1813 resultaten.
Wat blijft
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
510 De stilte van het diepe ik verbergt zich in de duisternis.
We wachten op een leeg gemoed.
Elke vezel van het lichaam door het zand gevonden.
We verlangen te kennen wat zich niet laat kennen.
Wat blijft als woorden ons verlaten?…
Zomerse dag
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
462 De ochtend wordt de dag
Het is 40 graden
Donkerder was het nooit
Al het verdwenen poolijs
Kruiend samen in mijn ziel
Altijd kansloos
deze strijd
Zij verschijnt vanuit de duisternis
Voert deze weg
De lichte tred
van haar lichaam
ook van haar woorden
Ik klamp mij vast
aan haar
Het is meer dan dat
Ik kom weer omhoog
Bij iedere stap
van…
armoede laat nooit los
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
474 de versleten
schoenzolen van
drie straatjongens
hun blote voeten
half zichtbaar
dik onder vuil
en eelt
leer, ijzer en
mensenhuid
verwikkeld
in elkaar
stank damp en
duisternis
tientallen soorten
smog
zwart als de nacht
flessengroen
eenvoudig grijs
geelgroen als
erwtensoep
armoede in
1850 of 2019
laat nooit los…
LAIS CXCIII
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
386 In ’t welven van verschoven eeuwigheid
wordt zoeken zelf gevonden en het is
drievoudig git door ieders duisternis.
Haar klare stem is van beklemming vrij,
een golven dat tot straal verheven is:
het zwart snelt al het licht voorgoed voorbij.…
Macbeth revisited
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
626 het is bedrieglijk kalm
als de ademtocht
van de goden bevriest
bloedig verraad sijpelt uit
de muren het kwaad
knaagt aan de poorten
inktzwarte kraaien
vliegen verward door
de opstijgende mist
stof daalt neer op
rokende puinhopen
duisternis verzwelgt
het licht en de gehavende
mens die zichzelf in
koortsdromen verliest
de…
Open
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
455 Ik ben open,
Open voor het licht
van zon en maan,
open voor de duisternis;
Open voor weer en wind,
voor regen en voor kou,
voor de warme zomer;
Open voor de Aarde,
voor vlakte, berg en zee,
zuster plant en broeder dier;
Open voor verwondering,
voor mysterie en magie,
open voor verbinding;
Open om geraakt
en bewogen te worden…
een eenzame weerspiegeling
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
181 Als je naar buiten kijkt
zie je slechts de duisternis
van de lege nacht achter
een eenzame weerspiegeling
in verspocht dubbelglas
Het blauwe licht versterkt
het contrast van dat gelaat
rimpels in het gezicht
de staat van die kamer
in het raam gereflecteerd
In dat ogenblik ervaar je
wat zij plegen te dichten
zij die jou niet zien zitten…
Lillith; de Nachtvlinder
netgedicht
1.0 met 13 stemmen
1.142 Mijn kleuren stralen
onzichtbaar voor hen die slapen
in duisternis ongezien zoek ik
naar het Licht.
Kun je mij zien
dansen, zweven?
Mijn koninklijk gewaad, ooit geweven
met engelengeduld?
De kille maan is mijn lamp
die jou laat zien wie ik ben
Lillith, de koningin
der Nachtvlinders…
winter in mij
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
655 eens sloop zachtjes de winter in mijn leven
met kille handen om mijn hart
en kou die donkere wolken bracht
langs mij heen wisselden de seizoenen
doch mijn ziel bleef dolen in de duisternis
geen warme zonnestralen die mijn lichaam koesterden
langs mijn gezicht sijpelen natte tranen
nog steeds mijn voeten op de grond
de aarde is stabiel
misschien…
Zo en leven
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
1.028 Ga weg, o nacht en duisternis
het voelt als een verschrikking
de morgen die er nu weer is
brengt blijdschap en verkwikking.
Uitgebreid de zonnestalen
met schitterende glans
ver over bergen, dalen
de mensheid weer in trance.
