Netgedichten over liefde

Als een schaatser in de bocht Sla jij je benen over elkaar Op het ritme van een pendelklok Schommelen ze heen en weer Nonchalant maar o zo zelfbewust Kijk jij nu op mij neer Je stoel kraakt onder het gewicht Dat niet te tillen is Ik zit hulpeloos en monddood gemaakt Te wachten tot dit overgaat Tot ik werkelijk word herboren In dat nieuwe…

ik leef in de voorbije tijd lange gangen van verleden uitgewandeld een frisse wind waait in verval van schoonheid word ik wakker ik zie het staan het goddelijke nabij een boodschap van liefde ik laat het op mij inwerken verlies al mijn controle en geniet totaal…

ik zat drie bomen van je weg hoorde wel je lach niet de woorden die nu een ander toebehoorden de wind bracht me je ogen ze keken opgetogen maar van me weg drie bomen lang heb ik mijn wortels blootgelegd…

je hogeschoolt nog in dressuur ik zie het vuur in volbloed en gespitste oren speelt met samen zijn in draf en tred de zweep knalt pret galop laat hinniken éénstemmig horen jij bent de meesteres in roskam en verzorgen alleen die blonde hengst houdt nog geheimen in zijn oogopslag voor jou verborgen…

Mooi bekoorlijk zacht handen glijden over haar huid zonder enige weerstand weten `t zelf eeuwenlang bezongen in menig liefdeslied mannen knielen als voor de grootste opponent vrouwen weten mannen knielen eeuwenlang…

op deze hand ligt elke seconde een afgrond steekt de constante factor tijd lek de dood moet je juist leven kom vrouwe, breek zes hemelen, ontdek de maan draait met het hoofd onbevangen deze collectebus wil alles nat, in een romantische bui me niets afvragen waarom het goed voelt, niets zeggen niets weten, van bijbel en god…

het zomert hier bergt in smalle wegen weet op tijd nog gas te geven voor de rail ons vangt en volg de kaart die jij met liefde hebt geschreven wist de ravijnen voelde me de kleine in dat perspectief ik heb je lief gooide lijnen die ons hielpen te ontkomen aan dat diep we gaan toppen in een vergezicht dat uitgaat boven bergen…

ik zie je weer in strandloos zon licht nacht je op in badpakloos behagen de bikini kleiner dan je vormen konden dragen golft ogen als de zee je brandingt traag in lome slagen maken zo wil ik met je mee helaas vergroent het rood ik moet je gaan verlaten…

Ziels speleoloog was mijn spel in de ruimte zonder tijd en tijd, zonder ruimte, bracht jou uit mijn duisternis naar boven en nu, jij steigert in mijn schoot als wereld voor en na zondvloed mijn man, zei ik gisteren, ik hou van jou… maar met ochtend bedacht ik me ineens hoe heb ik jou van mijn geribde dromen gebouwd en toen jouw adem in de…

Zoals vandaag zomaar gewoon tussen alles door even bij jou het feest van het licht in onze ogen het aanraken van elkaar lichaam en ziel huid en haar even bij jou tussen alles door gewoon zomaar zoals vandaag…

Kaarslicht haar ogen vlammen een blik muziek soft melodieus romantiek zonder woorden erotiserend hypnotiserend jouw silhouet schaduw op strak witte muur maakt sprakeloos mooi.…

treed nader in het godenhuis schamp de botten voel je thuis kerken en de zerken al voorbij we etaleren u de vlerken op een rij afgegaan en simpel afgedaan rest niets meer dan merités na een dodelijk pleuritis breng spirit in ons hemels leven de engelen zijn zoet maar kunnen toch dat tikkie aardse net niet geven…

zag de onrust in je slag je wiekte traag op warme winden fladdert om de nieuwe stroming te hervinden die je lift vleugelt zacht geloken pauwenogen op een witte ondergrond de poten zwart al uitgestoken voordat je op de kroon van bloemen landt nectart gulzig lentes eerste vocht vouwt je vleugels als de wind weer aan je sjort en…

zag je staan al jong geknoest éénzijdig zijn de takken uitgelopen ze bogen voor de wind die heersend waakte over jonge loten je wortelde zo diep na winterslang te wachten loopt in eerste lente dan verrassend uit jouw prille groen heeft niets van doen met al die oude krachten zij volgt het licht in vrijheid door ontplooien sluit…

Je duizelt door de straten in de rook van een verdrongen vuur ... en ik zweef door de straten met een duizelend verlangen Morgen begrijpen wij de vlucht en kijken wij kroelend uit over de zee…

zag je uitdagen stoeide met handen die me zacht raakten voeten die dansten de cirkels waar we samen in sjansten kon niet ontsnappen jouw rumba en salsa wilde ik volgen tot in de wolken ja ik nam je mee niet om de passen weer te herhalen nee ik mocht jouw passie in liefde vertalen…

