Netgedichten over lightverse

Mijn eigen gedichten proberen mij in te lijven. Ieder woord, iedere zin die ik poog te schrijven krijgen een andere betekenis dan vooraf was bedoelt. Blijdschap wordt droefenis, een lach wordt als tranen gevoeld. Ik heb geen verweer Daarom schrijf ik nu dan maar weer over pijn, over zeer. Als een oude zeur sluit ik achter mij de deur. Niemand…

Mobieltjes? Nee, de kerel had er geen. Hij deed niet mee aan die absurde rage en was uniek: mentaal was zijn bagage. In ieder opzicht stond de man alleen. Er kwam opeens een vrouw. Ze leek volmaakt. Geen moedervlek ontsierde lijf of leden. Hij zag Miss World en werd door haar aanbeden! Ze toonde zich aan hem - volledig naakt. Mobieltjes?…

Zie de maan schijnt door de bomen. Vol verwachting klopt m'n hart: Zwarte Piet zal bij me komen. O, wat is z'n roede hard! Vorig jaar werd ik bemind als geschenk van Goede Sint. Vorig jaar werd ik bemind als geschenk van Goede Sint. Toen die Piet bij mij bleef pitten, raakte hij een kwakje kwijt. Met een kind liet hij me zitten: 't Is een…

de kapper keek met een knipoog naar de wipneus van de lichtekooi…

kabouter Piggelmee vraagt verlegen aan Sint om een suikerhart zijn aanbeden Poggelmoe is dol op zoetigheid haar vlechtjes zwaaien in het rond als zij iets in haar schoen vindt na de allerlaatste zachte kruimel vraagt ze een kilo kerstkransjes Rudolf rijgt ze aan een slinger Jo-Ho, een vrolijk kerstfeest!…

Aan Chrétien de Troyes In onweer, storm en regen kom je geen fietser tegen. Alleen jezelf. Frontaal. Fiets door! Daar zweeft de graal!…

de wulpse weduwevrouw, in de buurt beter bekend als tante Jet, heeft op een vroege regenachtige ochtend, opdat geen spiedende blikken haar konden ontwaren, de grootste tuinkabouter uit een naburig perceel ontvreemd en prompt op haar eigen nachtkastje gezet…

De prinsen onder vuur in Nederland Wegens een stulpje op Mozambique Maar door de plotse golf van kritiek Doen ze hun droomhuis nu van de hand Terwijl hun villa reeds op Ebay staat, weet Oranje van de prins geen kwaad…

De zon bebroedt de klei en aarde, stileert de schaal van eigenwaarde, in haar wolken speelt het kind wordt het bemint raakt het in gevederd licht, lichtend in het duister. Tijd verschuift met dons, bepaalt het gewicht van ruïnes, steelt vuur uit hemel en harten, waarin blikken zijn versluiert, golven vonken breken door vanuit de…

Van alle types, die ik haat, Staat boven aan die kakmadam. Geen mens, die ooit exact vernam, Hoezeer zij mijn gemoedsrust schaadt. Zie de parkeerplaats, die zij nam, Waarbij "Voor Invaliden" staat. Zij eist, dat ik haar voorgaan laat, Ook als zij na mij binnen kwam. Zij waant zich ieders meesteres. Haar woordenstroom kent paal noch perk…

je jokken plaagt mij nu steeds vaker als was een vulling uit een kies mijn tong schuurt bij jouw praatjes langs de scherpe kant van een verlies je fopperij bezorgt mij kerven snijdt dieper naar de tijd verstrijkt vanaf vandaag vul ik het in als veinzerij gaaf voelt toch anders dan de gaatjes…

Terwijl het schouderklopjes regent en hij als ziener wordt bejegend ziet hij zijn eigen duisternis en kijkt hij waar de uitgang is.…

Als Jonkvrouw zit ik in een slot. Ik word daar door een draak bewaakt, Door Vader ooit eens kwaad gemaakt. Geen draak wordt ongestraft bespot. Ik treur des daags soms om mijn lot, Als ieder die naar vrijheid haakt, Maar als de avondkilte naakt Is de verwarming nooit kapot. Dan spuwt die grote draak wat vuur Uit al zijn zeven zwarte snoeten…

De man zag zijn vergissing in en schreef: 'heT heefT voor mij geen zin om al m'n sores op te zouTen. Ik raakTe ToT m'n gote spijT bij dsb miljoenen kwijT.' Hij maakte kapitale fouten.…

Het was een onvoorstelbaar grote vracht die John vervoerde met z'n mammoettanker. Behalve schipper was-ie ook een denker, daar geen minuut voorbij ging, of hij dácht. De man besefte, dat 'm iets niet zinde. Het bracht 'm telkens in verlegen heid: hij vond z'n vaartuig niet van deze tijd. Waar kon je heden nog een mammoet vinden? Hieraan…

Raar, al dat gedoe met die griep. Als lid van de Risicogroep liep ik in een lange bejaardenstoet de omstreden prik tegemoet. Waarom keek ze me zo aan? Nu heb ik met de prik een virus te pakken en kan niet wachten (pas over drie weken) opnieuw te gaan.…

