Alle inzendingen over liefde

Dan knielt zij neder Haar boezen gaat jachtig op en neer Zij streelt de gestrekte armen zacht en teder Van grip naar oksel keer op keer Zachte handen omvatten de woeste kop Om met kussen het glasgeharde gelaat te bespelen Ronde dijen omklemmen het slankmiddenrif Terwijl haar borsten de gebolde torso strelen Zij start zijn grommend innerlijk…

Omdat het buiten kouder wordt kom je nu eindelijk onder de lakens het hemelbed aan de horizon spreekt liefde je strekt je uit, vlijt je zacht tegen mijn lijf er gaat een rilling van tevredenheid zo knus en teder is ons samenzijn intimiteit, maakt de nacht gezellig zelfs de halve maan lacht een glimlach naar dit naakte onder de lakens bestaan…

laat de veters springen van het ijzeren corset dat je insnoert in je ogen zie ik vonkjes die wachten op ontbranding liefde raakt je aan voel de vederlichte streling van een pauwenveer die je huid tot leven wekt…

uit een schatkamer van beelden dansen dromen en sprookjes hand in hand op muziek van lang en kort geleden klinkt in woorden en gebeden hun gezang ze kleden zich met kleuren die spotten met gewoon in alles bruist vitaliteit breken alle banden voelen zich niet meer gevangen in het ontstijgen van de werkelijkheid laat ze komen…

Ik wil alleen maar jouw voeten zei ze. Oh ze wou alleen maar zijn voeten. Verder hield ze niet van hem. Zij smachtte naar zijn voeten. Ze veroverde zijn voeten met liefdesgeweld. De man was nu volledig kwetsbaar. Hij lag naast haar. Zij lakte zijn tenen en legde een gevangenisketen om zijn beide enkels. Voordat hij het wist waren zijn voeten…

ik schreef met potlood een sprookje onderstreepte met zwart wat al echt was jij las in contrast alle kleuren blies leven in vorm en figuur met vlammend vuur legde de ziel bloot van fantasia’s schoot dit sprookje leeft omdat u het deelt met uw geest wil melker 07/10/2010…

Ik bevroor toen ik je weer zag. Je sensuele contouren, je lieflijke lach. Ik denk: “Wat moet ik toch zeggen tegen haar?” Nadenkend over het antwoord, stond je al daar. Recht voor me, zo dichtbij. Zwijgend tegenover elkaar. Niemand die iets zei. “Kom op, zeg eens wat!” ging door mijn hoofd. Ik zou het ijs breken deze keer, ik had het mezelf beloofd…

Er vloeit speeksel langs haar mond praat vaak met spetters in het rond Een masker is dan door haar opgericht Hij geeft een zakdoek voor het gezicht Zij bedankt en kijkt schuldbewust tot hij glimlachend dichterbij komt haar weer als die eerste keer kust hun lippen buigt en hartig gromt…

scherp glijdt het mes langs het touw nog strelend de snede komt onverwacht fel door vezels die rafelen uit draaiende kabels hakkend op weerstand bot snel het lemmet pas als de rafels gaan krullen zal de kern zich onthullen…

liefde is mijn leven geworden liefde ben jij jij ben mijn liefde zonder jouw kan ik niet maar wat ik wil zeggen is dat ik van je hou ik ben alleen onzeker dat je me afwijst dat je zegt nee dat je me uitlacht dat je me pijn doet dat mijn hart bloedt bloed van pijn en ozekerheid…

voor de laatste dans trek ik mijn mooiste jurk aan zwierend in de ochtend-dauw in wulps scharlaken je weet immers nooit hoe lang het leven zal zijn want morgen is onzeker kom dans liefste kom samen verlangend in twinkeling van hartsocht innig ons geheim verbond delend in sporen de toekomst dragend blijft onze naam verscholen…

ik nam wat nacht hield hem tegen het licht hij was niet de moeite waard om wakker voor te blijven…

Hoor de muziek... hoor het wuiven van het riet, hoor het ruizen van de zee, liefje ik neem je zo graag mee naar die tijd van onze zorgeloosheid. Deze tijd zal weer terug komen deze tijd uit onze dromen doch in werkelijkheid gekomen. Wij samen houden dit vast en hoe een andere stem ook krast wij blijven zweven wij blijven beleven waarover…

vergeten woorden herinneren mij aan zoals wij even waren aan dit feest alsof tijd zich herhaalt je voor me leest me voorleest waarom feesten zijn lief waarom zijn vergeten woorden opnieuw te horen vergeet ik jou niet ik doe mijn ogen dicht even niemand die mij nu ziet ik ben uitgefeest voor even kies ik laat ik mij leven…

Bind mijn rechtervoet maar aan de jouwe Smeed jouw plannen met mijn warmte Gebruik mijn ogen om de wereld te zien en wacht gespannen de volgende stap af…

