niet dichtbij woont... Ik kan je dit…

Een avondgroet voor harde werkers, voor wie voldaan zijn of heel moe, voor wie vandaag moest incasseren: doe straks je ogen rustig toe en laat de wereld even draaien, ook zonder jou doet hij dat wel. Geniet van kinderlach en dromen, want ach, de morgen komt weer snel en dan opnieuw moet je hard werken, ja, dan komt weer de zorg of pijn,…

Op weg naar totale verwoesting Raakt ze alles op haar pad Geen schepsel blijft ongedeerd voor haar woede die ze uit door het pijnigen van anderen Op weg naar vereenzaming Weigert ze alle hulp Geen schepsel neemt nog moeite haar woede weg te nemen Omdat het geloof in de mensen was verloren Op weg was het meisje Veranderd in een monster…

de wind streelde een liefdes melodie de zon straalde hoopvol harten vatten vlam wijl ogen in een eerste ontmoeten elkaar kusten verlegen de glimlach eerst aarzelend de tred vastberaden verder de handen ineen een bruidsluier de ringen een belofte voor levenlang kindergeluk ontsproten in haar schoot houden van in geborgenheid en warmte…

wegens ongemak bied ik vandaag tegen elk aannemelijk bod mijn langgespaarde stappen-plannen veelal gemaakt voor ver met liefde voor de zee voor 't struinen over Drentse hei of pas-ontwaakte alpenweiden de duister-dwaze knapzakroutes in het veen voor mijn gedroomde metgezel mijn huiver en mijn ongeduld gestolen kussen halverwege gelopen…

We zijn nooit echt alleen want zij die gingen dragen we in ons hart steeds mee in beeld en herinneringen…

kinderkopjes onder mijn voeten mossig omkaderd in het zand glazen ogen ruimen mijn blikveld in de verte dampt het grazig land groene golven deinen langs water van een kroosrijke poldersloot mijn oren vangen gesnater de honger van een snoek is groot daar, waar herinneringen spelen met pluizen van een paardenbloem en ik papieren bootjes…

ze moet nog zoveel doen maar wandelt heerlijk op haar gemakje over de Moerweg in Den Haag in haar klinkt de melodie van de stad achter de duinen ze heeft zelf de mazzel om in Moerwijk te wonen ook in de Schilderswijk stond eens haar huis haar beide jongens voetbalden bij Vredenburg maar waren fan van Ado in de duinen liggen ook veel…

Je ruikt naar zout en kust duikt zandzomergeur op waar duin avondroze sluipend laat verbranden tussen roekeloos gedonder en schichtig scherp licht balsemen vochtige druppels strak gespannen spieren jouw lijf lijkt af en de zeespiegel laat de vraag hoe mooi kun je zijn verwateren…

Mag ik jou dragen Vragen en liefhebben dat de duinen ons dansen de schermen achter de paviljoens de kleur dragen van je ogen het vroege toch ook al oud augustus remt mijn drang om in jouw vlucht het gelag te zijn van mijn rijpe daad waarin jij mijn appels mocht plukken glazen vullen, bottelen – het geven van een fooi - ach ik laat het…

ze staan nu om me heen, ik bekijk ze één voor één wat ermee te beginnen? in de spiegel worden ze weerkaatst en lichten op als de sterren, ik voel me onrustig zingen met olifantenstem. Ben alle remmingen kwijt. God! Geef me rust! Laat me gaan slapen en laat de maan bij me zijn, voor- dat het te laat is, en ik voorgoed wakker…