4410 resultaten.
Eigenwijs
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
494 steek je kop maar in 't zand
want er is niets aan de hand
zet je masker op zolang angst regeert
heb je er dan nog niets van geleerd
dat je keer op keer vervalt in oude streken
tot het je niet meer aan durf zal ontbreken
je de angst kunt laten voor wat het is
en je bevrijd zult worden uit deze duisternis…
Heimwee
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
618 over de jaren heen
groeit in mij
een verlangen
naar huis
niet dat mijn gevoel in
oude dromen blijft hangen
mijn hart gaat naar daar
waar ik nimmer ben geweest
plekken die mij
van verre raken,
het is mijn ziel, zo denk ik
die nog dieper zoekt
naar wat reeds in mij is
of toch wel
naar verwachtingen
die op mijn weg…
Gedesillusioneerd
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
419 woorden verse woorden
houden (n)iemand
voor de gek
beloften vage beloften
smeerden honing
rond haar mond
jammer
dat zij niet
dom genoeg is
om uit jouw hand te eten…
Adem
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
541 De moralist is nooit een dichter geweest
met zijn opgehemelde optimisme
terwijl de zon die om een moeder huilt
iedere avond diep in zee zakt
hij praat tegen je
in zijn duisterslaap
maar wakker in het licht
ben je er niet
kinderen worden volwassen
zien meer grijs dan grijs kan zien
als wolken wandelen boven het stedenland
en de zedenmeester…
Herpakken
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
474 ik plak woorden
op jouw lippen
daar jij ze niet
vinden kan
ik spiegel beelden
aan jouw ogen
die alleen jij
kunt ontwaren
genietend van de glimlach
die jij tevoorschijn tovert
kus ik jouw lippen
zacht…
Kleurloos
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
453 de kleur is al even verdwenen
verkocht aan de hoogste bieder
die van goede wil
grijs blijven de dagen
bij geen zuchtje
wind
draaiend in cirkels
waarvan het begin
nog altijd zoek is…
vergetelheid
netgedicht
4.7 met 25 stemmen
676 het is negen uur
in de ochtend
ik schrijf
over de eeuwigheid
mijn pen sleept langs woorden
verzonken in de stilte
ik wil geen eind forceren
noch een gezicht onthullen
dat ver teruggaat naar kinderjaren
en enkel op een zwarte bladzijde
wakker te krijgen is
ergens moet er een land zijn
een zacht land, een heel zacht land
wie wil…
Wie dan nog
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
505 Als alles leeg is
Wie zal dan nog
Vervulling geven aan
Wat de mens bezielt?
De aorta snakt
Hortend en stotend
Naar adem,
Vechtend om leven,
Vechtend om lucht…
Een eindeloos rijm?
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
511 Bloed klopt in
het uurwerk van de
mij aangemeten tijd
en visioen, het recht
rein bronwater te
tappen uit een
ongeboren geheim, waarin
de waarheid drinkbaar wordt
uit de hiel en de ziel
van de fles en taal,
die toegang soms ontzegd
zodat ik stilaan verder
droom, misschien fataal
uiteindelijk wel levensecht
als een verse…
Vanzelfsprekend...
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
420 Wolken komen en gaan,
vormen wolkenluchten,
die nooit eerder bestonden,
of ooit zullen bestaan.
Zoals vlammen in open haarden,
en golven die branding maken,
schijnbaar op elkaar lijken,
maar nooit vanzelfsprekend zijn.
Zoals gedachten in ons brein,
die als wolken binnendrijven,
of jagen als verterend vuur.
Soms maken ze ons leven mooi…
De lente lokt
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
537 De tijd van dragen
Is voorbij - de
Rijpheid roept,
De vliezen van
Het voorjaar staan
Op scheuren,
De lente lokt…
Oorlog in dit hoofd
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
466 Het is oorlog
In dit hoofd,
Onbekende,
Ongekende
Steden zijn
Door onophoudelijk
Geweld aan gort geschoten -
Tot dit veertje voor
Deze voeten landt,
En onverwacht
De vrede brengt…
Bollende rokken
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
363 zinnen rollen af en aan
speels dat wel
kleuren doen we niet meer
dat laten we over aan hen
waar de rokken van bollen
in de wind
zij ving hen al eerder
op de dag
niets was zoals het leek
zelfs niet toen de schaduw
ze te drogen hing…
Wiekentgeweld
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
479 Blikjes liggen
Half leeg gezopen
Zich te koesteren
In de zondagochtendzon,
In de nog maagdelijk
Groene berm hebben ze
Alle ruimte
Om op te vallen -
Een eindje verder
Ligt een half leeg
Gezopen wijnfles
Waar de geest is uitgekropen
Van de zombie die
Met het glas
Zijn eigen ziel
Vannacht
Op de schroothoop
Heeft gegooid…
wachten bij de boom
netgedicht
4.1 met 12 stemmen
677 het is hier dat ik wil kijken, 't klimmen
langs de stam
sterk zijn zoals het witte, diepe meer
dat herinnering draagt
tot op grote hoogte
mocht ik maar, kon ik maar
de taal van het water spreken
mij kleden in deze armen van stilte
wanneer alles lijkt te draaien
de nacht
uit mijn mond nemen, elke dag
in het donker
mocht ik maar…
opstanding
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
496 onder de oude herfst beweegt al
nieuwe lente, spaarzaam krijgt
gestorven blad een glinstering vol
kleur
dwars doorheen de broze nerven
verven bloempjes zacht het bruin tot goud met wit
hoe wrang toch deze winter is- ze zijn er al
en laten mensen glanzen
het geeft niet dat het koud is
de treurzin van de kortste dag
verlangt niet meer…
Litteken-Nederlands
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
476 Je staat voor me
Getekend door de tijd
Je littekens helder
En overduidelijk
In je armen gekrast -
Was het de tijd
Of toch je zielenpijn
Die ze daarin heeft gekerfd,
Zichtbaar bewijs van je lijdenslast?
