Alle inzendingen over emoties

Heb je echt verloren fluistert de wind zachtjes in haar oren nu je geen winnaar bent nee, zegt ze vol overtuiging winnen hoeft niet er is liefde haar glimlach is als de lentezon de maan kust kersenrode lippen haar voeten lopen daar waar haar hart naar verlangt…

in verscholen verte wacht gekreukeld teerblauwe vlinder in veilig cocon onder grijs-grauwe zwaarte sluip- slurpen dorstige dreig-rode vurige vlammen nabij vleugellam geslagen krinkelt vlinder osmotisch blauwe lucht-gedachtjes terwijl ver buiten haar bereik in groen en gele pracht het universum lonkt schildert zij haar vliegangst…

Gezwegen, naast je in het bed, zag ik op je slapen, het bewijs van het kloppen van je bloed, een oceaan van gloed, waar eb en vloed tot elkaar komen, om de hemel op te rapen in je dromen, om in je adem samen te vloeien, in een tijd die niet bestaat en op kousenvoeten verder gaat,vermomd zich met de uitgeworpen kleren op de achtergrond,…

Haar hoofd zo vol van zorgen en het hart zo vol verdriet ik kan alleen haar tranen drogen maar problemen oplossen niet Het is me echt zo zwaar te moede wanneer ik haar verdrietig zie een arm om haar schouders leggen haar hoofd huilend op mijn knie En mét haar huil ook ik mijn tranen heb net als zij slapeloze nachten 'k heb nog steeds…

Een mooi gedicht groeit niet aan bomen, het komt je zomaar aangewaaid; misschien dat 't nestelt in je dromen en dat het je daar even aait, maar 't vraagt geduld en soms hard werken, het laat je ziel dan ook niet los en doet zoveel tot je gaat merken de stille krokus tussen 't mos. Dan zingt er iets, als danst de wind, alof je plots een…

Dochter van de maan in de wereld waarin zij leeft is de vrouw niets waard ze is er om haar man te behagen te verzorgen te verwennen maar in de nachtelijke uren staart ze dromerig naar de maan voelt een zachte kus op haar blozende wangen kan naar zoveel meer verlangen…

de stilte steekt diep tot op het bot slap verweer denkt ongemerkt langszij te komen wrijft zijn onschuld in kobaltblauwe verf wat al snel sporen achterlaat in het wassende water de agitatie groeit ©Lady Love…

Dan hoor je ze Kom spelen met de bal Buiten zijn we Jouw vriendjes Kom En dan weer die stemmen Ergens ver verloren Anders dan de werkelijkheid Sommige zijn dood Oud grijs en anders Naamloos verloren Zomaar ongevraagd verschijnt Een helderlicht kindergezicht Je kent het kind Ergens ver verloren.…

Ze houden zoveel van elkaar maar er is dat grote cultuurverschil beide hebben zo hun eigen mening en ook beide hun eigen wil Was ze nog maar dat onschuldig meisje dan droeg ze niet dit groot verdriet haar tranen kan ik voor haar drogen maar de pijn wegnemen kan ik niet Het spijt me vreselijk voor hen beide ze waren zo gelukkig met elkaar…

Ik hou van zwarte versgeploegde aarde vettig het ploegmes glimt er nog in na…

De nacht is een schilderij van gedachten die waken als dwaallichten en kleuren die me niets beloven die niet licht geeft en toch uitdooft als was het een oude droom die opgeeft en niet meer gedroomd wil worden omdat hij geen nacht meer vindt waar woorden hem volgen en woorden hem met liefde beminnen…

Langs slinkse wegen nieuws verkregen onvolledig weliswaar niettemin botergaar, langs slinkse wegen, nieuws verkregen, leek zonneklaar, ben ‘k erin getuind als was ‘t 1 april echt waar.…

daar lag hij in mijn armen een klein hoopje mens grote grijze kijkers vertedering en liefde dat is wat het dan met je doet het borrelt over in je hart zijn naam is Joep en ik hou van hem…

In de menigte los ik op en besta ik niet Gek wordend van mijn gedachtes creëer ik mijn eigen verdriet Tegenstrijdige gevoelens altijd in gevecht met elkaar Want de een wil opvallend zijn maar de ander is nog lang niet klaar om zichtbaar te zijn…

smachtend naar eenheid laat emotie geen tijdsbesef toe? gedachtengangen kronkelen ondanks de helderheid ervan emoties zijn rekbaar mijn lichaam minder... geef je over aan het gegeven, overkom wat je wilde vermijden schakel zintuigen uit en ervaar slecht en eenzaam zijn enkel illusies de één van het perspectief de ander van de vervreemding…

