Alle inzendingen over liefde

19-09-2010 Mijn hart huilt van pijn, Liefde is niet altijd fijn. Er zijn tijden van geluk, Maar soms gaat liefde stuk. Tranen lopen over mijn hart, Van binnen nat is heel apart. Je ziet het niet in mijn gezicht, Want mijn ogen die hou ik dicht. Wanneer brengt liefde weer geluk, Wanneer kan deze liefde niet meer stuk. De tijd zal…

Onbegrijpelijk is hele onbegrensdheid van ons verlangen.…

heb de herfst van me afgegooid met storm de bladeren weggeblazen kaal en knoestig is wat blijft met trots draag ik het eerste ochtendrijp ga weer het spel met regen sneeuw en hagel aan de winter is nog niet gedaan maar als de lente lonkt schieten zo de nieuwe scheuten uit mijn oude stronk…

pluk de rozen één voor één door de roodheid hou je me dichter vol verlangen uitgekeken naar het moment dat je me versieren zou opgaand in de zoete geur spreekt mijn glimlach boekdelen het regent rozenblaadjes wat onze liefde bezegelt…

morgenvroeg dan wek ik jou bij het gloren bij het krieken morgenvroeg dan wek ik jou zonder kus zonder voelbare streling morgenvroeg dan wek ik jou ‘k kwinkeleer mee in het morgenkoor samen met de merels de winterkoninkjes de vinken en de zanglijster vroeger was er ook de nachtegaal die meer dan driehonderd liefdesliedjes kon zingen…

In elke vezel van mijn lichaam voel ik het verlangen, als een vogel de vleugels te spreiden met jou samen weg te vliegen. Vol vertrouwen leg ik alles in jouw handen om te gaan naar zon sterren en maan waar we elkander toebehoren. Zolang de eeuwigheid ons niet zal roepen zullen wij samen van het leven genieten elke nieuwe dag met vreugde…

Het zou jammer zijn het geluk te verlaten, het eeuwige huis. Het eeuwige huis, de blijvende geliefden, geen dood, geen oordeel. Ik ben, ben lief en geliefd, wij zijn, zijn lief en geliefd.…

jij hebt in je lach de stille kracht iets van verwachten het tikkeltje magie dat ondeugd heet en leeft in het mysterie vrouw benaderbaar in warme nachten je ogen raadselen het ongewisse een blijvend gissen naar het geheim van jou pas als het donker ons heeft toegedekt wordt het laatste puzzelstukje neergelegd…

Ik weet wel zeker, jouw ziel woont in je buik. Een hemel met engelenschare, bovengoddelijk geheim… In dit windstille uur knoop ik vleugels aan mijn hart, en stort mij onbesuisd in jouw duistere diepte. Innig adem jij voor mij een heldere midzomernacht……

De grote stilte weet van de fluisteringen: ik hou van jullie. Zalig die zijn die ze zijn in huis, in tuin en keuken.…

stuur me een foto van ons zodat we samen horen straalbezopen pijlen...die doorboren de liefde neemt tijd met een melodie die niemand zal storen de klank van ons samen nog net niet...nog heel even als heel die puzzel nou eens af was wij eindelijk delen leven weer zin krijgt een jaar één minuut duurt je hóórt de melodie van leven wil…

Ik kniel voor je schoonheid voor het licht van je ogen voor de scherpte van je intellect voor de kracht van je woorden voor de warmte van je vlees voor het vloeien van je liefde voor het openen van je benen voor de tranen van je verlies voor het schokken van je lichaam voor de openheid van je geslacht voor de eigenzinnigheid van je geest…

Mijn buik vol van een oceaan van zware trage golven Liefde in mijn lijf wil stromen traag door dalen van groene bloedrode hartstocht Omvat naast jou onze woorden van vandaag Schragen onze lijven samen Bloeien als de ontluikende roos zacht rose als ons vel fel begeerde tederheid zo kwetsbaar zo fragiel ontsproten aan…

Prevelend als de fluisterende wind worden woorden geboren op mijn lippen. Licht als een donzen vlok, jouw luisterende oren strelend, dekken ze warm het broze hart toe van een liefdevol mensenkind. Dauwdruppels, miniscuul, klaar, helder en zuiver, glijden schuchter over de nerven en pronken op het zonneochtendblad, volgend elke levenslijn…

Maagdelijke manier van flirten sierde haar Drentse wangen bloosden toen ik een zoen stal van haar lippen zo rijp als een geopende aardbei Genegenheid schuilde zich in haar oogopslag die zij zo stug probeerde te verstoppen Zij was een tijdloze vrouw die op een avond in mijn leven binnen wandelde met de ogen zo helder als…

