Netgedichten over liefde

Na het dichten vallen straks mijn ogen dicht en droom ik over dootjes waarvan sommige met een gezicht…

De bloem is een gehavend blad dat vol ontluikt in tegenspoed zo schrijnend dat het wreed zoet gekruisigd wordt aan nageslacht. De bloem is een gehavend blad dat het leven driest verslindt uit alle kleuren de ware vindt geuren plant en dier verwacht. De bloem is een gehavend blad de liefde raast door de nerven omdat alle liefde er wil sterven…

woorden spelen hun spel duikelen in golven verstromen de gevolgen in kuivende vloed maar op het strand wacht het verstaan als het schuim is weggeblazen naakt de kale waarheid snel zonder azen in vier kleuren spelen dame en de heer hun nellenspel en roemt boertien het mes snijdt fel door hoge golven ja ze spelen goed stranden…

Samen lopen wij hand in hand Op zoek naar een land van rust, Naar ons gezamenlijk diepere zijn, Naar een open ruimte in het bos, De zwoele geur van jasmijn. Geen gewoon dagelijks ritueel, Maar sprookjesachtig grillige vormen: Bladeren zacht als fluweel, Warme diepgroene kleur, Bloemen te kust en te keur. Onze armen strekken omhoog…

We schreven onze namen In het zand Romantisch samen Aan de kust op het strand Wandelen aan de zee Kijkend naar de ondergaande zon Jij en ik, met z'n twee Ik wou dat het zo kon Jij en ik samen Voor altijd bij elkaar We schreven onze namen Was 't maar waar…

geen maan kale takken doden herfst en zomer nog warmt de grond met oogsttapijt de winter komend je vorstte uit het donker het wit nog slapend lichtte op in winterlicht de zon ontwakend mijn koning winter kom zacht naderbij ik heb je sporen al gezien en neem de macht het is zo lang geleden verover dit jaar dan misschien…

er sprong een vonkje uit de edelsteen die jouw slanke vinger droeg ik zag het alleen je handen waren bezig afscheid te bereiden tastten naar je jas en in je blik vonkte je weer jij bent mijn diamant voelde al in jou begroeten de lange vingers in mijn hand ze vonkten speels een nieuw ontmoeten…

mag ik de nacht verdoeken nu jouw licht mijn waarheid is gaan schijnen ik was alleen kon geen kant meer op jij leek de weg te wijzen schilderde een opening volgde stil jouw pad samen hebben we de wegen afgelegd in kleuren omgezet maar iets bleef onbesproken de spoken van de nacht in zwart zijn er nog steeds elkaar geluk beloven…

Rillend kruip ik in mijn bed De stilte heeft plaatsgemaakt voor een nieuwe stilte De stilte zonder jou Eindeloze vluchten naar de allermooiste heuvels Daar loop ik met jou voor eventjes in de nacht Rillend kruip ik uit mijn bed De eerste stralen zonneschijn Het is koud, zo zonder jou maar het was gewoon te mooi om waar te zijn…

Je viel als druppels in mijn handen maar de zee bleek veel te klein en toen wij samen ergens strandden bleek ik nergens meer te zijn Nu zie ik hier het water branden en de vlammen doen me pijn toch hou ik jou nu in mijn armen omdat ik dicht bij jou wil zijn…

ik gladiator weer speel niet met wilde beesten mijn wapens doden slechts degene die mij tegenstand geven ik olie mij met woorden die mijn tegenstrever zeer bekoren maar toen de keizer downde met zijn duim wist ik de wedstrijd verloren later in de catacomben voelde ik dat wij elkaar verstonden er was geen strijd enkel wat onenigheid…

ik nam je hand kuste warm je huid het leek een eerst ontmoeten maar bomen en het struikgewas verkleurden ons begroeten jij groende in het rood en geel van herfstkleuren ik rook lente in dit plotseling gebeuren zag de zon weer opgaan in jouw lach en ogen jij bloemde onvertogen op deze koude winterdag…

sla palen op mijn grond prikkeldraad rondom en als het nodig is jaag ik daar nog een stroom doorheen met ongekend voltage geef geen overpad aan ongewenst bezoek ik ben die aandacht zat jij paradijst waarin ik faalde haalde vrijheid dichterbij ik ben blij maar al die palen schrik en prikkeldraad moet ik helaas nog zelf weghalen…

je liet me springen in het voorjaar maar in de zomer viel ik stil nu is het najaar en je staat daar en spring ik weer, als in april…

ik nestel me een botte schouder werkt tegen de hardheid van je kin zal nooit een ronding aan mij kunnen geven voel de strakheid van je spieren krijg zin om jou in mij te laten vieren neem me als een beest het is jouw feest weet dat die herinnering nog lang blijft hangen…

gisteren ontmoette ik jou vertelde wie ik was keek in je ogen het was jouw verhaal dat ik in stilte las…