Het licht dat almaar sterker wordt en dat uiteindelijk zal winnen, betovert nu al ziel en zinnen al is er nog veel duisternis. Het licht dat danst en zingt als schaduw, als tegenpool van 't winterlied; wie juicht en jubelt nu nog niet al is er ook veel duisternis. Het licht dat stil en vredig lacht, dat vreugde schept in oerverlangen,…

Zij stikt gevangen in het kind maken tralies rede radeloos hij vangt vrijheid en sprint en raakt randt onschuld aan verpakt de daad in geven het deert niet deerns blozen niet meer voor het lozen wordt betaald…

Ergens tussen slapen en waken in het ogenblik waar de stilte werd ontbloot hoorde zij de wind fluisteren over een wereld zonder oorlog…

Ik stilde je dorst als een klontje van water dat rilde je tong waarna jij me later in heilloos geklater toen stuk hebt gebeten en feilloos daarna in het gras hebt gesmeten Daar viel ik gemorst op die bloem in de aarde en bleek ik voor haar nog van enige waarde daar zij zielsverdord al haar kracht had versleten in schrijnende zon die…

Liep achteruit op de gang van zaken die gedaan waren zonder keer het volle gewicht van loden spiegelbeelden persoonlijke waanbeelden vol valse metaforen koude adem snijdt in zachte kelen buiten tegenwoordigheid van elke tijd vergeefs op zoek naar tijdloze vergetelheid…

De waard vult de glazen Met voorbedachte rade snijdt hij de kragen Wat zal hij hen verbazen Hun vernederen en verlagen Munten rollen over de bar Langzaam treedt de alcohol toe Steeds verder raakt men in de war Uiteindelijk is men verslagen en moe De centen zijn geteld Echt bier is niet geschonken Nooit aan iemand verteld Iedereen is tevree…

Kom -geef me je hand en zeg mij dat het goed komt want meer heb ik niet nodig na een naamloze nacht die ik sleet met een spookbeeld dat ik schreeuwend verduurde en waarin je iets zei wat ik nooit had verwacht En de nacht schokte eenzaam in sterren van pracht Kom -geef me een kus en laat mij opnieuw horen jouw ontboezemend hart dat in…

Geen goudkleurige akkers met bloemgele korenaren maar diepgebogen spijt toen ’t spreken mij nog toebehoorde in talen wereldwijds het gezucht van falende duinen en ’t zicht dat gelauwerd en tijdloos de afstanden schiep werpt nu stroken nevels met aan de randen het stoffige vluchtend zand zelfs het water krijt strepen aan de horizon en…

De woorden vloeien niet meer. Gedachten vinden niets meer en zijn dor en uitgedroogt als vergeten vruchten die naar eenzame dromen smaken. Mijn zwijgende ogen zoeken niet meer waar mijn gezicht ontwaakt met het stof dat herinneringen lelijk maakt. Ze heeft het einde gebaard en is vertrokken waar ze overal een stenen stilte achterlaat.…

Kijk fluistert de wind zie hoe de adelaar zijn vrijheid vliegt zijn vleugels wijd gespreid hoog boven in de lucht ergens verder ligt zijn nest waar hij zich veilig voelt vandaar uit maakt hij lange tochten zwevend over moeder aarde tussen de wolken door doe hetzelfde klinkt de fluister sla je vleugels uit maar keer steeds weer…

Twijfel zie ik als onzekerheid over jezelf een gedachte die je even over je heen moet laten komen zodat je kunt kiezen tussen ja of nee. Maar het is geen spelletje waarbij verliezen geen gevolgen heeft. Waar winnen je niet altijd een winnaar maakt.…

Je woorden van venijn ze raken voor je gooit en smijt met porselein Je woorden je letters je grepen je tonen Ze klemmen en breken me…

Misschien is het slechts voelbaar dicht onder je huid zoals een dans in een warme lente regen of is het een ragfijn geweven droom van het zuiverste zijden in mijn hoofd blijft het bestaan dit onvoltooide einde…

Vond jou weer terug in luisterdichten, dat speels gerichte onderkennen, en hart verplichte aandacht wennen zag jou dansen onder duisterheden met in de nacht het zicht op vrede voelde weer jouw ziel verzoeken vrij vol maanlicht het geschreeuw vervloeken probeerde weer onderliggend te begrijpen wat woord in geest en hart deed rijpen jouw…

Nadat ik jou met mijn gejammer had ontnuchterd smekeling aan een verloederd hof wierp ik jou je escapade in degradeerde liefde tot waakvlam pyrrusoverwinning die ik tot balsem heb gemalen mezelf tot misselijkmakends toe ingewreven en zolang ik mijn gal monster missers rubriceer verdriet inlijf leef ik als de kat van een verdwenen gastgezin…