1080 resultaten.
Septemberrozen
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
760 ontloken
voor de wind hen zijdezacht
naar paarse heidevelden bracht
waar ze in zonlicht wilden bloeien
als vrijheidsbloem voor onderdrukten
maar geen vrede kon zich vormen
in verraderlijke stormen
die hen ruw van de stengels rukten
ze dreven zonder einde
voorbij het ijle blauw
onbereikbaar, nooit vergeten
de heide bloeit hen eeuwig rouw…
Wij zullen zijn!
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
806 Ik zal rouwen: 99 dagen lang.
Ik zal zijn, hier op aarde,
met jouw nagedachtenis, liefde en
eenvoud.
En toch, ook daar, eens
zullen wij elkaar wederom begroeten;
onze werkelijke elementen zullen zich
herkennen in elkaar:
lichtlichamen in zielen
tussen mist en stofdeeltjes:
wij zullen zijn!…
ICOON
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
479 De mens weet als hij wil een kathedraal
Van goud en licht en glas in zich te bouwen
Verdient dan als hij sterft een hevig rouwen
En nagedachtenis in elke taal
Hij schreef geschiedenis op grote schaal
Kreeg tegenslag en duister te verstouwen
Liet anderen gerechtigheid aanschouwen
Was voorvechter van menig ideaal
Mandela, Gandhi, Marten Luther…
Om jou
gedicht
4.0 met 1 stemmen
25.134 Het kind wurgt een kauw
Vingers zijn er om te graaien
Het puin glinstert van de dauw
Het duin staat in lichtelaaie
De uren jagen op elkaar
De dagen korten in elk seizoen
De weken halen elkaar in
De maanden verwelken
Het jaar is minder dan een vlinder
Minder dan de spin die 's avonds
Hoop geeft en 's ochtends rouw *)
Alom dit alles alleen…
De Proletariër
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
452 Hij sjouwt zijn rug kapot aan zware stenen
Of teert als het bloedheet is aan de straat
En werkt zich in het zweet en uit de naad
Zijn lijf is ruim bedeeld met arbeidsgenen
Zijn spreektaal zet meestal ~Het Algemene
Beschaafde Nederlands~ flink in de kou
De nagels aan zijn vingers en zijn tenen
Verkeren in een staat van diepe rouw
Maar eens…
van groeiende naar bloeiende
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
470 met de vermoeidheid achter de rug
en 't verdriet en rouw van jaren
kom ik mezelf hard tegen en ik sla terug
net zo lang, tot ik kom tot bedaren
wie verlost mij van de pijn
om nog van de wrijvingen te zwijgen
zit ik in bepaalde verwikkelingen
wie had ooit gedacht dat 't zo zou zijn
weg met de wanen, weg met de tranen
weg met 't diepe…
Jouw naam in mijn rozen
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
921 De zomer sterft – de bloemen treuren
in verlepte harten treur ik nu om jou
je hoeft mijn bloemen niet meer, om je op te beuren
mijn tuin ligt onder een wade van verdriet en rouw.…
Zonder Jou
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
1.090 leeg is mijn tuin
zonder jou
ieder bloemenhart is geknakt
gebroken in rouw
eens waren zij mijn symfonieën
in lentebegin
met snerpende vogels
en dansende vlinders erin
nu hangt aan ied’re bloemenkelk
nog een traan
voor wat zo mooi bloeide
en niet verder kon gaan
en grijze wolkensluiers
houden mij uit jouw zicht
en hopeloos zoek ik
naar…
Lichtjesavond (1)
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
794 ‘t Was lichtjesavond op de Ommering
Een koor zong in een zaal een zeemanslied
Totaal niet passend bij rouw en verdriet
De stemmen, hoewel mooi, puur pijniging
Gelukkig zorgden fakkel, kaars en gel
Voor passend eerbetoon, serene rust
Ik werd me van een gitarist bewust
Die zachtjes hallelujah zong, dat wel
Ik hoorde harten breken om me heen…
Under a yewtree
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
557 begon te draven
Toen kreeg het vleugels en verkoos te wonen
-Zijn vlerken werden wolkenwit geverfd -
Waar een trawant zijn inspiratie werft
Om die bezield aan dichters te vertonen
De poëzie in Painswick daalde neer
Op oude cottages van Cotwoldsteen
Op schapen met een lange, gouden vacht
Op ambachtsman en kennis van weleer
Ik zei mijn rouw…
Allerzielen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
482 De dood was even als een vuist die me voluit raakte,
waarna ik na rouw het verdriet er om ook weer staakte.
