Alle inzendingen over emoties

waarom toch zit jij alleen besloten in het web van het alledag zie maar niet dat ook ik ben overgoten met tranen van hetzelfde slag men kan gevoelens niet wegen zeker niet die van oorspronkelijke aard maar waarom zou ik minder lijden onder de beperkingen welke ik in mijn leven heb gebaard…

land van zand van zon en zee van amandelbomen je horizon is mild een heuvelrug je zegt het met olijven al wordt je oud zelfs stokoud meer dan honderd ja zelfs duizend altijd schenk je mij dat pittig olijfgroene…

Met jouw bijna zwarte ogen kijkt je mij uitdagend aan zwarte vegen op de wangen mondhoeken krullend van plezier Mijn kamer danig op zijn kop hijs ik me in zevenmijlslaarzen stap om auto’s en ander speeltuig heen voorzichtigheid geboden Aan deze déjà vu taferelen hangt een vorig leven waar ook zo’n jochie was zoals jij, maar net iets…

Een leven als film aan je voorbij Flitsen onvermoed en vanzelfsprekend Soms terloops, soms velerlei 't Gevoel iets te hebben betekent Een wereld door 't lot bezocht Een leven in teken van de waan Ziekte, dood, een stille tocht 't Gevoel machteloos te staan Een kans sidderend van ongeduld De uitdaging zoekend, opgetogen Het idee, in goud…

Gevoel kan zijn verlangen, pijn... Gevoel ongrijpbaar... Nu eens contra ratio, dan weer één met haar…

Soms denk ik na over mijn bestaan en dat mijn leventje niet altijd over rozen is gegaan af en toe kwam ik doorns tegen op mijn levenspad en was ik ook wel eens mijn leventje zat ondanks al die pijn en intens verdriet zijn er toch nog vele dingen waar ik nu echt weer van geniet van gedane fouten in het verleden heb ik spijt en raak ik sommige…

Weer slinger jij door mijn leven razendsnelle fijne draden kroelen innig om zich heen wil je leiden maar houd je niet bij jouw kwetsbare draden grijpen vertrouw mij weef je teder door obstakels begrijp de wil tot groei als een granaat jouw passiebloei te tonen iedere passant stil te laten staan maar.... laat mij teder weven.…

Niets voelen, niets zijn Verstoten worden, geen houvast Blok aan been. Veiligheid, geborgenheid, warmte Woorden die geen werkelijkheid zijn. Waardering zoeken, Altijd aardig proberen te zijn. Jezelf verliezen In bochten wringen, gekwetst worden Niet erg willen vinden Geen kind kunnen zijn. In jezelf terugtrekken Een panser om je heen.…

Gebeurtenis en tijd door elkaar Nu eens veraf, dan dichtbij Niets op een rij Alles door elkaar Almaar...…

Waar zijn mijn tranen, wie heeft ze weg genomen Als ik huilen moet dan komen ze niet, en zit ik alleen met een stil verdriet Het doet zo'n pijn als de tranen niet willen komen, maar ik blijf dromen dat ze ooit nog eens terug zullen komen…

Het is donker Slechts hier en daar een licht Het einde van een lange nacht nog niet in zicht...…

Dwing me niet te zitten aan je overdadige dis de glibberige oesters met lauwe champagne zwaar gedateerd Schotel mij een maaltijd voor van licht ontvlambare spijzen en schenk mij klare wijn in de grootste kelk die je kunt vinden Dan zal ik klinken op jou in nooit geschreven noten en, trotse heldin van alle jaren, mijn beker in één teug…

Twijfel Als ik je niet begrijp, ligt dat dan aan mij? Als ik je niet volgen kan, is dat dan mijn schuld? Als ik niet weet waar je het over hebt, doet mijn begrijpertje het dan niet? Als ik je liever zie gaan dan komen, is het dan mijn schuld? Want ik begrijp je niet, kan je niet volgen, weet niet waar je het over hebt Een poging…

Als ik nérgens over schrijven kan doe ik dat niet als ik nergens over praten kan ben ik stil als ik naar niemand luisteren wil doe ik mijn oren dicht want er zit geen mens te wachten op kolder, onzin en rare dingen. als ik zingen wil, dan zing ik als ik praten wil dan praat ik als ik schrijven wil, dan schrijf ik met zin.…

Ik zie jouw mooie ogen, kijkend naar de grond. Ze zitten vol met zorgen, al zijn ze nog zó rond. En je zegt me zonder praten, je zegt me wat je voelt, Dat je het niet meer kan laten, ook al lijk je toch zo cool. Ja, jouw ogen zeggen alles, ook wat je eig’lijk niet zeggen wilt, En ook al zeg je: “kap es”, ik weet toch nog wat je voelt…

