2333 resultaten.
'Op visite'.....
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
536 een berggeit
opgaand
in 'n leeg landschap
Knap,'t heeft
mij -toerist hier-
doen....
verbazen
Gastvrijheid
als
vanzelfsprekend.…
Terra incognita
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
459 dromen van verre einders
fantaseren over het onbekende
landschap achter gindse horizon
er bestaan verhalen van reizigers
die er ooit zijn geweest...
doch liever kijk ik met eigen ogen
wat er zoal aan ontbreekt
zo blijft het zoeken naar Utopia
vooralsnog onvoltooid…
terpentijn
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
487 de kunst draagt
stut gipst bouwt
boetseert ver daarbuiten
een andere tijd
ze kerft tekens in
het landschap buiten
haar oevers stelt ze
leken op de proef
kunsten ploeteren en
politoeren de verbeelding
van de de zin van een
terpentijn bestaan…
Vorst?
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
497 meer dan een nacht ijs
met ijzige wind
als een lint
door een kil
Hollands landschap
de lange afstand-schaatsers
tot gerief?
Zal zijn regeerperiode
kort of lang
van duur zijn?…
uit het niets
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
461 ze wil de groei
vertragen al zal
dat niet kunnen
de wereld is in
lood gegoten en
ze weet dat de
stekeblinde vlek
en de morsdode hoek
elkaar niet kunnen
luchten of zien
wiegende halmen in
het zachte zomerveld
een landschap in
stippen en strepen
en uit het niets
de zang van de
de zwaluw voor
moed en geluk…
terugkeer
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
438 ik keerde terug
naar het landschap
van het zinderende
koren waar ik als in
een koortsdroom liep
en liep tot ik oploste
in de tijd er huisde
geen grijs in mij
boven blakerde de
zon door woorden
keerde ik terug naar
een verdwenen wereld
een plek die mijn ziel
niet verlaten kan…
wording
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
451 je bent een
levende kustlijn
in wording
een landschap
waarin je kunt
verdwijnen
weggeblazen
onder zand
achter watermuren
een rode
slagader op de
wegenkaart
aanjager van
onvoorspelbare
vuren
je wijst
de afwijzing
zijn grens
je bent
een verhaal
in wording…
IK BEN EEN MAN VAN DE SEIZOENEN
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
731 Ik ben een man van de seizoenen
van herfststormen tot zomerse
van bloedheet tot een lentebriesje
geplaagd soms door Siberische winterkou
doch als de sneeuwvlokken neer dwalleren
het landschap wit, stil en maagdelijk wordt
voelt het voor mij als de geboorte van een kans
er WEER wat van te maken juist door dat winterWINTER…
Als Psyche
netgedicht
3.1 met 12 stemmen
2.737 De rupsen van de vlinder
gedijen zonder hinder
van koud verstild verleden
en leven in het heden
genietend van het blad
totdat
ze hangen stil en zwaar
als grauwe poppen naast elkaar
en vragen zich verbijsterd af
waar is de zon die leven gaf
oneindig lang de nacht
En pas na 1000 vragen
en nachtzwart lange dagen
herrijst het vlinderkind…
Zomerregen
hartenkreet
3.0 met 16 stemmen
1.098 En ze pas vrij te laten tegen
De tijd dat wij verstild
Tesamen liggen, in het groene gras
Ergens in de zachte zomerregen.