De gaven en de krachten,
die op deze koestering wachten.…
Kerstfeest
netgedicht
2.4 met 16 stemmen
3.556 Het geschitter en geflikker
van miljarden lichtjes
doven het licht
dat schijnt in de duisternis.
De voegen tussen de stenen
trekken sporen in mijn rug.
Het gedreun van orgels,
trombones,
trompetten en
cornetten
in het "Ere zij God"
doet het gedoofde licht uitgeleide.
Gelukkig duurt het maar twee dagen.…
Kristallen tranen
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
884 Hier verspilt het geen woorden
hij die op zich liet wachten
bracht glazen wijn aan haar lippen
verandert de maan in kauwgombal
laat passie in de duisternis glippen
simpel de lach gescheurd de vrije val
twijfellijn trekt zich wurgend vast
ongewild breken kristallen tranen
de kamer valt uiteen met leegte
splinters als gedachtesneden
weerkaatsten…
op zoek naar stilte
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
875 lange zinnen slepen zich eentonig
langs een wollen woordenbrij
hypnotisch star zit ik de zinnen uit
en hoop op
stilte
na 't verbaal proces
een frisse
stilte
zachte bries die door mijn haren speelt
verkoelend overkomt mij dan een rust
die nooit verveelt
de lijst, het schilderij
de duisternis, het licht
verzengend heet, en koelte
de…
lege stoelen
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
670 het licht heeft zich bevrijd
en heeft mij een volle schaduw nagelaten
ik zou je kunnen vragen
hoe het is
om op papier in duisternis
te verblijven
jouw tegenspraak is zwak
ook van het lot dat dwarrelt
rond woorden van eindeloze eenzaamheid
die dode vlinders begraven
achter het roestig hek dat niemand aanraken wil
behalve de nacht
immer…
Een hart dat teder leeft...
netgedicht
3.2 met 13 stemmen
1.939 Een hart dat teder leeft
en zich laat raken,
hoe moeilijk dit bestaan ook is,
een stroom van licht en duisternis,
en zelf gekwetst zijn
en gebroken.
Een hart dat mensen ziet,
zich laat beroeren,
hoe zwak de krachten ook maar zijn
en zelf niet dapper in de pijn,
maar ontoereikend,
ja ellendig.…
werp me op
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
1.510 tast me af
stil mijn angst
les de dorst
van mijn huid
bet het vocht
van mijn tranen
lik mijn oren
met je muziek
streel de lippen
van mijn zwijgen
wis de duisternis
met jouw ogen
zoet de geur
van mijn lijf
slecht de ruimte
tussen ons
deel met mij
dat we zijn
verenig adem
met adem
werp me op
de lucht in
laat me vallen…
rustplek
hartenkreet
3.4 met 7 stemmen
1.431 Badend in het zachte nachtlicht
voel ik de avondbries langs stromen
ik zie alles met mijn ogen dicht
langzaam drijf ik door mijn dromen
Door de duisternis ben ik omgeven
ik lig hier machteloos en zonder wil
weg van de zorgen in het echte leven
hier vind ik rust hier is het stil
Niet gevangen in het besef van tijd
voel ik me alleen…
Allerzielen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
1.205 Als dan de avond valt
en duisternis de hemel vult
dan is dat niet het einde
want morgen komt een andere dag
vol nieuwe mogelijkheden.
Als leven wegglijdt uit een mens
en aards-zijn stopt
dan Geloof ik :
dat is niet het einde
maar een Nieuw Begin.…
voor herfstgeliefden
netgedicht
4.0 met 26 stemmen
886 waar stilte leeft, zich voortbeweegt
naar duizend middenpassagiers
en naar alles wat verder gaat
zoals wind en water
wierook
het allerheiligst
in een ongekend later
laat mij liefhebben
zoals ik besta, ik weet waarheen
dit is herfst, een reden tot sterven
kijk dan, liefste
niets is geweest;
wij zullen in deze duisternis…
Onze profielen verschillen
netgedicht
2.6 met 12 stemmen
708 de stiltebloemen spreken zwijgend
in een taal die wij slechts verstaan
en in de luwte van jouw profiel
huis ik zonder besef van tijd
en teken ik muizenpootjes
die dribbelend jouw beekje
oversteken
doch legt deze ranke nacht
weer een strop om mijn
besef van tijd en dwaal ik
in de gitzwarte duisternis
in holen waar ik me stoot
aan…
l'annunciata
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
1.148 Geen Phoenix, geen Draken waren rond, - vuur spuwend
Of ‘t juist ontstegen-
In de groeiende duisternis van je wezen.