Als alle mensen waren zoals ik Dan spaarde mij dat heel wat ergernissen. We zouden alles unaniem beslissen En nergens was een stom- of slimmerik. Maar niemand opereert met kennersblik. Geen mens zal tong of zalm gaan vissen. Als alle mensen waren zoals ik Dan waren auto’s gauw onbruikbaar blik. Geen nieuw gezichtspunt zou mijn geest verfrissen…

Honderd klokken klinken in mijn kamer rondom. Jarenlang oefende ik het mechaniek te lezen de haperingen te zien en verloren uren te genezen. Omdat ik dokterde en minutieus recht maakte wat krom was heb ik bij de tijd niet stilgestaan. Tot je om 23.14 uur bij me bent weggegaan.…

Als kind was hij bezeten van tv Daar kon hij urenlang naar zitten kijken. Daarop verschijnen, dat zou hem wel lijken. Want zulke mensen tellen werkelijk mee. Natuurlijk is hij dan ook dik tevreê. Hij kon zijn hoogste levensdoel bereiken. Hij kan ons leven voortaan echt verrijken. En bovendien stond hij in de Privé. Hij kan zo goed die levenslust…

Voor de donkere dag opkomt, het vale licht nog nat van lang - gerekte nachten, verraaien zich in aanjagend geluid, massale zwermen, niet één gelijk, blijven het onvoorspelbare kraaien, verwensen zij zich de morgen toe, met snavels die in het duister zijn geslepen, als heren van een laatste stoet, begroet de kleren waarin het hermetisch…

mijn leven kent geen glamour en geen glitter geluk is steeds aan mij voorbijgegaan ik zwem in gal verdrink in bitter maar met de tijd ben ik wel meegegaan vergeeft u mij dat ik hier tranen twitter…

Veel gedachten lijdt al snel tot ruimtevrees, vervalt tot voorzichtig tasten, en blijft in feite vervolmaakt, wat hij in het ziellespel durft aan te raken, te delen met z’n handen die de muzen strelen, is hij tot stomheid geslagen, schuilt achter spiegels waarin hij beeld en alter ego herschikt, likt de tijd uit wonden die hem naar…

'met onmiskenbare hang naar lekkere trek kwijlde hij ongegeneerd toen zijn oog viel op de verleidelijke Bossche Bollen'... poëtischer kan ik het niet voor u maken sprak de dichter met zalvende stem terwijl hij bovenstaande tekst als opdracht in een bundeltje voor een lezer uit 's Hertogenbosch opschreef…

In Kaapstad was een blanke minnaar. Een zwarte dame - 't was een stuk - moest hij beschermen. Geen geluk ervoer de man. Hij werd geen winnaar. Z'n opdracht ging niet naar behoren. Een neger kon een plan beramen en sloeg 'r aan de haak. De dame ging voor de minnaar zo verloren. Z'n spel is uit. Hij treurt niet lang. De man herstelt zich…

De dame zat te ruim in 't vel en vond dit feit een reuzestrop, maar knapte door een facelift op Ze voelde zich bijzonder wel! Ze dacht: 'Ik ben zo echt een stuk geziener bij de rijke mannen.' Al was d'r huid nu hooggespannen, ze voelde zich een stuk geluk. Ze knapte uit d'r strakke huid, ervoer dit als een grote straf, want eensknaps was…

Wat ik zal bewaren is slechts wat stof in mijn hand met wat aarde. Zo is voor ieder mens iets anders van belang. De één denkt aan het onstoffelijke, de ander een stukje lievelingsbehang. Wat ik bewaren zal hier op aarde is juist het stof en die terugkerende aarde. Dan blijft het duister over. Kijk : boven op mij groeit reeds het lover…

Mijn verweerd gezicht en ik, een spiegel gaapt me aan, als hij knipoogt, is het of ik stik tussen matras en beddengoed, gezworen minnaars van elkaar openen vensters in de avondgloed, verblind de stromen in de buitenlucht, dromen varen uit op mijn verdriet , vertaald de koers als nooit tevoren, verschepen ruimte voor één lied, de ingedaalde…

zijn adem ligt hoe zal ik 't zeggen in zijn gedichten heel dicht bij maar ja, zijn stem is niet te horen daar waar hij pauzes neemt kom je tot rust maar als hij haar dan teder kust of in zijn armen neemt heb je het virtueel altijd verloren…

zijn adem ligt hoe zal ik 't zeggen in zijn gedichten heel dicht bij maar ja, zijn stem is niet te horen daar waar hij pauzes neemt kom je tot rust maar als hij haar dan teder kust of in zijn armen neemt heb je het virtueel altijd verloren…

Ze is slechts een ster, gespeeld spel in avontuur, waardoor ik was verrast, recht boven mij en puur op mijn gezicht gekrast op een licht tussen alle graven komt langzaam dichterbij, schilder de ruimtes waar ik oversta met een droge kwast, lees een verlichte gang in haar onvermoeide ogen en word ik onder mededogen begraven, steelt…