"Begin een droom" fluister je jouw lach waarachtig reflectie door de nacht hangen gezonde wortels aan het boomgetekende organische ankers van de vrijgestelde ziel tussen bewegende delen elementen voor - en nadelen balans over emoties ziel over hart adem en vrede groeiend in vreedzaam respect voor al wat leeft ben je…

Een grote liefde was in haar ontloken. Nostalgisch dacht de vrouw aan vorig jaar. Het wachten op d'r herkomst viel 'r zwaar. Ze bleef maar weg. D'r hart was haast gebroken. - Geen taal of teken. O, wat had ze 'r lief! 't Was zomer, toen-ze afscheid had genomen. Ze vroeg zich af, wanneer ze weer zou komen en van het wachten werd ze depressief…

de schoonheid van haar glimlach kleurde prachtig bij zonsopkomst hij kuste de rijp van haar wimpers en genoot aanzienlijk waardoor haar hart smolt na een lange winter die de tijd had stilgezet, vergroeiden ze richting lente die hun zijn omstrengelde…

waar ik armetierig was had jij de kracht de rots te breken die mijn bodem was jouw groene vingers brachten warmte liefs en tederheid je lach en ogen schenen zon waarin het leven goed gedijde jij hebt me laten groeien en tot bloei gebracht de vruchten kwamen eerder dan verwacht…

(voor Mirjam Bruijn) Van extreme liefde schoot je zomaar redeloos naar extreme haat, ik dreigde gek te worden, alsof je uit twee verschillende mensen bestaat, de één kent de ander niet, dat heb ik goed gevoeld, ik hoop dat het niet waar is voor jou, maar ik denk er wel aan, die term die ik liever niet uitspreek, want ik ken de desastreuze…

(voor Mirjam Bruijn) Stiekem stap ik op de trein en reis ik naar Milaan, zoek daar naar wegen om jou te vinden en zal als een magere Franciscus op de poorten van je ecodorp beuken. (ik vroeg mijn ouders om reisgeld, maar ze weigerden pertinent, zeiden dat ik een psychiater nodig had) Maar zij hebben het geluk in mijn ogen niet gezien toen…

Ze…

om er naar te kunnen kijken rotsvast maar misschien onvindbaar roep ik jou eenvoudig, zoals de dagen en de handen waarmee je me liefkoost met niet meer dan wat dromen plekjes waar ik wil zijn waar ik je kan omringen, warmzacht bij de waterval en tussen de wilde bloemen die, door hun dans, ons willoos meevoeren naar de uitgestrektheid…

je hebt geen vleugels toch vlieg je mij voorbij kijkt lachend om en wenkt naar mij ik loop op wolken naar je lach je ogen leiden mij naar duizelingwekkend hoog na het sterrenraken landen we voldaan in aardes warme schoot…

Het zou jammer zijn nu al dood te gaan.…

Als de dichter niet is, niets is geen persoon en geen haven een niemand zonder heimwee en met geen enkel verlangen gezwicht voor een woord een theorie zonder bloed een metafoor zonder gevoel ben ik bij je achter een boom verschuil ik je als stilte in een droom bewaar ik je laat ik je niet gaandeweg een niemandsland…

het licht in het boothuis brandt de geur van zilt en olie hangt rond ik zweef naar de sterren en het strand hier was het dat ik de gedachte vond die me nooit meer brengt waar ik was beland de treeplank die jouw spoor nog draagt kraakt op de steiger een flits en het licht waakt ik geef niet toe, nee ik weiger te denken dat jouw lach hier…

34 jaar leek slechts een dag Op het moment dat ik jou weer zag Jaren leken uitgewist Oh wat hadden we elkaar gemist! Je diepbruine ogen keken mij aan Ik voelde mijn hart heftig tekeer gaan Woorden waren overbodig Ik heb jou en jij hebt mij nodig Jouw aanraking, zo teder en zacht Hier hebben we lang op gewacht Al snel volgt onze allereerste…

tiktik ik voel gedachten stoppen mijn hart met kloppen jouw ogen verbergen donkerbruine beelden van liefde verloren in geheime kamers van een leven waar geheimzinnige deuren nooit echt sluiten worden harten gevonden in gangen en hoeken te bang om te zoeken naar de regenboog tiktik voel ik jou verstopt in mijn…

Je fluistert in mijn huid En ik luister Ik hoor je zacht zingen daar binnen En dichten over dingen Ik wil je vinden…