En het zal zijn alsof we pas
Ontloken zijn als tere bloesems
In de wind, die zingt alsof
Hij onze harten wil beroeren;
Die eens zo onnoemelijk verkild
Waren, maar die nu uit hun as
Verrijzen en stralen als sterren.…
bevangen gevangen
hartenkreet
3.5 met 6 stemmen
1.089 in mijn glazen woning
getralied door geweten
voel ik zo vaak en vaak
het verlangen
naar het lichte buiten
alsware ik bezeten
door illusie bevangen
waarom verscheurt
buiten en binnen
mijn diepe wens
door liefde gekleurd
is het de verstilde leegte
door stilstaand bloed
tot ijzig verbeurd
ik versterf door de dagen heen
slechts terend…
Zacht........
hartenkreet
4.1 met 53 stemmen
2.780 Een vleugje ochtendzon
Warme en zwoele zucht
De dag verlicht in goud
Zacht oogt de zomerlucht
Een briesje van welbehagen
Streelt aangenaam de ziel
De geur van witte jasmijn
Zo heerlijk en toch subtiel
Een dagdroom in de nacht
Geluksgevoel teer en klein
Langzaam kom ik tot bloei
Als een duinroosje zo fijn
Iedere schaduw is verstild…
Remedie
gedicht
3.8 met 33 stemmen
11.034 Kunst zet het leven naar zijn hand,
brengt het terug tot dunne lijnen
die zich, tegen verval bestand,
tot het verstilde beeld verfijnen
van windfiguren in wit zand
waarin ik veilig kan verdwijnen.
------------------------------
uit: 'Plaatselijke tijd', 1997…
gedachteloos
netgedicht
3.7 met 11 stemmen
1.188 haar tenen raken amper het water
van de kronkelige groenige loop
alsof zij de stroom niet wil storen
het heden niet wil kwetsen voor later
de lange haren vallen over
haar blanke schouderlijn
in enkele resterende vlechten
en waar glooiende heupen
verborgen in het jonge gras
haar aan de aarde doen hechten
zo gaat zij verstild op
in de…
toekomst
hartenkreet
3.7 met 17 stemmen
2.672 loze woorden
waar zonlicht mijn bleke
aangezicht niet meer beschijnt
waarin souffleurs mijn beeld bepalen
in vertoning van wanscherts
mijn mond in zwarte verbloeding
in angst van bittere gal
ik huil in aanwezige stilte
waarin bloemen niet meer vertroosten
mijn schreeuw van onmacht
galmde tussen de bomen
mijn verharde innerlijk
verstild…
De opmaat
netgedicht
4.9 met 24 stemmen
457 jij lachte glas
met verstilde ogen
je warmte was
heel transparant
zonder blikken
of blozen
straalde jij een
oppervlakte lang
maakte juist
van contact
een heerlijk warm
weldaadspel
waarbij voelen
het bedoelen
van stilte in
samen was
geen va et vient
waarbij altijd
de snelste de
game gaat winnen
maar juist
de opmaat…
Jeugdliefde
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
978 Een sprookje voor een moment
waarin, versmolten met elkaar
het leek of de tijd zich verstilde.
Even stond de Hemel op een kier.
Helaas, vertrok ons beider jeugd
en viel de camee van onze vreugd
verwondt door zoveel eerder zeer
tenslotte in duizend stukken neer.…
Jij
netgedicht
4.2 met 19 stemmen
1.378 De zee sloeg een arm om je heen
de arm, die ik had gewild
en stilzwijgend om je heensloeg
Jij, de onbereikbare, alleen
met waterlijnen in de vloed verstild
was ik het, die de last droeg
Van het niet kunnen vergeten
en terwijl de zee verder de dag inging
restte mij de eeuwige herinnering
van iets, wat ik nooit zal weten
Wat ik wel zeker…
Putten
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
690 De troosteloze aanblik
van de oorlog,
verstilde schuren
in het schemerlicht
een levenloze boom
tekent zich af
als een skelet
tegen de
bloedrode lucht
die lijkt te roken
in een hemels schijnsel
gekrompen is de hooiberg
die schuilgaat in het donker
wachtend op de morgen,
voor elk geluid beducht
in een zucht
lijkt Putten uitgestorven…
In rood
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
614 Het lentegevoel doet denken aan jou
vol van ingehouden kracht verstild
niet vanwege het groen maar het wit
van verdwenen sneeuw en ijs op de sloten
Jouw gezicht omkranst met rood goud
krullend omlaag vallend en omhoog eruit
sproeten, gekuste schoonheidsvlekken
op een geurende, gekarnde zachte huid
Hoog boven het plein sikkeneuren
de statige…
Ontwaken (2)
netgedicht
4.2 met 16 stemmen
437 Regen valt met verstild getik op elk boomblad,
varens buigen en knikken in druppelende cadans.
