Alle inzendingen over liefde

krakend vriezen sloten toe een schaatser scherp zijn streken nog draagt het riet de kragen rijp en is glad ijs verzekerd maar onder sneeuw spriet vorstbestendig groen luidruchtig schikken vogels zich in paren het is niet sluipend of opzichtig dat gevoel onder de huid de lente komt van binnenuit…

Véél verwachtte ik ervan, jarig Géén volk over de vloer, wat karig... De beeldige fruittaarten in de koelkast waren droef Vrienden belden, lieffie, ik ga niet in mijn wagen, oef! De spekgladde wegen, de sneeuw en het ijs, een gevaar Wat was ik eenzaam, zielig, ja, écht dépri, werd ik gewaar. Laatst las ik een goed boek: winters verweer…

koud is het door en door koud alleen met de smalle maan half verscholen achter de wolken ben ik verlaten door en door koud alleen in mijn dromen jouw stem die me vraagt lief, kom hier in mijn armen laat me je hart, je lijf eeuwig warmen verschuivende wolken zwart doen me ontwaken ik schreeuw blijf geeuw ben al wakker…

Nieuw geluk, ik had er niet van kunnen dromen. Dat er zo iemand als jij nog in mijn leven zou komen. Ik zie je nog staan bij de deur, je vroeg me binnen. ik voelde me een verliefde tiener en heb je hart voor me weten te winnen. Inmiddels getrouwd met een fijn gezin. Eén ding kan ik je wel verzekeren, met jou word ik oud.…

Bezongen op de lippen van de eeuwigheid, zovele dichters beschreven een oneindige smart, ontvloot zelfbeklag, uitgestort in reine licht van ochtenddauw, weebeklag uit mond en luit,oprechte noot uit Orpheus hart, smeekt de veerman zich eenmaal te hullen in de mantel van barmhartigheid, z’n veer over de Stix en mededogen te strijken…

Als ik je kus laat de stilte zingen en vrolijke muziek spelen. Als ik je kus laat mijn hart verleidelijk zingen in de stilte van mijn lichaam.…

ik deed een stap en nog een stap we waren zo dichtbij mijn hand nog hier en die van jou een smeken een gebaar mijn voeten schoven naar je toe ik raakte al de paal het rood en wit van hé kijk uit hier is de grens hier houdt het op aarzelend bleef ik staan jij deed een stap en nog een stap we waren zo dichtbij jouw hand nog daar en die van…

de stilte, krachtig voelbaar in mijn hoofd bewaakt de grenzen van mijn verlangen verlangen, een gedachte denkbaar in mijn hoofd verlegt de grenzen van mijn doen wat wil ik bereiken is de vraag een vraag zonder antwoord vraagt om verlangen…

waarom dat neusje zo gekruld ogen vol met ongeduld handen vingeren het meer willen weten 0ren die de woorden zijn vergeten van mijn stem die rustig uitlegt hoe het zit en wat er is gezegd je wispeltuurt in tegendraadse argumenten breekt onweer los uit elementen zondvloedt in spraakwaterval dempt de put met kalf en al ik zag…

Het was maar een blik het was maar een knik heel, heel miniem geen ander heeft het gezien het was het begin het was de start voor het fijne leven voor twee wie doen er nog mee het was maar een blik het was maar een knik ik heb het begrepen…

Bij de uitslag van het Songfestival Zat heel bekend Nederland in het complot Maar Pierre duwde Sieneke door onze strot Ik denk niet dat hij zijn straf ontlopen zal Dus wordt hij op klompen als Hollandse Turf Naar Oslo gestuurd als de Draaiorgelsmurf ------------------------------------------------------------ …De winnaar van het Nationaal…

Ik hou het kort dat valse diep bespoelen Ze houdt ze laag die kitcherige ingetogenheid Ik hou het hoog dat pijnlijk vaag vermoeden Ze perst het uit dat triest geronnen spijt…

wanneer de avond valt het laatste licht van de dag ons wordt aangereikt wanneer we in elkaars ogen verzinken dan gaan we wereldreizen samen in volmaakte dromen als twee druppels water in een oceaan in luchtbellen die beeldig bloeien met een passie waarvan men niet meer geneest die steeds opnieuw verblindt een ongerijmde strandafzetting…

twee en twintig is de afstand de afstand, dichtbij en toch ver weg weg van het heden twee en twintig jaar geleden liefde overwint alles zegt men behalve de afstand een afstand van twee en twintig een afstand van getrouwd en gesetteld grenzeloos verlangen van een oude man en de jonge vrouw een cliché, een crisis vanzelfsprekend…