Chemie der lust verwekt heftige gevoelens exotische drugs jagen door het bloed drijvende drift achter de evolutie die de mens uit natte lauwe aarde verhief Willoos gesnoerd in hun (zin)tuigen gemend door de grote natuurlijke menner gevangen in 'n roes ouder dan de mens schreeuwen lichamen om bevrediging Erogene zones zoeken maximaal contact…

nog streelt de zon op huid die van geen wijken weet lente en de zomer niet vergeet en vraagt om koestering dit stil moment daar waar dagen korten en nog even stralen in bejegening kent miezer en de sombere mist ik heb je al te vaak gewist jouw warmte is mijn zegening…

Je binnenste buitenkeren voor iemand die je vertrouwt vertel zomaar een vreemde dat je zielsveel van hem houdt ik jij bent hij is mens dan komt het verhaal en kom je samen op verhaal.…

Een nieuwe dag voor de regen Wat is de blues en jazz? Zonder de zwarte woorden Verpakt in een zichzelf herhalend vers Een ochtend met jou belegen Wat lijkt zwart voorbij Als de lente mij voorleest Uit gezichten; uit gedichten Van kleurrijke woordenbrij…

ze aten in voorbijgaan de kleuren van mijn roos vraten aan mijn lach in jou maar steeds verwachten hun heimelijk plezier tochtte koud door het centraal station ik hemelde gedachten kon die bocht helaas niet om de stengel knakte toen jij niet verscheen jouw bloem mijn roos en ik bleven alleen…

Ik kus de lelies op je ogen klim door het gras omhoog en laat me meezwaluwen met een zwoele windzucht. De hemel was zelden koeler dan het dauw, parelend tussen heuvels van verlangen. Ik heb geen aardevrees, toch ben ik bang mijn onsterfelijkheid te verliezen in de onpeilbare diepte van je ogen.…

heb nog even mijn palet gepakt de lentekleuren boven een smalle reep die zomer moest beloven daarna de gelen van de oogst de onderkant in warm rood met tikkeltjes oranjebruine tinten de eerste zwarte randjes dood maar de verf is verdroogd in het landschap van seizoenen na winterwit draagt lentegroen weer bloemen…

Door je porie parfumeer je mij van trillingen geen sprake Wang versmolten op de naakte dij ruimte bedingen voor de twijfelaar in deze bedstee…

Zomaar iets van liefde vederlicht in de morgen waar de dag nog droomt in kinderogen die blij blinken. Eén enkel geluid van welbevinden en toevertrouwen tot de dag al wat ouder wordt en de uren verstrijken in plicht. Moeders die kijken en verstaan en enkel iets van liefde zijn.…

had laatst een stil gesprek mijn overleden moeder en ze begreep ik vond het gek hoorde haar stem jij lijkt wel op je vader die was er ook altijd alleen voor anderen voor mij geen tijd heb het haar uitgelegd mijn waarheid weer gezegd maar ze wilde er niet aan ik zei nog als je hemelt komt er ook begrijpen toch is zij van de eigenwijze…

jij buigt je voorover en iets in je zoals een slapende vlinder in morgenlicht bedekt mijn naakte huid ik dans dromen de dag en de nacht wijd in woorden blauw teder rozen blauw een bloem in zee zo beiden oorsprong waarmee ik liefheb en jij…

stilte wacht beelden komen onverwacht in kleur nog steeds verwarrend ze rapen zich met nacht spatten tegen muren bijten zo hun zuren voeden zich met dat wat ik allang begraven dacht ze openen mijn graf dat wat nooit gewild was gilt zijn eerste klacht verbloedt in rood zijn kracht pas als het licht mijn ogen opent en donker wordt…

ons verhaal staat hier even op papier, maar vroeger toen wij niet schrijven konden maar gelezen aan de kleuren die zo vrij en uitzinnig gegeven je bent gewoon geworden kent de rij, de keuterboerderij oogst alleen maar meer moderne tijden waar ze zijn gebleven je handen op m'n lijf zo stijf, ik zal ze weren als de pest in een postpakket…

jij smeedt je eigen leven blaasbalgt lucht door antraciet tot ijzer witheet kleur kan geven hamert op het soepele metaal plet wat rond en zo onbuigzaam was koelt met water weer de vorm vast je handen maken goud zelfs ijzer wordt weer staal jij chroomt in meerdere dimensies jouw levenskunst heeft schoonheid als pretentie…