Alle inzendingen over liefde

duizend bloemen zal ik voor je plukken witte margriet ga ik voor je zoeken door de velden loop ik langs de bermen rijd ik met jouw bruidsschat in mijn hand duizend bloemen raap ik bij elkaar het is niet te veel gevraagd om te speuren naar de blauwe korenbloem in de akkers vergaar ik schoonheid voor jou alleen duizend bloemen zo veelkleurig…

je waart rond en raakt me terwijl ik weet dat jij niet vliegen kan licht mijn woorden uit een donker perspectief en maakt ze transparant ze glanzen in je hand bekijkt realiteit met andere ogen wat gewoontjes was heeft nu een gouden kant ik heb die hand gepakt jou teruggevonden in mijn wereld jij waart niet rond je kussen voel…

Is het mijn gedrag, mijn lach, mijn geur, mijn haar, mijn huidskleur of mijn lege bankrekening?…

Laat mij de leegte begroeten, de hiaten van de tijd. Laat mij de verloren momenten opzoeken in de stilte van de nacht wanneer het licht de duisternis mijdt. Laat mij tintelende golven gaan beroeren wanneer de prikkeling der zinnen vederlicht de dans der minnespelen laat beginnen. Laat mij wegglijden tussen de koude van fluweelzachte…

Haarlem, terug in de stad van symbolen zoals hier Volherden will ick voor wie het ziet en wil zien zoals ik en meteen hand in hand ben jij daar met mij aan mijn hand in mijn hart aan mijn zij.…

het bos heeft mij verlaten ik boom in stilte door na het ontluiken onder struiken groeiden wij naar ongekende ruimte om later toch te fluisteren met kruinen samen te luisteren naar de wind regen loogde grond en storm velde de reuzen waar ik bescherming vond nog wortel ik maar aan de rand zie ik de wei en open lucht het bos…

je benen vlamden op heb de mooiste stronk getrokken uit het veen je vormen uit het natte hout gesneden je benen vlamden op langs jaarringen van generatieslang geleden het hoofd met lange haren mocht ik tot het laatst bewaren met de kleinste guts heb ik je trekken rondgelijnd ogen in verwondering gebogen het veen heeft jou…

liever had ik jou toch niet gezien bleef ik eenzaam bovendien stond ik liever uren op een brug dan nu gebonden met handen op mijn rug traag is een tak in de Maas langzaam stroomt het naar later waar de avond niet langer meer van jou en mij is maar alleen nog van koud water…

'k Wil met je dansen, met je vrijen en wandelen over het strand 'k wil met je huilen en lachen en leg mijn hand in jouw hand Jij zult mijn tranen weer drogen mijn liefste zijn in de nacht 'k zal dicht tegen je aan gaan liggen jij bent mijn sterkte, mijn kracht Ik wil met je knuffelen op de bank en ach, ik wil nog zoveel meer met jou…

in mijn wereld die steeds kleiner wordt waarin pijn regeert kan ik niet bewegen zonder jou rust is me aanbevolen jij beantwoordt iedere zucht enkel jouw liefde als motivatie vanuit mijn hoekje heb ik de poort van hemel en hel gezien maar nooit meer zonder jou nooit meer zonder jou…

Ik verteder in je woorden en omhels ze als je lichaam de warmte doet me goed en het verlangen groeit.…

we bleven cirkelen rond die ene blik waar ogen keken in weten van elkaar zag ik jouw warmte in een pril ontluiken raakte jij mij die de eigen kou wilde ontduiken nam ik gaf jij of zochten wij van binnen naar een gelijk in raken kunnen wij wel de liefde maken die onszelf overstijgt die blijft in houden van een nieuwe mens…

Betoverd, door jouw schoonheid leer ik langzaam liefde lezen het wonderlijke van het beminnen heb jij mij in stilte onderwezen, de liefste dromen van het geheime leven ons samen in een liefdeshart gegeven om door te gaan in zoetgestemde dromen uiteindelijk samen tot eenvoud van geluk te komen.…

toen zijdezachte nevel hen erop wees dat er een nieuwe dageraad aan de hemel was verschenen beseften beiden dat de oude berkenboom ervoor had gezorgd dat hun sprookje binnen de cirkel van paddestoelen als liefdesspinsel voor immer zal verder kringelen…

het is tijd om weer te dwalen door sprookjes en verhalen met lange reepjes zon de zomer terug te halen de kleur en geur van lange dagen mag nog niet vervagen want de koude is nabij sneeuw en hagel wachten op het keren van het tij warm je aan het mythisch vuur van sagen en legenden tot koning winter weer de lente als prinsesje…