'k Probeer je tekens
Te ontcijferen - maar het
Lezen lukt me niet,
Zelfs in spiegelschrift
Verbergen ze een geheim,…
's nachts
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
519 de maan, slechts als een kleine sikkel,
sluimert in haar glimlach tussen
talloos twinkelend vertier
hier, op deze koude aarde
ligt het water onder vorst
de bomen hebben zich teruggetrokken
in hun schaduw, met schorsen als
een harde korst op eeuwenoude
wonden
maar daaronder kruipt het leven
zevenspikkelig omhoog
gevangen door een wrange…
Bruggen zeven
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
456 Omdat het niet om status gaat
nu we telkens naakt staan in de liefde
en onze namen in duinzand verliezen
het is een vorm van eenzaamheid
niet al het materiële overboord
het schip zal niet in woorden stranden
een gedachte door tijd te snel ingezet
maar als een gebrek gebleven bij het beleven
van kleine eenvoud die naar adem snakt
in niets…
Ik adem het licht
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
443 Ik adem het licht
De lucht glijdt
Langs mijn gezicht
Mijn voeten komen
Los van de grond
Die me met alle macht
Wil ketenen met haar
Grijpgrage tentakels
Ik zweef, en leef eindelijk
In het moment…
Valse praatjesmakers
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
474 Als bij een wankel spookschip
op de Grote Oceaan
klimmen gedrochten aan boord
voor het nog verder
uithollen van mijn bestaan
Of ik nou naar het vooronder
of naar het kraaienest glip,
ze worden nergens door gestoord,
als aasgieren pikken ze toe,
tot mijn laatste stukje verzet
Ze sollen met me, al ben ik hondsmoe,
hun kwaadaardig sadisme…
Adem
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
440 Ik heb mezelf
Niet gemaakt,
Mezelf de adem
Niet gegeven,
't Is de wind die
Me heeft aangeraakt,
Die mijn adem
Elke nieuwe dag
Doet leven…
Ongehoord
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
467 tussen het gekakel door
ging haar immense verdriet
verloren in vergelijkingen
die kant noch wal raakten
zagen zij dan niet
dat al zij had gewild
was een luisterend oor
een begripvolle stilte
met alle goede bedoelingen
hadden zij alles wat krom was
weer recht willen breien
alsof er zoiets bestond…
Hangplekken
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
497 Ouden van dagen
Die maar wat graag
In het winkelcentrum
Hangen met hun rollators
En hun snedige commentaar
Op voorbij lopende knappe
Dames die op jacht zijn
Naar hun dagelijkse inkopen -
Buiten het overdekte
Winkelgebied hangen
De jongeren met hun
Brommers en hun blikje bier
Niemand die echt blij met hen is -
Slechts één…
Een hoge hoed met laatjes
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
500 Mijn geheugen is een vergiet,
Het is zo lek als een mandje
Of je het nou
Wil geloven of niet
Altijd als ik het nodig heb
Laat het me in de steek,
Dan is het er gewoon niet -
Als volgt heb ik mijn probleem
Voorgoed opgelost:
Een hoge hoed draag ik sinds kort,
Onderverdeeld in ontelbare laatjes
Met daarin mijn verleden
In beelden…
Binnenmond
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
393 De binnenmond ratelt
En spatelt, tatelt
En watelt, laat de bewoner
Geen seconde met rust
Binnenlippen bewegen
Koortsachtig om het
Onzegbare te zeggen
De buitenmond zegt niets
Hij vertrekt geen spier…
de reiziger en ik
netgedicht
4.3 met 13 stemmen
627 zo draag ik schelpen
achteruit
een zelfduel
met geruis
in oren
wie hoort het waaien
het zand
dat in een laatste dag-
gezicht valt
het eiland langs mijn voeten
gekneld tussen stenen
meeuwen schreeuwen
op natte vlekken
schreien om de vuurtoren
die langzaam uitdooft
overspoeld door ijle woorden…
levens
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
566 dit leven voelt
als vijf levens
en is nog
niet voorbij
er komen er nog vier,
misschien wel vijf
nog bij
en samen
met de levens
van vóór dit leven
en de levens
van hier nog na,
wordt dat
een hele brij
ik vertrouw erop
dat mijn ziel
de weg weet
dan kom ik
vanzelf ooit
thuis
bij mij…
Deelgenoot
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
481 Die met verblindend licht
Het duister splijt in
Gelijke delen en
Ons het licht uitdeelt
Ons deelgenoot maakt
Van het eeuwig vergezicht…
Even niet
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
460 wazig staart leegte mij aan
woorden die er eerder uitrolden
vanzelfsprekend haast blijven nu uit
als in sluier gehuld dwaal ik
in een voor mij maar al te bekende
wereld waar ik al eerder huisde
ook al reikt het zicht niet ver
voelt het herkenbaar en vertrouwd
alleen woorden ontbreken nog…