De vleugels die kriebelen tegen de wanden
Van je bolle buik
Zijn van vroege vlinders die de zomer brengen
In de lente van je leven.…
Kanker (2)
gedicht
2.3 met 294 stemmen
38.638 De zuster duwt het bed door lange
Stille gangen naar de OK, haar kleppers
Piepen op de vloer, patiënt
Ligt in een blauwe schort
Patiënt ben ik, en aan 't plafond
Zoeven tl-buizen voorbij, de weg
Gaat naar het licht, om niet
Te zeggen dat ik steeds dichter
Bij de waarheid kom,
Grote duisternis
-----------------------------------…
De nacht is onpartijdig
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
506 hoe kwaadaardig spreidt
de avond zijn zwarte lokken
en besmeurt de deurmat
met oud belegen woorden
de nacht onpartijdig van geest
toch aanwezig met voorbereide zetten
die mat maar wel opmerkend zijn
want geen duisternis kent zijn gelijke
onzedig en samenzwerend scharniert
de slaap op lustige momenten, het laken
herkent de melodie en figureert…
JIJ EN IK
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
648 Naakt in al je duisternis
sneed ik je open
met haaientanden van verdriet.
Wijdbeens in al je schoonheid
mocht ik je betreden
in de ochtend,
dronken van geilheid,
als een waaier passie
na een etmaal rust.
Ik heb je bemind,
bezongen en gehaat.
We hebben gezwegen,
gevrijd en gepraat.…
Radiostilten
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
379 Aan wat voor de deur staat,
in het volle licht van de duisternis.
Is het beter aan onwetendheid besteed?
Is het beter te weten wat de toekomst zal brengen?
Wakker worden, badend in ’t zweet.
Genoeg reden om het zwijgen te verlengen.…
Herboren.
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
859 Weg is de eenzaamheid
nu ik in jouw leven leef
er is geen schaduw de
duisternis is verdwenen
het ongelukkig zijn is
uit mijn lichaam verdwenen
ik volg de weg die voor
ons bestemd is om tot
een hogere niveau te komen
het verleden vaart weg
zoals de dood in de nacht
leven is elke dag
een nieuwe start
de lucht is weer schitterend…
Lef en moed
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
664 Dwars door duisternis brak het verlangen
naar lichtwording.…
kleurrijke tulpen
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
700 De Nederlandse aarde
gevuld met kleurrijke tulpen
er fluistert zachtjes een wind
tussen de molens z'n wieken
vlinders genieten van de zoete nectar
gele tulpen zijn net zonneschijn
vel rode tulpen wekken vurigheid
maar witte tulpen schijnen
als een licht vanuit duisternis
de Nederlandse aarde
gevuld met kleurrijke tulpen…
De man
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
855 De liefde die zij heeft verdiend
kan hij haar niet geven in dit leven
ergens in de nieuwe wildernis
heeft zij het tedere libidogeheim
aan de dieren terug gegeven
de duisternis heeft zijn ogen
weemoedig gemaakt met een glimlach
tussen de wellustige spelonken
van zijn innerlijk schrijven
leest hij haar universele spiritualiteit
de man…
Aardedonker
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
466 dimmen in
een zee van bloemenregen
zonder gevaar, zonder gewaar
tegenlicht te overwegen
- sentimenteel pandoer
volgt organiek mijn wielspin -
dodenvleugels kort te wieken
sterstof te doen opwaaien
in catacomben van het heelal
Zolang uniformerende schemer
sluipt over schaduwvelden
is er nog tijd
om ogentijds aan de invallende
duisternis…