Alle inzendingen over haiku

nog wat onwennig draait zij warme fietsrondjes- Plopmutsje als bel © Foto - Tineke De Pelsmaeker…

een zin wondermooi kruipt behoedzaam uit zijn schulp kijk de schrijver danst luid juicht zij het uit rent rondjes om de tafel betoverend mooi maar ook ongemak leven in vertwijfeling talent maakt angstig het pak in de kast harnas voor eigenwaarde voor zo lang het duurt geborduurde naam de verstopte mascotte schrijver’s binnenkant…

mijn lichtje dooft uit... na zwaar alcohol bezoek de nacht braakt mij uit!…

Een nieuwe lente komt er aan, maar het virus heerst nog steeds. Komt ons duur te staan.…

Elektrisch licht glanst in de dichte, open haard, beeldt en schept warmte.…

Morgenster schittert. Ook de zon die komt dan op. En de dag begint.…

Een traan die verdampt en een lach die zich laat zien. Die zijn levensecht.…

Lange druilregen benevelt kil, maar fijntjes de zachte winter, die vroeg wordt opgeluisterd met een veld gele krokus.…

de stratenmaker lichtte tegels in onze natte stratenzee…

stilte en leegte bleven over toen het licht geworden was…

Kleine wonderen Door ijs en sneeuw ontsproten Winter laat zich zien.…

vanuit de knolneus, langs een verbindingssteel, die als climax krokust in paars, wit, geel en rozig - prolatie van de lente © Aquarel - Lieve Declerck (’t Holsbeeks Penseeltje)…

het klinkt afgezaagd er wordt een boom koud gemaakt voor een warme haard…

depressievelden liggen op gespannen voet met het pannendak…

Een ernstig gezicht. Daarna weer open en blij. Men voelt zich weer vrij.…

Uit onverwachte hoek blaast de wind glanzende sneeuw door stille straten. Lange vingers glippen door het zand en draaien de zandloper om. Boa's nemen de wijk en laten hun tanden zien niet te handhaven. We willen allemaal een betere wereld maar het lukt voor geen meter. Maanlicht op het water ik heb heimwee naar de toekomst waar…

de rommelzolder belast met het verleden kreunt van toen en daar…

Een verwatert beeld en een vergeten moment. Niets dat je nog kent.…

In de brievenbus het laatste telefoonboek: 'onze' tijd verdwijnt.…

ongelezen wit onbeschreven maagdelijk op de keerzijde…

Op de kale tak bollen twee duiven zich op: grijze kluwens wol.…

twee watjes sneeuw boven’s honds ogen - zijn hesje sneeuwvlokkentapijt zijn hond is niet te houden - sneeuwdolheid de beste buren hun sneeuwvlokken vermengen zich met de onze op de rustbank - mijn roggeboterham - een sneeuwvlakte in de poedersneeuw een handvol rotte appels - hmmmm – smoutebollen…

een laken zo wit waaronder heel stil een nieuw jaar wordt ingekleurd…

Je loopt in de kou. En zelfs geen doel voor ogen. De tijd vervlogen.…

Innerlijke rust je van de stilte bewust onder het maanlicht.…

blanke ijsbloemen bloeien op winterruiten maagdelijk en teer. Uit het land van sneeuw en ijs een beloken paradijs.…

Ijsblauwe hemel blakende zon schijnt over bevroren velden…

schuilt in iedereen zelfs bij mensen, die ge denkt... het best te kennen!…

de scheve deuren zijn uit hun lood geslagen ontzet verslagen…

aan de waslijnen hangen de grote angsten gekreukt te drogen…