Want ooit komt ook de lente weer in ons leven
en spreidt zich uit over het hele ons vertrouwde land,
ook daaraan hechten en weer op vertrouwen
voelt liefdevol verweven en ook mij verwant.…
TROOSTEN
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
491 kan ik je
nee ik kan het niet
niemand kan het
met die gedoodverfde woorden
die menen weg te kunnen slijpen
jouw intens verdriet
troost rijdt
op het oude paard van tijd
ze komt stapvoets
voorzichtig
soms een stukje in galop
zo verwerk je verdriet
tijd en oude paarden
kun je moeilijk dwingen
om snel te komen
het is jouw tijd van rouw…
Ben Leek
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
562 Ontwaak en steek de handen uit de mouwen
en als je soms geen handen hebt: niet rouwen,
laat Leek je inspireren die zijn kruis-
weg transformeerde tot een zegetocht.
Met twee bescheiden vingers in zijn neus
(meer had Big Ben niet) maakte hij een keus:
biljarten zou het worden. Drukbezocht
zijn wedstrijden.…
de overkant
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
684 hij vergroeide met de
tralies en het uitzicht
op een blinde muur
aan de overkant
hij slaat zijn vuisten
niet meer kapot
noch trapt hij
tegen muren
in zijn oren suist de
dood in tergend trage
tijd torst zijn ziel een
onuitwisbare last
diepe rouw balt in hem
samen als hij denkt aan
dat ene ogenblik van
volmaakt kindergeluk…
Poëzie
netgedicht
4.6 met 8 stemmen
538 van het licht
zij is de angst die op een
zonnige dag in het heldere oog
van het hert schijnt
de achtergebleven
woorden van de herder
die vergeten zijn
poëzie is een magische bezem
die in het boek der tranen
de boze geesten verjaagt
zij is de taal die het raam openzet
de bittere geuren binnenlaat
om het zoete te proeven
de rouw…
Vrijpraat
hartenkreet
1.5 met 2 stemmen
355 Na de dood begint rouw,
Een speciale vorm van verdriet,
Derhalve levert vrijen
Zowel ’s mensen geluk én verdriet.
Vrijen is ’n bijzonder fenomeen,
Het is bovendien erg fijn,
Dat vindt nagenoeg iedereen,
Daarom doen we ’t vaak en graag,
Plaats en tijd irrelevant,
Duur evenmin, kan kort en lang.…
Kijk de zon schijnt oprecht en hecht
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
457 Had jij ooit die aanhoudende neiging
steeds die dwingende aantrekkingskracht
haar vest of jurk te willen dragen vol met vragen.
De tas herinneringen van jullie geheel onaangeroerd
te beroerd van verdriet dat men wellicht niet zag of ziet
met rede potdicht te laten om de gaten in jouw ziel.
Onopgemerkt om wat is geweest werd een en ander
het…
Slagroom
hartenkreet
2.6 met 11 stemmen
1.998 mysterie
Een wereld heel apart
Met slagroom overgoten
Bewogen en verward
Soms zie ik silhouetten
Een heks, een koe, een paard…
Ze blijven maar heel even
Verbrokkeld en vervaagd
De zon is hun grootste vijand
Hij schijnt met volle kracht
En heeft mijn beste vriendje
Plots om ‘t leven gebracht
Nu treuren ze natuurlijk
De wolken zijn in rouw…
het aanvaarden
hartenkreet
2.9 met 15 stemmen
902 met een niet aflatende pus
De geest is verbijsterd
Tijd sticht verwarring
Een koude bries doet mij rillen
De adem stokt
Verstijft wacht ik het af
De spiegel geeft geen bedrog
En wanneer ik mij aanstaar
Voel ik hem achter mij
Ervaar de zwart omrande nagel
Snijdend in mijn wang
Hier vraagt geen kalender om uitleg
Hier past geen rouw…
Symphonie
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
1.758 Bespeeld door het leven
Ontsnapt aan de ritmiek
Door heel gewoon
Een eigen klank te geven
Een leven lang componeren
Soms met accent
Dan in rust
De intonatie van leven leren
De groei naar dirigent
Zeker en bewust
Een leven lang begeleiding
Van vrienden, hun trouw
