1968 resultaten.
Regenglans
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
425 Laat je lippen kleuren
.....blijf niet langer treuren
.....maar verlicht je dag
.....met gewoon een lach'
zingt zijn warme stem
in mijn verdriet
zonder te weten waarom
er in mijn hart tranen
vol weemoed glanzen
van kleurloos verlangen
uit de lage wolkenhemel
die zwijgend huilt…
Een dichter beminnen...
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
557 Nooit worden verlichte dichters moe.
Onvermoeibaar beroeren zij uw lichaam,
en uw geest.
Zorgen tillen ze van uw schouders.
Wat zwaar is maken ze lichter.
Dichters weten wat vrouwen gelukkig maakt.
Vandaag al verandert uw leven,
in een feest.…
"Hallo, bent U daar nog?"
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
596 Kort na "De Week van het Gehoor"
Vraag ik uw aandacht voor "Sensoor"
Sinds kort noemen ze zich "De Luisterlijn"
Hun luisterend oor verlicht de pijn
Bij eenzaamheid, geworstel met problemen of andere zorgen
Die niet verdwijnen van vandaag op morgen
Waar is "De Luisterlijn" voor?…
Het is die ster
hartenkreet
3.0 met 6 stemmen
684 Het is die ster
die vonken van liefde
werpt naar de maan
zodat huizen en straten
en pleinen verlicht staan.
Het is die ster
die over alles en alles
liefde ademt,
die mensen doet gaan
in het holst van een ijskoude nacht
waar hen de warmte
van Het Kindeke wacht.
Het is die ster
die licht voor een nieuwe dageraad.…
Eenzaam falen
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
520 Zonder een eenzaam falen vind ik mijzelf weer terug,
Zonder cliché - wacht ik op morgen; misschien verlicht vreugde dan de dag weer.…
Bodhi boom
netgedicht
1.6 met 14 stemmen
485 Ik zit onder de bodhi boom
bladeren van een grote tak
vormen tegen de zon een dak
verlichting vormt zich als een droom
harder gaat de wereld kolken
woede woelt tot hoge wolken
hongerend naar van alles meer
de waarheid wentelt warrig neer
met zovelen vals verlangen
waarmee mensen zich behangen
ik vind mij in oneindigheid
voor mij…
Regenglans
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
377 Laat je lippen kleuren
... blijf niet langer treuren
... maar verlicht je dag
... met gewoon een lach
zingt zijn warme stem
in mijn verdriet
zonder te weten waarom
er in mijn hart tranen
vol weemoed glanzen
van kleurloos verlangen
uit de lage wolkenhemel
die zwijgend huilt…
Stille wateren
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
229 breken
Hoe prangend er ook door mij werd gekeken
Het steeg totdat het bijna overliep
Ver in mijn hoofd was dat er iemand riep
Wat is er jongen blijf niet langer steken
In wat intuïtief al is geweken
Breek met je godvergeten horlepiep
Het water brak mijn beeld verdween uit zicht
Ik heb dan van de koele bron gedronken
Een helderheid verlichte…
AIDA NOVA CRUISE
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
361 Lang en verlicht golft op de oceaan
Een weg die leidt naar andere dimensies
Je weet dat je eroverheen kunt gaan
Dat las je in rooskleurige recencies
Je gidsen vormen er een erehaag
Je zou de jouwe even willen groeten
Bedanken voor de liefdevolle laag
Rondom, je afschermend van hoofd tot voeten
Dat pad te mogen nemen en van zilt
Dat je ontmoette…
een beter podium
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
158 volle maan geen rol meer speelt in
het bewustzijn van een nachtverdichter
dé bloeiwijzer der strijd om verveling
voor wie tijd een grootse oplichter is
en iele stemmen der generaties
geen zicht meer hebben willen op sagen
of mythen, fabels, kennisinflatie
negeren bij antwoorden én vragen
wanneer het doek valt, de sluizen sluiten
verlichting…
Mauritshuis
snelsonnet
3.7 met 3 stemmen
641 Ging u ook af en toe naar ’t Mauritshuis
om daar verstild ’t Gezicht op Delft te zien?
