2921 resultaten.
Ouderenzorg
snelsonnet
3.8 met 20 stemmen
1.908 Ze hebben Nederland weer opgebouwd
Uit oorlogspuin een droomland opgetrokken
Door denken, werken, bidden, sparen, knokken
En op een mooie oude dag vertrouwd
Eerst flink betaald om later leuk te leven
En, net als hun pension, nu afgeschreven…
Trouwen
hartenkreet
4.1 met 66 stemmen
5.016 Kijk-
deze ring zit nu zo strak
dat hij niet kan afglijden.
Dat geeft niet.
De jaren hebben mijn handen veranderd,
maar niet mijn hart.…
Stilleven
netgedicht
3.6 met 42 stemmen
1.369 je tuin een levend schilderij
in de klimrozen hangen
pinda’s voor de mees
en de verwilderde parkiet
maar de vlaamse gaai
zie jij daar liever niet
die veelvraat is brutaal
je rozen doen het goed
de rododendron ook
beide in diverse kleuren
en de pas geknipte haag
vormt een gladde kraag
bijna op gewenste hoogte
om jouw favoriete plek…
Verplant
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
578 .
we hebben je in de tuin gezet, toen
de tijd ontbrak
je maakte geen bezwaar
vroeg enkel om een knuffel
en aaide de kat
.…
Variabele Tijd
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
578 Het is morgen voor zijn Vrouw,
Hij leeft den dag,
De avond strijkt voor het Kind,
Wanneer de tijd variabel is,
Het Kind is stervende hier,
Als vuur dat dooft,
De morgen Vrouw vervloekt de tijd,
Tot de klok die slaat,
Mannen van geschiedde dagen,
Marcherend te voort,
Bij het verlichtend dorp,
Waar de kerktoren stomp is,
Luid koor…
De pijn van trots
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
601 het was zijn hand
vragend in
gespreide vingers
reikend naar
houvast en steun in
onverwacht afhankelijk zijn
de pijn van trots
stil verborgen
in ogen vol zorgen
nog speelt de lichte
humor in zijn woorden
met de ernst van nu
maar het besef van
eindigheid klinkt donker
in de stilte van ons samenzijn…
Bloed
hartenkreet
3.0 met 7 stemmen
2.256 Wij hebben
hetzelfde bloed
misschien dat je het
daarom zo goed
onder mijn nagels
vandaan weet te krijgen…
visje
netgedicht
4.1 met 11 stemmen
870 niemand praat tegen hout
vraagt erom een boom te zijn
het leven soms laat het je huilen
het lijkt net ijs en ik lach
jouw tijger toch
van binnen stroomt het
ongetemd rauw zei je
we bouwen sneeuwkastelen in de tuin
en op die wolken het is mijn tijd
nog niet…
Er van door
netgedicht
4.1 met 10 stemmen
1.919 Bij het verlaten van het huis
wisten we nog niet of we ooit
nog eens zouden terugkeren
Wij konden verdwijnen zoals een gebouw
tot stof kan verkruimelen door nagelaten
onderhoud of oorlogsgeweld
In ons schuilen vertrouwde plekken
het licht van de zon en de warmte
waarin we onszelf geheel vonden…
Zachtjes mama en papa ruziën
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
1.664 Zachtjes luistert ze naar haar meisje
mama en papa praten alleen maar
ga maar gauw naar boven
Het meisje loopt zachtjes naar boven
een traan glinstert in haar gezicht
Ze weet het
het koude huis weet het
maar
iedereen.... sssssst
Zwijgt…
Lief kind
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
1.805 Lief kind
Je moeder hoort er altijd te zijn,
want je bent nu nog zo klein.
Ze zou je moeten knuffelen
en kussen.
Ze zou je ruzies moet sussen.
Met jou naar feestjes moeten gaan,
en met schoolreisjes
op je te wachten moeten staan.
Als je ziek bent,
over je waken.
Samen met jou een cadeautje
voor je juf moeten maken.
Ze is veel te vroeg…
Mijn vader
hartenkreet
1.5 met 2 stemmen
1.403 Mijn vader die ik altijd respecteerde.
Mijn vader waarvan ik dacht,
dat ook mijn mening belangrijk was.