Het achtergrondkoor
Een lach bij overwinning
Bij de minuer van de rouw…
Vals rouwproces
netgedicht
4.1 met 13 stemmen
1.280 toe doet
Wel mooi zo een lint met laatste groet
Ach, hij had ook zo zijn gebreken
Vier huwelijken wat denk je daar dan van
Geleefd heeft hij neem dat van mij maar aan
Kijk dat is zijn jongste net nog maar tien
Daar zijn laatste ex die dertig jaar verschilde
Ongehoord jonge vrouwen is al wat hij wilde
Zou het gemeend zijn van haar dat rouwen…
Zwarte Marokkaanse roos
hartenkreet
2.8 met 6 stemmen
1.103 Blauw maanlicht schijnt stil op een tere zwarte roos
ze staat daar koninklijk, gesloten en broos
Pril in knop
verwachtingsvol richt ze zich op
Nog even en dan zal haar maagdelijke dauw
dageraad's drank zijn, vol zoetigheid, zonder rouw
Verwarmd tot in haar diepste binnenste
verjaagd de zon de nachtelijke kou
Met haar stralen vol belofte…
Tafel (2)
gedicht
4.3 met 7 stemmen
7.387 Hoewel we ook rouwen, verheugt
mij deze gemeenschap
van blikken, gebaren, aanrakingen,
van nu en eeuwen her.
Ik dacht dat ik de stilzetting van de
tijd zou afsmeken,
maar ik leer me verzoenen, zoals
anderen voor mij.…
Vaarwel kerkhof
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
633 Ik
knik hem somber toe, zo doe ik
dat met rouw en daarbij hij
lijkt in trouwe dienst.
Aarzelend met spanning in mijn
lijf nader ik het graf van
Lucebert, ik kan alleen maar
kijken, mijn ogen sluiten en
weerom keren. Dag plek. Dag
ooievaarsnest.…
onder dekens, diep weggezonken
netgedicht
3.2 met 13 stemmen
747 het gesprek
dat ze met zichzelf voerde
vond hij terug in zijn hand
hij schreef naar huis
zij sprak vanuit een schaduw
met ogen van weggaan
een laatste reis
door een donker huis, denkbeeldig heengegaan
in de veelheid van rouw
ze ontkleedde woorden
en het wachten uit openstaande deuren
het geluid en de stervenspijn;
erom huilen…
Speciale momenten
hartenkreet
3.3 met 18 stemmen
2.263 die speciale momenten
vaak zo aan het eind van het jaar
juist dan voel je zo het gemis
van het samenzijn bij elkaar
Nooit meer die woorden kunnen zeggen
mijn schat ik hou zoveel van jou
maar de tijd is voorbij gegaan
leef je verder zonder man of vrouw
Toch mag je van nieuw geluk genieten
hopelijk komt het eens op je pad
de tijd van rouw…
VAN HART TOT HART
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
592 Op de golven van de liefde
op het woeste van de rouw
laat ik graag mijn hart spreken
over mijn warmte en bittere kou
Als mijn hart het jouwe mag ontmoeten
doch van moeten geen sprake is
staan onbekende mensenwegen open
ongekend wat dan mogelijk is
Zomaar op straat downtown Rotterdam
laten zielen het zuiverste tonen
verschillen accentueren…
Verlossing?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
482 Daarin blijkt de droes
niet zoals ze is, houvast
als medicijn is wat je hebt
gesteld om de wereld in breder
perspectief
van liefde te beschouwen,
verlossing van de last om
zonder gemis te rouwen?
Voor de eenzamen.…
Uit de arbeid komt voort de bloedige strijd
poëzie
5.0 met 1 stemmen
2.499 Zij gaat in 't Al de sterren tegemoet,
Waarvan de smart en strijd haar onderscheidt,
In wolken van bloed, en tranenbeschreid,
In van pijn en rouw nacht en gloed.
De aard is in goudene sterren rood
En zwart van stromend, geronnen mensenbloed.
De lichamen der levenden een vloot
Op der doden stromende levensvloed.…
Dies irae.
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.110 Traag volgt de stoet van vriend en magen,
in 't zwart gekleed, de ziel vol rouw
om hem die heenging, plichtgetrouw
des levens last droeg en zijn plagen.
De boetpsalm jammert... smekend teer
hoort men het Miserere klagen:
ach!…