Of keek u naar Het Puttertje misschien?
en voelt u zich daar ook wat minder thuis?
Wat lastig toch om je aan kunst te laven
in een gebouw gesticht met bloed van slaven!…
Het is ...
netgedicht
3.2 met 19 stemmen
1.470 Het zijn de kleine dingen
die soms binnendringen
voor een helder zicht
Het zijn de simpele gebaren
die behoeden voor gevaren
Het geweten verlicht
Het is het opgroeiend leren
wat de revue laat passeren
naar dat gedenkwaardig moment
Het is het nemen van stappen
en opvangen van klappen
In het geheugen geprent
Het zijn de grote tegenslagen…
Schoppenheer
netgedicht
4.3 met 10 stemmen
1.117 U krijgt als dank een goddeloze kerk
en zeven maagden die uw leed verlichten.'
Doch na mijn voordracht werd de zo bedaarde
en zachte Heer een tirannieke Vlerk.
Zijn donderpreken galmden door het zwerk.
Een ferme schop bracht mij terug op aarde.…
verberg nooit je tranen
hartenkreet
3.8 met 8 stemmen
964 troost vanuit het hart
vervangt een duizend woorden
verlichten pijn en smart
bezorgt je nieuwe dromen
elk gebaar in tederheid
stopt heel even het verdriet
soms zal het nooit verdwijnen
maar verschuilen helpt je niet
laat je tranen niet verborgen
verwerk ze samen in verdriet
voel ook nooit de eenzaamheid
schuil heel even in de tijd…
Huize Nooit Gedacht
hartenkreet
2.9 met 11 stemmen
2.182 al zijn geur,
zilveren palmen,
bezaaide sterrenhemel fonkelend op nachtblauw fluweel
vergezeld door een goud met blauw gemarmerde maan
Een onverwachte zoete kus
een klaterende verwachtingsvolle flirtende lach
de Indische oceaan kabbelend in de achtertuin
onzichtbare sonore melodieen
een vederlichte aanraking
slechts olielampen als verlichting…
Licht
hartenkreet
3.3 met 19 stemmen
2.207 haven in verlaten streken
Een geschenk als je nergens om hebt gevraagd
Een oase wanneer je de hitte niet meer verdraagt
Een glimlach om de tranen te vervangen
Een weerspiegeling van alle hoop en verlangen
Dit licht is een waardevolle en oprechte vriend
Het is alles wat ik vaak niet heb verdiend
Dus hopelijk wordt mijn horizon nog lang verlicht…
De brandweerman
hartenkreet
2.8 met 6 stemmen
2.663 Rook vult plots het hemeldek
Een rode gloed verlicht de stad
Geschreeuw klinkt op, sirenes gaan
De vlammen slaan een hittegat
Gegil, gekrijs, een kinderstem
Alleen op zeven hoog
Sensatielust verdwijnt, een harteklem
Plots mededoog
Daar komt hij dan, de brandweerman
Een helm en een leren pak
Een ladder die gans reiken kan
Tot boven aan…
Woest venijn
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
707 De droogte die eindeloos verzand
Het halstarrig verdorren van vechtend jong groen
De eeuwige woede die verwoestend brand
De vraag verzwijgend, wat te doen
De leegte gevuld met de warmte van een zoen
Het water sijpelt schaars over de rand
Het leven schiet voorbij terwijl het water land
De verlichting, de uitstraling van het regen seizoen…
Gebaar
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.413 zijn treffende zondagspraatjes
als woordenschat op golven
een enkeling verward
twijfelend aan eigen geest
pakkend ook de zinnen
over Advent en Het Feest
anderen glijden af
verliezen hun evenwicht
ik proef het verdriet
in ieder gevoelig gedicht
herkenbaar de donkere dagen
zeker in deze tijd van het jaar
laat mij pogen ze te verlichten…
De zomerstoelen waarin wij nog kortgeleden zaten
gedicht
3.5 met 31 stemmen
15.392 Weerloze hoek is het, die geen beschutting
aan zichzelf kan bieden en,
niet voor de overwintering gemaakt,
ook geen verlichting geven zal aan anderen,
noch aan degene die hem plaatste.…