Mijn vader die zegt wat hij denkt,
daarin geen blad voor de mond neemt,
ongeacht wat anderen ervan vinden.
Mijn vader die het geluk van vreemde belangrijker vind,
dan het geluk van zijn eigen kinderen.
Mijn vader die denkt te weten wat voor…
Weet je nog oudje?
netgedicht
4.2 met 17 stemmen
913 bijkans opgebrand
lijkt jouw oude hout ontkracht
in jaren die vergingen
herinner jij je de ringen
waarin je weer en wind vergaarde?
blussend doorbreekt een lach
die voor een leven vocht
bewaarde…
Schaduwde slechts plicht
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
528 ze stonden allemaal
vol in het licht
met zon op hun gezicht
familie vrienden
en bekenden deelden
het leven dat ik leidde
maar in het lengen
van hun schaduwen
verkleinde ook mijn beeld
tot de laatste
vriend mij vroeg
wat er aan scheelde
ik schaduwde slechts plicht
het volle licht had mijn leven
al geruime tijd vergeven…
Uit de tijd
gedicht
3.4 met 21 stemmen
9.305 Ik rijd naar huis in de bellende leegte
Van de laatste tram. Het wordt mijn tijd.
Verlaten straten komen samen, gaan uiteen
Op steeds dezelfde, stroevende punten.
Ik zit in mijn ijzer, lees de haltes, steeds
Dezelfde, door het raam dat wie weerkaatst.
Ik zoen de koude naam op de achterkant
Van mijn adres, verscheur de enige brief.…
Wankel evenwicht
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
520 de dagen zijn
voor jou geschenken
ontwaken met een lach
na een vaak rusteloze nacht
je eigen dingen doen
volgens vaste rituelen
het staan op eigen benen
in wankel evenwicht
de liefdevolle handen
zijn hun werken niet verleerd
van baby tot groot kind
zij hebben alles geprobeerd
jouw ogen blijven hen
verbazen in bewondering
hoe jij…
Glas
gedicht
2.2 met 339 stemmen
37.673 Elke morgen stond ze voor het raam te wuiven.
Ik zwaaide terug, maar wist niet wie ze was.
Buiten ging het leven door, maar 't hare
ging niet verder dan het glas.
Als ik terug van school kwam keek ik even;
het vierde raam, begane grond:
een witte muur met stille plooien,
alsof de vrouw niet echt bestond.
En toen kwam ik haar buiten…
De stem van 't kind
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
757 hulpeloos en klein
kom je in de wereld
veilig in papa's handen
ontwikkel je je
groei je geleidelijk
groter
in de veiligheid
van het gezin
totdat
het zo kriebelt
dat vader zijn
vleugels
wil spreiden
het gevecht begint
alvorens zij
dit in woorden
kan gieten
is het gemis daar
onbegrip lijdt
tot verwijt
en dan dat gemis…
Morgen is een nieuw verhaal
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
583 jij ruimde op
wat overbodig was
vergat de uren van de dag
sprak woorden
uit een andere tijd waar
jij steeds langer in verblijft
een gesprek is
nauwelijks meer te volgen
en morgen is een nieuw verhaal
nog komen beelden terug
uit lang vervlogen jaren en
vertel jij lachend van je wilde haren
je dwaalt in
kleine cirkels rond…
Doodgewoon een belletje
hartenkreet
4.8 met 6 stemmen
1.470 Een leven lang lief en leed
altijd was je er voor ons
Een thuis een vriend een pa
een voorbeeld voor ons allen
Ma nog ondersteunend
ook als zij het niet meer weet
Het lijkt nog gisteren
dat je naar de camping reed
Alles nu toch plotseling voorbij
na ma ook jij ons toch ook ontvallen
Zonder pa en ma voel me geen kind meer
ineens ben ik…
Lieve Papa
hartenkreet
3.9 met 10 stemmen
1.630 Jij was ook altijd aardig
voorzichtig, braaf, beleefd,
bescheiden en hardwerkend,
kreeg je het op je bordje
Je werd ook toch maar geleefd
door oorlog en omstandigheden
Wat had je voor een keuzes
Wat heb je afgeleden
Lag je lang wakker van die kampen
wat je in Indie verloor
je vrouw, je broer, je moeder
die maatjes aan dat spoor
Gedichtje…