Rozengeur mij Verleidt mij tot zinderend maneschijn Laat mij jouw liefde kolken In woestgeurende intensiteit Laten wij elkaars gedachten omarmen En bezegelen met weeldekussen Laten we ons meevoeren In sluimerende begeerte Van onze besuikerde harten…

Het warme gevoel van binnen dat mij te pakken krijgt heeft geheel en alleen te maken met hoe jij naar mij kijkt. De rust van het voelt goed zo en de armen om je heen geeft het verlangen te verlengen van het gevoel, ik ben niet meer alleen.…

knuffel de oude knoken warm verwijder spinrag uit haar hoofd haast je zodat ze het einde als herboren ervaart…

er vroren bloemen op het raam groeiend uit de hoeken ademen sloeg aan bloeide in een vroegere herinnering waar straatlantaarns lichte plekken gloeiden in de sneeuw en wij in vrije val de vlokken volgden elkaars ogen zochten warme handen die meer mochten op de afgeschermde plaats de intimiteit van dat moment bloemde op het…

oh je bent zo lief zo lief voor mij nee ik vergis me niet of toch wel vergis ik me dan toch je overlaat me met kado's ik denk dit is verkeerd het gaat niet goed je dwingt me dwingt me tot van alles waar ben ik in beland in het leven van een loverboy hoe kom ik hier uit ik ben de hoop al verloren ik kan het niet meer navertellen…

Graaf niet dieper ploeg geen voren trek die strepen niet laat het rollen denk aan gisteren een dag van je leven uitgetild boven het alledaagse jij bent weer aanwezig opgesloten in mijn zijn waarom betrek je mij erbij ben ik de uitverkorene jij weet het nu goed de weg ligt voor ons we gaan samen op pad de steilte is onmetelijk…

een markante kop het lichaam iets gebogen ogen gecharmeerd van licht de hand op schilderstok het vaste ritueel in lange vingers het penseel een vlotte streek op het grote doek realiteiten doen het goed maar uit het wit van extra licht gaf hij zijn vormen perspectief hij schaduwde dimensies uit de mist was onze laatste magisch…

jouw beeld nu nog helder op mijn netvlies gaat al vervagen hoelang nog gaat het duren hoor ik je vragen hoeveel uren voor ik jou voor altijd verlies want lief zo zal het gaan toch?…

Op de vloedlijn van de zee Waar de nacht kwam praten Hielden we het samen met z'n twee Héél zalig in de gaten…

wanneer ik na een diepe slaap het breekbaar mooie van mijn droom in het ontwaken verder draag de klaarte van de dag mij de vleugels van de vlinder laat dan is dat omdat levensvreugde ligt vervat in de naaktheid van de gestalte die mij wakker tracht…

weer sneeuwt het in bevroren geesten de klaarheid van de maan heeft afgedaan bedekkend wit effent de streken waar cultuur de bakens uit heeft staan je winterslaapt in hart en nieren freewheelt door de dagen heen maar als gedachten gaan ontdooien zal lente zich na sneeuwruim gaan ontplooien…

Ik weeg bijna niets, ben amper aards of stoffelijk Zie me aan mijn kind, kijk in mijn ogen en volg je hart: mijn liefde, -onbaatzuchtig- waarachtig en niet vluchtig is dan voor jou, -als dat is wat jij zou willen- ik hoop dat die keus de jouwe is, want dan ben jij het, die mij kan tillen.…

Een genre van twee in die ene Een tijdsbeeld van ver en zo dichtbij. Jane Birkin - Quoi http://www.youtube.com/watch?v=4PtPIEW3Dh…

Naakt onder de mantel van jouw liefde wil ik wel sterven. Maar laat me liever leven - laat mij smelten als een deken van sneeuw over de warmte van je buik. Zoeter dan honing zul je smaken, wanneer ik je zachtjes open met mijn lippen. Wees gerust: we zijn verstrengelde lianen, stemmige snaren voor een duet van tranen in de wind.…

Een zachte blik, Een blij gelaat. Een vriendelijk woord, Een goede daad. Al lijkt het weinig wat je schenkt, Je geeft soms veel meer dan je denkt.…

Jouw liefde heeft zich afgekeerd staat met zijn rug naar mij toe minachting spreekt hieruit maar liefde blijft het mijn liefde bloeit als nooit tevoren groeit ongekend onstuimig spiegelt zich in jouw gezicht dat afgewend afwijzend is jouw liefde moet aanwezig zijn het uiten is er niet verstikt zich in jouw brein je kan alleen gesloten…