We hieven het glas en klonken op de liefde.... die er nog steeds was!…

Je stralende lach klinkt als muziek in mijn ogen. De zonsopgang van je billen aan de horizon van mijn lust. Mijn hart in bloei. Ik zing felgekleurde emoties die vervloeien in pasteltinten bij het beluisteren van jouw fluisterende wimpers. Je schoonheid raakt mijn ziel met een snik. Duinen van melk en honing het fluwelen strand van je…

Eerst de Jazz dan een biertje nog een biertje dan Dolly of Barbra en weldra nog een bier en nog een aan de manier waarop hij Barbra's naam uitsprak wist je hoe laat het was...…

geboren zo klein, zo kwetsbaar, zo fijn, ik zie wat van mezelf, maar ook dat jou, een mensje van ons samen, dat is precies wat ik wou. Slaap zacht, Lief mensje, Slaap zacht. Ssssh…

je staat te dralen op je voet het hoedje tegen zon en regen koketteert je goed in het gras een madelief nog niet vertrapt je cirkelt stilte en verleden om je heen praat tegen me eline je bent toch niet van steen…

's Ochtends vroeg bekruipt me met je armen het gevoel dat dit moment een eeuwigheid verdient Open ik onbewust mijn ogen loopt mijn blik tegen de lamp die gedoofd is als de nacht met het eerste ochtendgloren Zelfs nachten dreigen in de duisternis van nieuw licht te verdwijnen als geen ander heb ik het begrepen zonder er ooit de reden voor…

Na een warm lavendelbad stond je nat na te druppen op de blauwe badmat, je begon te huppen je borsten deden mee, je was blij bij mij te zijn, toen ik met je vree rilde je van de napijn over alle wrede eenzaamheid en je lichaam dat verkilde, sinds je de dagen met mij slijt krijg je meer dan je ooit wilde en we slapen tijdens zonsondergang…

Een gedicht maken Een gedicht maken met als doel om mensen te raken Emoties, pijn Omschrijven hoe mooi liefde kan zijn Kijken naar is een leuk ding Nadenken over: dat is mijn vriendin Maar dan spreekt de werkelijkheid Want als ze met kleine witte pilletjes gaan gooien Wordt er toch nooit een kind geboren Maar ik blijf positief en houd me vast…

De rugzak met het verleden erin wordt steeds zwaarder Ik wil het vergeten, zodat ik door kan gaan Elke dag draag ik hem bij me Alles zit erin, elk verdriet, elke traan In mijn hart draag ik de gelukkige momenten Mijn hart zit vol met complimenten In mijn hart zit jij Jij bent mijn alles, mijn maan, mijn tij Helaas zit jij ook in mijn rugzak…

mag ik als wildwaterbeekje sprankelen tussen jouw oevers als wolk voor de zon jouw schaduw delen onder je voeten mijn grint horen knersen als je zacht over mij loopt de lach op je mond zijn tussen verrukkelijke lippen de blik in je ogen met liefde betoveren mag ik je hart voor altijd…

Flarden van mist verhullen jouw grillen des te meer reden om mijn liefdeshonger te stillen. Ik voel me met jouw geest een jouw lichaam voel ik meteen. Geef me ons bestaan en sleur me van deze eenzame ellende vandaan. Vertel ons verhaal aan iedereen en laat ons nooit meer alleen.…

verwarrend, twijfel en hitte, heftige koorts, een scherpe, steile afgrond laat mij diep in mijn eigen angsten staren, duikelen, vallen, en onbekend, ongekend verdwijnen in bodemloze aarde je heldere ogen zijn verworden tot gevoelloze kooltjes, en je zachte vlees is verrimpeld tot stug, gebarsten eelt, je tedere handen zijn veranderd in vliezige…

Vlinders, allemaal rond haar alom, op elke boom en struik Al die vlinders kusten elkaar en kropen terug in haar buik Vlinders zongen van het lief dat zij heimelijk, zo beminde Hij was jong en ook inventief met een passie die verblindde Vlinders minden elke nacht; lieten haar naar hem dromen Ze had haar plannetje bedacht om snel in zijn…

Met dat wonderzachte velletje zwart en glanzend de eeuwige jeugd Er is niets dat niet aan jou deugt Of het moet je naam zijn wie bedenkt er nou zoiets... Met je lieve kreetjes die klinken vaak als iets tussen wanhoop en verontwaardiging in maar dat is slechts wat ik verzin Onbeschaamd en knuffelziek Lig je op je rug Je kronkelt…

mag ik je mijn veldboeketje geven met sprankjes vitaal leven een toefje ritselkruid met paardenbloemensap voor ongerechtigheden van de huid een slinger madeliefjes geknoopt met jeugd twee rode hartendiefjes wat bella donna tegen helder licht verzacht het ochtendzicht mijn veldboeket bloeit zomerzon is puur een gift voor ons van…