Blonde grassoorten, tussen beuk en esdoorn verscholen,
rimpelen goud-deinend in een bries.
Het korstmos op stenen
schittert in haar helder gelige roestkleur
betraand door ochtendvocht.…
Krachtplaats
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
518 Een kikker springt op
uit een verstilde aqua-krul.
Mimet hier iets? In deze holte
huist een goddelijke grond
die dóórdringt in je hart, zo intiem
en zichzelf daar ontmoet; als kiem.
hij straalt naar buiten, uit deze aarde-mond.…
azuurblauw
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
578 je zuurstokroze mooiste jurkje
je kleine arm steekt uit
naar verdronken dromen
onder het water je hoofdje
je ogen bron van verstilde tranen
ze zien het licht niet
in deze duisternis
in deze lange nacht
sleurde de heldere zee
jouw onschuld
naar het kille einde
ik zie je
met gesloten ogen
verder leven?…
Wacht maar even
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
538 Niets klinkt en oogt vanzelfsprekend
het blad valt en leven dreunt
dit moment is niet meer en niet minder
dat wat je verstilde weemoed noemt.
Zoveel woorden en amper nog plaats
het regent weer in je ogen
© 16-11-2000…
Het regende vannacht
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
539 Het regende heel zacht vannacht
fijn om het brein eens op te frissen
voor het raam een bed violen en narcissen
waar op elk bloemblad een druppel ligt
een fraai gezicht
hoe elke druppel weerspiegelt in een bloem
en zuiver zingt de lijster
haar tierelier in de nog kale populier
klein geluk wat voor mij lente heet
ik raak verstild
zie…
Praten
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
496 niemand nog die luistert
wat hij in taal heeft neergelegd
wordt inzichtelijk verduisterd
hij doet maar alles is al gedaan
zijn handelen is om niet
hij zou beter weg kunnen gaan
hij zingt vergeefs zijn lied
hij danst zij swingt niet mee
een choreografie voor een
steeds voor het grote nee
wanneer kan hij waarheen
woorden liggen verstild…
Luisterend naar Joan as Police Woman no 1
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
578 Ik hield van de wind in haar haren,
van haar blozen en haar vormelijkheid,
Haar onvermogen om zich uit te spreken,
haar liefelijke verstildheid.
Het is waar wat ze zeggen over mij,
dat ik florerend tussen dennen en sparren
een goede boswachter zou zijn.…
Zomerse haiku's & een tanka
hartenkreet
4.8 met 5 stemmen
532 Wandeling aan zee
Ik kijk achterom
naar jouw kleine voetstappen
in het natte zand
vertedering treft mijn hart
in een verstild ogenblik.…
Zomeravond
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
584 Zomeravond
Op het stoepje naast m’n voordeur
staat een bankje voor mij alleen
de zon schijnt haar zomeravondkleuren
in oranje –rood en geel
de lijster op haar nest doet haar best
fluitend mijn gedachten te begeleiden
waarmee ik dromend speel
de schaduw van de plataan is wat opzij gegaan
ze zet mij in het verstilde licht
Aronskelk vouwt…
een zachte waterval die klatert
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
1.242 woorden zijn
een zoete rust
een zachte waterval
die klatert en me kust
je stroomt verkoelend
langs mijn lijf, met
zinnen maak je je
verlangen aan me wijs
we vloeien naar elkaar
kolken als we mengen
in het tederste gebaar
zal extase ons verzengen
je glimlacht me weer
warm als de kou verkilt
en de liefde in het
ogen blikken is verstild…