Verstandig ouderschap
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
1.701 Een man slentert rond in de hof
verslijt onder zijn zolen kronkelpaden
tussen de verscholen witte gebouwen
Het vliegend zaad van een vlier
tikt droog en hard het voorhoofd aan
maakt zo verdeelde gedachten één
Het zou een meteoor kunnen zijn
maar neen, er is niets ongewoons
geen gat dat van voor naar achteren loopt
Het hart klopt onvervaard…
Het was niet mijn stek
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
509 heb als jonge loot
het bos zien groeien
in seizoenen bloeien
samen ringden
we de jaren in
voor en tegenspoed
tot kreun en steun
het bladgeruis
ging overheersen
ik zag ze vallen
in de laatste zomerstorm
geknapt als lucifers
mijn bos is weg
ben kwetsbaar en alleen
de wind jaagt langs me heen
ze hebben me gestut
verplaatst…
Zandkorrels tellen
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
542 Terwijl de tijd
dag en nacht verbindt
telt hij de zandkorrels
die door z’n vingers glippen
telkens en telkens weer
kijkt naar de patronen
die ontstaan en veranderen
waarom de tijd almaar sneller gaat
terwijl hij langzaam ouder wordt
sneller de tel kwijt raakt
trager de tel terugvindt
telkens en telkens weer
telt hij de zandkorrels
die…
Foto van vroeger
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
1.344 Je raapte het leven
als dwarrelende bloesems
van bomen in de lente,
gevangen door de zachte bries
van Astarte.
Je had er een in je haar gestoken,
als symbool van vruchtbaarheid
en eeuwige vreugde.
Het was een leven dat je zelf niet mocht tekenen:
je verwachtte zoveel,
en zou zo weinig krijgen
En terwijl je een stil gevecht leverde,…
Helden
netgedicht
2.8 met 9 stemmen
851 Helden van vroeger
Zijn hun heldhaftigheid kwijt
Als ze van eigenwaarde beroofd
Doorliggen op klefklamme lakens
Helden van toen
Zijn hun voorbeeldfunctie kwijt
Als ze van motoriek beroofd
Kwijlen op vlekvolle hemden
Helden van gisteren
Zijn hun krachten kwijt
Als ze van zelfvertrouwen beroofd
In stilte huilen achter halfgesloten ogen…
Er is geen hechting meer(OCCUPY)
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
545 wij hebben alles uitbesteed
zelfs in relatie dragen wij het
door de coach geëiste boetekleed
van baby tot student
het kind heeft in die periode
zijn ouders slechts gekend
waren familie en gezin
het vaste baken nu zijn
school en opvang voor die zaken
er is geen hechting meer
in voor en tegenspoed
onafhankelijkheid is ego’s grootste…
grijze ganzen in de winter
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
935 grijze ganzen kondigen de winter aan
ploegen voren in een angstige lucht
met daarachter de contouren van de dom
en de leegte van de stad na sluitingstijd
lege agenda in zwart leer gevangen
argwanend de onbeschreven pagina’s
wachtend op wat gaat en is geweest
de Alzheimers van de nieuwe tijd
vader en moeder nog even samen
als kinderen spelend…
De kinderliefde
poëzie
3.1 met 21 stemmen
12.054 Mijn vader is mijn beste vrind.
Hij noemt mij steeds zijn lieve kind.
'k Ontzie hem, zonder bang te vrezen.
En ga ik hupplend aan zijn zij,
Ook dan vermaakt en leert hij mij;
Er kan geen beter vader wezen!
Ik ben ook somtijds wel eens stout,
Maar als mijn ondeugd mij berouwt,
Dan wordt zijn vaderhart bewogen,
Dan spreekt zijn liefde geen…
Raadgever van het hart
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
654 kon ik maar bepleiten
dat mijn stem voor eeuwig
de raadgever van
mijn hart zou zijn
of dat ik de trots van
het verlangen ontvouw in
wijze keuzes, niet van
jaloezie maar afgeweken
van de stille wens
dat de dood mag spreken
wanneer mijn zaailingen
zich hebben gekruist
met de toekomst
ver vanaf het heden…