Soms vouwen we de handen tezamen En soms mogen we onze handen dichtknijpen Een andere keer steken we ze uit de mouwen of zelfs voor iemand in het vuur Soms reiken we elkaar de hand of houden we iemand de hand boven het hoofd Dat doen we bijvoorbeeld ook als iemand ons iets heeft toegezegd, ons iets heeft…

De jongen wachtte op de dingen die komen zouden. Zijn vader zette de kachel op tafel, zijn moeder bracht huisraad naar boven. Toen begon het wachten. Het wachten op het water. Het kwam als een groot grijs monster dat zich breed uitrolde over het bouwterrein over het braakland naar het huis waar hij woonde. Hij hoorde de kelder vollopen, de…

Mijn empirische functies komen in een hogere stimilu, maar ik blijf dweeperig achter continu. Het bestaansrefrein normaal zo beduidend nu slechts opperende leegte enkel welluidend Nu weet ik de vulling was enkel een gedroomde fantasie op een authentiek waardevol leven amper een parodie.…

Welbekende Sfinx waker over doden lichaam van een leeuw gezicht van mens en tussen jouw klauwen de droomzuil die doden kroont kroon onze geliefden leeuw toon je droom als mens je bent vrij van zand.…

Gevoelens uiten zich in woorden aaneengeklonken in zinnen en vormen gesprekken die leiden tot discussies om te eindigen in strijd zo worden woorden weer gevoelens maar dan van onmacht en spijt…

terwijl hij zijn woorden over haar uitkotst kijkt zij vol ongeloof dwars door hem heen ogen die priemen maar stuiten op datgene wat hem ooit zo week maakte ze knipoogde en lachte gemeen *…

Hier zit ik alweer, tussen gisteren en morgen. Vandaag?...Vandaag voel ik me leeg, leeg...en toch een hele hoop zorgen. Ik zou wel willen wenen, maar ik weet niet waarom. Zelfs mijn handen trillen en ook mijn benen, 'k zou willen weten waar dit alles begon. Men zegt dat ik het niet weten wil, ach...misschien hebben ze wel gelijk. Alles…

Een glimlach, ook al weet je dat er veel hards is, ongenadig het leven soms je drukt en dat de tederheid dan ver te zoeken is. Een glimlach, ook al zie je dat mensen rennen voor de macht en voor het geld, zoals Jeroen Bosch ons ook vandaag liet zien. Een glimlach, teder mogen leven omdat het gras onhoorbaar groeit en kinderen nog steeds…

Als de doden konden praten Weten ze dan ook nog de details die ze tijdens het leven vergaten? Zullen ze dan de waarheid spreken? Mogelijk gevolgd door bestraffende preken? En wijzen ze ons de weg naar aan lang gezocht antwoord? Hopend dat iemand ze nog hoort en hun gevoelens voor ze verwoord? Als de doden toch eens konden praten en ons bij…

Als tranen van de mensen op aarde in een meer terecht zouden komen tranen van pijn, hoop en dromen heeft dat meer dan grote waarde? Tranen vergoten om verdriet zien de meeste mensen niet tranen van vreugde daarentegen worden vaak gezien als milde regen. Dat meer werd dan druk bezocht om het daar geplengde vocht een boottocht kan niet meer…

Als tranen van de mensen op aarde in een meer terecht zouden komen tranen van pijn, hoop en dromen dan had dat meer dan grote waarde? Tranen vergoten om verdriet zien de meeste mensen niet tranen van vreugde daarentegen worden vaak gezien als milde regen. Dat meer werd dan druk bezocht om het daar geplengde vocht een boottocht kan niet…

Je denken is teruggebracht tot versplinterde beelden die je geest slechts binden aan een verschoten tijd Ik zie de oude klok haar wijzers in staking je vergat hem op te draaien dat hoeft voor jou niet meer Een blauw geaderde hand raakt zacht mijn arm aan ben jij nou Sylvia, of niet? wat lijk je veel op haar Ik geef je een knijpje…

Met een mond vol leven en een hart vol dood, komt telkens weer de avond, het gouden morgenrood. Verdorren ieder jaar weer de bloemen in de tuin. Legt men zijn klaaggezangen op stenen van arduin. Komt alles weer tezamen, waaruit een mond ontstond. Kruipt traag, als het blad der bomen, het hart weer in de grond.…

een schreeuw uit mijn hart laat zich vaak begrijpen als smart een glimlach daarentegen laat mijn last lichter wegen echter een traan is zondermeer met veel gevoelens begaan…

als in de ochtend de sluier verdwijnt van een verte uit lang verleden tijden en ik weer word aangelijnd in het zicht van een bloeiende weide zullen zeker paden worden geslecht met verwilderde struiken aan weerszijde wordt ongetwijfeld de tederheid weer echt die de angst mij zo lang doet vermijden niemand kan nog nieuwe sloten graven weet…