Ze liep naar het raam. Daar stond hij. Hij keek naar de zon. De lucht kleurde langzaam oranje. Ze ging naast hem staan. Hij merkte het niet. Tikte hem op de schouder. Hij keek om naar haar. Zij straalde van geluk omdat hij bestond.…

waar is het rood waarop ik ooit mijn koper blies de waar aanprees waarmee ik jou mijn jeugd aanbiedt groen uitgeslagen door te snel en veel willen behagen loslippig werden tonen nog donkert nu voor even de trombone de spirit is eruit mijn riet vibreert slechts kleurloos het geluid…

dag, zeg je nog nét de vingertoppen glijden langzaam weg elkaar nog even rakend handen vallen terug naar afstand je slaat de ogen neer toont breekbaarheid pijnlijk puur je lichaamshouding die vertelt wat ik niet dragen kan…

je rotst en brandingt veel te vroeg je koude lijf golft al de warme kusten zag het schuim waarin je overslagen rusten toen zij de hete stranden kusten met de afgelopen winterkou de onverlaat die nog een pootje baadt trekt zich snel weer terug de kilte is door tijdgebrek van lentes zon nog niet gevlucht…

vertel me hoe ik adem de wolken, de oorsprong het vrouw zijn, de zee zodat ik kan zien hoe liefde beweegt ik leef en sterf ben hier en daar korter, verder dan de kreet van een meeuw zeg jij, de duinen ik leg je neer dichter de vrijheid met jou om mij heen de wind, het waait vleugels vol jou je geeft me het trillen en maakt…

Boven het dal van tranen wil ik de regenboog zijn de dauw op jouw wimpers bij het eerste ochtendzicht op zwaar bevochten verdriet breng ik een straaltje licht ik wil hét antwoord zijn voor de lach op jouw gezicht ik wil de spiegel van je ziel zijn wanneer jouw ogen stralen de lijntjes om jouw mond tussen sproeten die verdwalen ik wil…

in donker van blikken licht ogenwit jouw passie op zonder woorden weten handen huid te raken vuur te maken uit wat smeult wist je warmte aan te jagen vlammen hebben ons gedragen door de hitte van de hel we kwamen in de hemel boven keken elkaar aan gingen samen spontaan blozen…

woorden werden draden in het web dat zich ontspon jij kruiste de basis waarmee ik alles toen begon kon de trekdraad niet voltooien zag je in de eerste ochtendzon samen sponnen we het warme nest en tastten zacht de nieuwe draden af die woorden in ons lang kontact hadden geweven weet dat liefde is gebleven…

onuitgesproken gedachten aan een toekomst samen als de zon die landschap maakt tot schilderij beantwoord door verzwegen waarheid van een lang vervlogen liefde als gesloten ogen van de ziel bedrogen in hun zoektocht naar geluk de perfecte utopie verworden tot een eenzaam samenzijn…

heb je handen zacht gepakt zag in het openen de lijnen het tijdelijk verdwijnen van levenslust heb ze liefdevol gekust ben op afstand bij je ook als we in herinnering weer samen vrijen in het beminnen van elkaar kroel ik teder door je korte haar kan ik nu bij je komen en niet enkel in mijn dromen om je lippen zacht te kussen…

ik voel me al lang geen stuk drijvend zwerfhout meer zwalpend in een verdelgende zee ik hoef me niet langer meer vast te klampen aan woorden als reddingsboei niet meer sinds jij er bent geruisloos bijna kwam je in mijn bestaan vormde de windstilte na jaren lang storm nu rest ons samen vaste grond en warme nabijheid…

Als ik geen rood meer vind kleur ik alle boemen groen, de struiken, het hele landschap wat ik schilder dus ook het onkruid en het grazige gras, wuivend in de wind. Waarin ik werkloos lig te wachten ontroerd, wanneer je later mijn gevoelspallet mag zien, beroerd door de tinten van je mond en de kleuren die daaruit stromen. Als daar geen…

ik sla mijn staf op rotsen die zich splitsen het water borrelt niet en naar de bronnen blijft het gissen ben geen mozes die de zee in tweeën deelt maar ken de plagen waarmee de mensheid zich verveelt ook geen profeet hoewel ze aan mijn woorden hangen ik raak alleen het diepste bange uniciteit zit enkel in je eigen geest…

we regelden afganisthan bliezen rotsen op egaliteit kreeg geen gelijk we moesten ons verschansen bunkerden een plaats de vijand bleek onzichtbaar maar paraat wij wilden vrede dragen ze lauwertakten onze komst maar hadden zo hun eigen vragen de opbouw is weer weggeschoten babylonisch in begrip samen is daar nooit genoten de stenen…