Alle inzendingen over liefde

laat het maar los mijn lief doe je ogen nu maar toe de wereld wacht wel even mijn lief want je bent ontzettend moe morgen kun je weer verder mijn lief zo strijdbaar als jij bent wil je niemand pijn doen mijn lief dat is aan vissen inherent…

voor haar is hij nog steeds die heerlijke sterke man met zijn donkere krullenkop al verloor hij in de loop der jaren bijna al zijn haren al loopt hij nu wat stram haar ogen glanzen haar glimlach speelt haar hartenklop is nog even vurig nn gedachten danst ze hem nog steeds tegemoet Alles in de wind al gaat het nu wat trager hij wordt…

heb de zon weer genoten in het lichtparadijs een strakblauwe hemel geeft wit in minieme bedekking weer prijs in ogen en lach flirt prille lente met norm en gezag op het terras is bloot brutaler en bruiner dan het vorig jaar was…

Dagenlang loop je rond je ziet me niet hoort me niet ik ga je ontwijken mijn gedachten zijn bij jou nu verplaats ik me in je duidelijk is het nu voor mij wat we samen bezaten wankelt er verdwijnen er er zijn er niet meer er komen er niet meer terug er zullen geen ontmoetingen meer zijn er zijn geen aanrakingen meer er is verwijdering…

Ze bakt de taarten van zand, Zij bakt de beste taarten van het hele land blootsvoets rennend, springend, bevlogen met een zonnige lach Haar zanderige snottebel spatte uiteen met puntige pieken van loodrecht blond haar vlak daaromheen ook sporen van verf markeren haar dag. Fris uit de winter, jong als de lente, deze parel…

pas wanneer de zee enkel de glans van de maan lijkt te dragen en jij in je slapen rustig gaat ademhalen heb ik de loopplank ingehaald touwen losgemaakt om in het verstilde mijn hunkerend hopen als dromen in je oor te fluisteren…

zo onverwacht, en ineens was je daar je verblindde me met je lach nog nooit zo iemand ontmoet ik heb een vriendje niet meer wetend waarom voel me opgesloten telkens als jij verschijnt ik vind het leuk met je te praten leuk bij je te zijn kan het gevoel niet negeren dat ik steeds aan je denk ik heb het zo moeilijk met jou je bent…

vingers spelen als inkt op m’n huid een aphorisme in lettergrepen waar schaduwen ze combineren tot bewijs van lovers delight die liefheeft van natura een diepe blik bloeit uit rode monden rode wijn beneveld op gedrenkte dorst deze beat danst duizelend zilte stromen wolkengolven verzamelen verliefde vogels aan hand en borst in avondvree…

het is een warboel buiten mensen auto’s fietsen vogels fluiten maar ik zie ze niet vreemden die me dwingen in een dagelijks bestaan dingen die zo langs me gaan hoor ze lopen zie hun ogen ruik de kleding maar herken ze niet de wereld draait en ik sta stil op mijn gebied een witte duif daalt bij mijn voet en koert een eerste ochtendgroet…

het was een droom mijn tijd voorbij wit marmer adert rood omzoomd met windspelende violen het kruis vertelt van dood op het gepolijste vlak in doorzichtig glas vazen bloemen mijn graf ik ben geweest maar nog vraag ik me af wie mij de zwarte tulpen gaf…

Wie liefdes hof betreedt, de wonder- wonderschone, wie om daarin te wonen het verdere vergeet, wie 't ogenblik bemint en aanziet hoe, bescheiden in ons gewekt, bij tijden opnieuw geluk begint, wie onbaatzuchtig leeft, zijn aard zich overgeeft, wie list en opzet haat vindt hier zijn toeverlaat: hoe zich de paden winden, hij wordt het nimmer…

Vanuit de stilte plots ervaren hoe alles met alles verbonden is, langs de slagaders van de liefde, de glans van leven en gloed. Zo is het goed, al duurt het maar even.…

De vloed neemt letters mee het zijn de letters van jouw naam ik schreef ze in het zand ik schrijf ze daar haast elke dag de vloed neemt nu jouw letters mee die ik schreef met onvaste hand.…

heb je een tuin gegeven met borders voor bloeiers struiken waarin vlinders huizen omzoomd met bomen waar de vogels kunnen nestelen en dromen de rotspartij met waterval loungehoek in de kleur van overal ben ik vergeten wilde een paradijs maar de symmetrie is onderbroken omdat jij vrije cirkels wilde lopen jij hebt natuur de gulle…

beschrijf me met de inkt der liefde kerf je zinnen sierlijk ze zullen mij op het lijf geschreven staan lezen zal ik je…