Eindelijk ben je dan daar waar je hoort in mijn armen nadat ik jou overal zocht maar niet vond Eindelijk ben ik nu hier in jouw armen en is de cirkel eindelijk rond.…

Had ik je niet gekend, was roekeloos aan jou voorbijgegaan. Niet bekend met betekenis, mijn liefde. Deze botsing van het hart escaleerde veroverde als een storm de gevoelens. Bestuurder van hier boven, please neem nauwkeurig de controle... alsof hij deze wereld niet gemaakt had zonder jouw langst mijn hart te sturen. Weet niet wat mijn…

gevoed gekleed gekapt ben je op de wereld gezet onzichtbaar aan de lijnen jouw vrijheid was gebed je danste zong en sprong totdat je geest blokkeerde jij het poppenspel bruuskeerde en jouw gevoel het won voor het eerst op nieuwe aarde met eigen normen en waarden kwetsbaar en te raken maar niet meer in hun spel die poppenkast…

Alleen met jou heb ik wat ik hier schrijf, alleen met jou in het vierde bedrijf van jouw lijf en mijn lijf, maakt dit alles dat ik blijf, in dit lijf en wat ik schrijf over wat ik met jou bedrijf. Over liefde en trouw over die man, die vrouw, heb ik met niemand, nee niemand, heb ik met niemand zo te maken als met jou.…

ik heb iets opgelopen, ik voel me week en slap het kan zich snel verspreiden dus zet jezelf maar schrap. Je hoeft het niet te mijden, het voelt heel aangenaam, misschien kent u het virus: Liefde is de naam. Ik voel me net een vlinder met vleugels van satijn. Ik hoop dat ik nog heel lang, met dit virus besmet mag zijn!…

Het blad der bloem, ruist de takken tot de kern en stuift mijn kloppend hart…

Alles keert weer: de schoonheid, het verdriet en de haast, de herfstige avonden en het verlangen. Alles keert weer: de vriendschap en het verraad, de daagse dingen van luisteren en praten, van zingen. Alles keert weer: de val van de bladeren en het kiemen van het zaad; geboorte en dood, de eindeloosheid en de traagheid. Alles keert weer…

bruine bladeren fluisteren tegen mijn oude schoenen het verhaal van verval vermengt met regen terwijl ik langzaamaan verdwaal in mijn gedachten snijdt met vlagen de grijze herfstwind, streng en guur de twijfel los, stil valt het jagen op het geluk van korte duur de omhelzing van mijn wanen zo verstikkend en doorvoed wist jij tot kalmte…

je ogen dansen wimpers op en neer ik klap met tranen reik mijn nek en meer…

Zoals het water, zoals de zee vol vissen en kreeft, zo komt het woord met de golf die daar komt en ons optilt in een zee van genot en dan terugtrekt en gaat. Zoals het water komt en gaat, zo komen woorden en beelden van ver en dichtbij op de bries in het schuim langs de brekers, het tij van dit en hier, van jou en mij.…

Wat er gebeurt met mijn hoofd en met mijn lichaam Wat er gebeurt met mijn geest Ik heb natuurlijk wel een idee, mijn lief Want wij zijn samen één voortaan, in plaats van twee en ik wil je nooit meer kwijt. Ik ben, mijn lieve kind, ik weet het zeker, in heel mijn lange leven, nooit zo verliefd geweest.…

Elke dag als ik in tranen eraan denk, verga en jou mijn hartspijn schenk. Elke dag als ik weer stil om je ween, terwijl jij onwetend liefde beloofd. Elke dag speelt wisselend succes om liefde, allermooist bescheiden parten. Mijn bloedend hart, ik geef het jou, adem sterk gekwetst zo echt emotie. Het centrum diep gewond getroffen, toch slaat…

rijendik stond doodstil op de wal te kijken de adem ingehouden toen hij opdook voor de laatste keer geen luchtbel meer om te ontsnappen de golven kringen weer gebogen is hun gaan het dood door schuld te lezen in de ogen…

zacht verdoofd door het vliegen van de tijd diep verzonken in emoties vecht ik een ongelijke strijd ik zal hem ooit verliezen maar het is naar die dag dat ik verlang het is niet de dood die ik moet vrezen want dit leven maakt mij bang afscheid nemen wil ik niet de tijd zal ons vergeten en al ben ik waar ik echt wil zijn niemand zal het weten…

'k Ben alleen hier aan het water, alleen aan d'oevers, de waterkant. 'k Wil mijn ziel wat laten varen niet mijn lijf of mijn verstand. 'k Wil zo voelen de zachte kracht van dragende liefde, wiegend op de golven van het leven, eb en vloed overleven. 'k Leg mijn hoofd nu even in Gods schoot en vraag engelenvleugels mij te dragen…