De Horizon
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
552 Lijkt ver weg
Wel gezien, toch onhaalbaar
Brengt duistere gedachten licht
Dieptepunten brengen verlangen
Naar het punt dat verlicht
Mooie zonsondergang
Gratis advies; geniet ervan
Verzacht de gevreesde ondergang
Vanwaar toch zo bang
Voor onzekerheid die net zo vaststaat
Als de ondergaande zon
Het feit is hij zal onder blijven gaan…
DIGGELS
netgedicht
2.9 met 9 stemmen
1.472 jaagt schaduw over opa’s dood
op de vlucht versterkt de huilbui
van moeder schiet dan door naar
broodbezorger met eerste tarvo
kort licht De Toekomst op pa’s
vieze overalls de koude melkthee
in literfles de moffen aan het stuur
schijnwerper op een verlicht raam
herkenbare schreeuw verliefdheid
uitend de lamp springt uit elkaar
in de duisternis…
bestemming lente
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
935 verbergt mijn uitzicht
op een brug die geen brug is
maar een weg naar de hemel gericht
Het stoplicht is geduldiger dan ik
kleurt druppels minutenlang tot bloed
Ik heb haast en wil naar de lente toe
omdat ik de winter vergeten moet
Ik wil naar je toe, jij bent mijn lente
jij maakt van regen een gelukstraan
van een storm een zucht van verlichting…
Wal van de tijd
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
1.061 De weg rond die wal vol met hoop
laat zich door de zon graag verlichten
terwijl ik mijn levensweg loop.
En tussen de muur die kan zwichten
als liefde weer roept voor een doop
schrijf ik deze woorden in dichten.…
Verdwenen passagiers
netgedicht
3.9 met 11 stemmen
1.378 Er rijdt een lege tram door ’s-Gravenhage,
onmerkbaar bijna, nauwelijks verlicht.
De ramen en de deuren blijven dicht,
in scherpe bochten kan hij schuchter klagen.
De ouderwetse tram met aanhangwagen
doet alle dagen, rusteloos, zijn plicht.
De eindeloze reis gaat doelgericht
langs sporen van verdrongen onbehagen.…
vrijheid van drukpers na 45
hartenkreet
4.1 met 9 stemmen
2.651 de persvrijheid
met de jaren
wordt weer probleem
de zwaarste loodjes
bekend in het vak
de erkende kringen
neem die kronkel
toch zelden nuchter
schei uit mens
lippen op elkaar
het zijn doorbijters
van voor de oorlog vaak
een beetje wind verlicht
zijn ze meest wel
nu zit 't vast in die koppen
velen komen nog wel
echter niet…
voorverlicht
hartenkreet
2.5 met 6 stemmen
1.715 Je bent bij deze verlicht.…
Voor Neeltje
netgedicht
4.2 met 40 stemmen
3.442 een hol gewelf
Zodat niet gaat verloren
Geluid van de koeienhoorn
De oproep fel en stom
Tot het heidendom
Heb ik geweerd
Ik ben bekeerd
Tot wat ik altijd was
Een degelijke grapjas
Wel met christelijke waarden
En moppen zonder baarden
Nu moeten mijn vrienden
Mijn droefheid dichten
Omdat ik zelf uitkiende
Even zal dichten niet verlichten…
Niet bij machte
netgedicht
3.4 met 23 stemmen
1.406 zij dan, die het weten
het paradijs is te vinden van weelderig
beminnen met een schoonheid,
onvoorstelbaar breed uitgemeten
ik open schroom mijn deuren,
bekleed met een dikke huid
begeef me op het pad in de
voorgeschreven richting
doch bij iedere stap vermeerdert zich
een wenend geluid, het blijkt mijn ziel
schreeuwend om enige verlichting…
LEVEN
poëzie
3.0 met 4 stemmen
4.453 LEVEN, zoele omsomberde even inschitterde,
in de luchten, de regene, de zachtstrijkgevederde,
o leven het gevende altijddoor stillende,
o leven dat toch schijnt het altijddoor willende,
het inzwevend kameren, het volop verlichtende
de wegen, waarlangs gaat het eenzaam uitzwichtende,
klaar, nimmer dromende ogenbewegen,
armstrekkend leven…