In een papiertje met vier vouwen zit er eentje met maar twee op het randje zit wat plaksel likken verzenden maar woorden worden nu gedragen naar jou toe open scheuren en dan lezen de inhoud doet er heel veel toe een levensteken van je minnaar slechts vier woordjes lang…

liefde geurt naar overgave wanneer mijn kleinkind met haar vingers tekent over mijn gezicht jij bent de liefste aardser dan aarde rook de liefde toen ik door het stof het eindige met jou kon zien en wij dat aan elkaar beleefden…

donker klinken bassen in gewelven een bariton licht op raakt namen van de graven in muren van spelonken verderop alten mengen zonlicht met gebeden kleuren glas in lood een enkele sopraan klimt toon voor toon langs bogen en pilaren veegt stof van duizend jaren vroom in een ijle solo schoon ik ben een bas er is gereserveerd…

Als ik loop vol van verlangen door mijn eigen kleine wereld onwetend wat de toekomst is. Waar liefde is en vertrouwen ook twijfel en onzekerheid van een beeld zonder naam. Klanken van onbekende woorden waarin je zoekt naar de ware zin van het leven en het doel van ons bestaan.…

Ik sluit mijn ogen, ik hoor je adem weerklinken in mijn oren In jouw omhelzing ben ik verloren Mijn handen glijden over je zachte huid We smelten samen zonder een opvallend geluid De wereld draait om me heen Ik voel de tintelingen van genot tot in mijn tenen Zachtjes lik ik speels aan je arm Je lichaam verstrengelt met het mijne, we hebben…

mocht ik ooit voorgoed verdwijnen zoals het licht overgaat in de nacht wanneer ik niet meer lente zal schrijven de vorstenwinter mij verwacht lieve lief beloof me niet te treuren als mijn klanken eens zullen doven zoek en vind mij rond de kleuren in de stille bloemenhoven daar, waar zon en schaduw elkaar tegen komen sta op en ga…

Iedere omwenteling brengt me dichter bij jou het tijdsbegrip ben ik al kwijt voorgekauwde zinnen ga ik niet uitleggen met jouw doortastendheid kom je er wel degelijk toch zit er een maar aan in de ruimte van het verstand ontstaan er leemten waar de liefde een bijzondere plaats inneemt dit komt alleen aan de orde als rechtlijnigheid vakmanschap…

kom bij me zitten vraag je onverwacht je blik is open en je ogen zacht je lippen nemen mij apart en kussen liefde uit mijn hart je handen woelen door mijn haar woordjes in je oor als een intiem gebaar ik streel je teder en je opent blozend ogen dicht genietend minnekozend wimpers krullen als je ogen zich met tranen vullen kwetsbaarheid…

bijna dansend gaan ze hand in hand de straten door vreugde en velerhande tegenspoed tegemoet…

Ik heb mijn moeder nooit rechtstreeks gezegd dat ik van haar hield en zij heeft het ook nooit tegen mij gezegd. Toch hielden we veel van elkaar. Ze is er nu niet meer, deze wonderbaarlijke vrouw die me negen maanden in haar meegedragen heeft en nog lang liefdevol verzorgd voor een goede start op deze wereld. Haar hele leven…

Langzaam sluit het water om me heen O waar ben je nou, ik ben zo alleen Alleen mijn levenskracht houdt me op de been Niet verwachtend Wachtend Met de kou om me heen De zon straalt zijn warmte om mijn lichaam heen Samen in de zee zijn wij een Daar ben je dan de stralen van de zon brachten jou mee Niet meer verwachtend Wachtend Waren…

“Jammer dat het uit heeft moeten lekken Maar ondanks Gods favoriete zoontje Mag ik niet alles, als Heilig Boontje Met de ‘Mantel der Liefde’ bedekken” “Want altijd zijn er priesters die klikken En jongens die het niet langer pikken” ------------------------------------------------------------ …De paus heeft tijdens zijn Paasboodschap niets…

Zeewater bevloeit zich met hartstocht Liefde met waanzin En mijn aders met bloed…

een bijzondere glimlach sprankelende ogen een warm hart op zomaar een zondag een open gesprek goed stel hersenen en aan humor zeker geen gebrek op zoek naar die klik vele mensen tegengekomen gesproken en ontmoet maar nog niet zo één als ik 'k zou je graag beter leren kennen je stem willen horen en wie weet... je ooit heerlijk te…

de nacht sloot met een steen het graf waar hij gewassen en gebalsemd lag een lichaam op de witte lakens verlaten door de ziel die zich in handen van de vader gaf de vroege morgen zag de steen verrold het doodsbed leeg verschrikte vrouwen in geween maar hij verscheen aan volgelingen en getrouwen vroeg hen zijn boodschap van naastenliefde…